Αλεξάνδρα Κανδάνου

Η Αλεξάνδρα Κανδάνου (λογοτεχνικό ψευδώνυμο) γεννήθηκε στην Αθήνα.
Σπούδασε νομικά στα πανεπιστήμια του Στρασβούργου και της Βαρκελώνης και πολιτική φιλοσοφία στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales (EHESS) στο Παρίσι και στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών (ULB).
Διετέλεσε επιστημονική συνεργάτις της Unesco στο Παρίσι και του Πανεπιστημίου Rice, στο Τέξας των ΗΠΑ.
Υπήρξε προσκελημένη ομιλήτρια σε συνέδρια πάνω σε θέματα που έχουν σχέση με την Αρχαία Ελληνική φιλοσοφία, την πολιτική και την ηγεσία.
Έχει δημοσιεύσει επιστημονικά άρθρα στα αγγλικά, τα γαλλικά και τα ισπανικά.
Ενεργή διπλωμάτης, υπηρετεί σήμερα στην πρεσβεία μας στην Πρετόρια της Ν. Αφρικής.
Έχει σκηνοθετήσει ένα ντοκιμαντέρ βασισμένο στο ταξίδι της στον ποταμό Sepik, στην Παπούα της Ν. Γουινέας.
Το 2015 εκδόθηκε το βιβλίο πεζογραφίας της, “Χίλιες σε μία νύχτες”, από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης.

Χίλιες σε μια νύχτες – Αλεξάνδρα Κανδάνου

Κάθε βράδυ, την ίδια ώρα, στην τηλεόραση διαδραματίζεται ένα επεισόδιο από τις “Χίλιες και Μία Νύχτες”. Κάθε βράδυ το κοινό ψηφίζει αν η Σεχραζάτ θα παραμείνει στη σκηνή. Τη χιλιοστή πρώτη νύχτα το βλέμμα της Σεχραζάτ διασταυρώνεται με το βλέμμα της γιαγιάς που την παρακολουθεί καθισμένη στην πολυθρόνα της. Κάτι παράξενο συμβαίνει τότε κι οι δυο γυναίκες μπαίνουν σε τροχιές παράλληλες· η μια βυθίζεται σε παρασκήνια απρόβλεπτα, ενώ η άλλη αποδρά πέρα μακριά, έξω από τα όρια της πόλης και του κόσμου.

Αφηγήσεις-Διηγήματα, Γαβριηλίδης, 2015, 83 σελ.

Τα φτερωτά χαλινάρια του έρωτα – Αλεξάνδρα Κανδάνου

ΟΔΥΣΣΕΑΣ
Στων σπηλιών σου τους κόλπους, θεά, υδρατµοί αναδύονται, µυρωδιά νυχτολούλουδου και αναθυµιάσεις θείου. Κι εγώ, αµφίβιο που κολυµπά στις βάθρες των χυµών σου. Στα απαλά σου στήθη, θηλαστικό που γεύεται το πρώτο γάλα της ζωής. Και στων χειλιών σου τη φωτιά, αγριεµένο σύννεφο, τη διψασµένη γη σου ραντίζω.

ΚΑΛΥΨΩ
Κάνε µε εταίρα σε έναν ξενώνα στους Δελφούς, θυµωµένη µαινάδα στην Αρκαδία, και γίνε κάπρος άγριος που µε θηλάζει µε µανία. Γίνε θυσία στου οµφαλού µου το βωµό προτού δεχτώ τον καρπό της συνουσίας.

Κοίταξέ µε. Το βλέµµα µου πάνω σου απλώνεται σαν τον ιστό της αράχνης. Σε παγιδεύει ανεπαίσθητα, μες τη γλυκιά του μέθη, µα σε κρατά στη ζωή. Είναι το αιχµηρό και αιθέριο βέλος του έρωτα. ‘Οσο πιο βαθιά σε τέµνει, τόσο περισσότερο µεθάς. Τόσο περισσότερο πεθαίνεις.

Άσε την κόρη του µατιού σου να ταυτιστεί µε την κόρη µου. Την Κόρη του Άδη. Εκείνη που ταξίδεψε βαθιά µες στο σκοτάδι για να επιστρέψει στη Γη και να φέρει την άνοιξη. Μείνε εκεί, στην κόρη µου, διαπέρασέ την. Ώσπου να βγεις στην άλλη πλευρά, εκεί όπου αίρεται ο νόµος της βαρύτητας. Και αναστέναξέ µε, αργά, να ακούω τη θέρµη της ανάσας σου καθώς σαν τόξο θα τεντώνεις το κορµί µου.

Μπες µέσα µου, θνητέ, βαθιά, ώσπου να αγγίξω τα εσώτερά σου. Και άκουσέ µε να βελάζω σαν κριάρι λευκό στους γκρεµούς του τρελού έρωτά σου.

Ποίηση, Γαβριηλίδης, 2018, 56 σελ.

Αφηγήσεις-Διηγήματα
Χίλιες σε μια νύχτες (2015), Γαβριηλίδης

Ποίηση
Τα φτερωτά χαλινάρια του έρωτα (2018), Γαβριηλίδης

Πηγές: Biblionet, Γαβριηλίδης

Επισκέψεις: 18