Αύγουστος Κορτώ

Ο Αύγουστος Κορτώ (ψευδώνυμο του Πέτρου Χατζόπουλου) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1979.
Μεγάλωσε εκεί και σπούδασε στην Ιατρική σχολή του ΑΠΘ, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του.
Το 1999 δημοσίευσε την πρώτη συλλογή διηγημάτων του, “το Βιβλίο των βίτσιων”, και έκτοτε ασχολείται συστηματικά με τη συγγραφή και τη μετάφραση.
Στα πρώτα βιβλία του ήταν επηρεασμένος από τα έργα του μαρκήσιου Ντε Σαντ, σε επόμενα όμως πραγματεύεται θέματα όπως ο θάνατος, η κατάθλιψη (την οποία αντιμετώπισε και ο ίδιος), η μητρότητα και η αγάπη. Επιρροή στο έργο του είχε η αυτοκτονία της μητέρας του. Η ζωή της αποδίδεται μυθιστορηματικά στο Βιβλίο της Κατερίνας που έχει μεταφερθεί και στο θέατρο.
Εκτός από μυθιστορήματα, έχει γράψει ποιήματα, θεατρικά, παιδικά έργα και μεταφράζει κυρίως σύγχρονη αμερικανική πεζογραφία.
Έγραψε ακόμη το σενάριο και τη μουσική της ταινίας Τεστοστερόνη του Γιώργου Πανουσόπουλου.
Είναι, τέλος, παραγωγός σε διαδικτυακούς ραδιοφωνικούς σταθμούς.
Ο Κορτώ είναι ακτιβιστής κατά των διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού, ενώ έχει δεχτεί και λεκτικές επιθέσεις για τις θέσεις του.
Ζει πλέον στην Αθήνα, στα Εξάρχεια.

Το βιβλίο των βίτσιων

To “Βιβλίο των βίτσιων” δεν είναι αυτό που ο τίτλος σας αφήνει να υποθέσετε. Είναι πολύ χειρότερο, γιατί εκφράζει τις σκοτεινές εκείνες σκέψεις και επιθυμίες που το υποσυνείδητο δημιουργήθηκε για να σας κρύβει.
Περιέχει τα διηγήματα: “Μαρσέλ”, “Το παγόβουνο”, “Μαντλέν”, “Ιζαμπέλ”, “Γκιγιόμ και Ρολάν”, “Σταρμπαρίν” και, ως επίμετρο, το κείμενο “Γιατί μας αφορά το έργο του κυρίου Κορτώ”;

 

Ραμπαστέν

Ίσως σε κάποια στοιχειωμένη γωνιά της πραγματικότητας ένα αγόρι που το λένε Ραμπαστέν να υφίσταται τις πληγές ενός Μεσσία, ενός αληθινού μη ανθρώπου χωρίς άλλο σκοπό από το να οδηγείται στα τυφλά από τη μοίρα. Ένα σκοτεινό ερωτικό παραμύθι για το πάθος που γεννιέται και γίνεται ασυμβίβαστο με τη ζωή.

 

Το τετράγωνο

Ένα μεσήλικο ζευγάρι ερωτεύεται παράφορα μια νεαρή φοιτήτρια -την ίδια όμως φοιτήτρια που ένας άλλος, ανώνυμος και άφυλος για εκείνην επιστολογράφος πολιορκεί συγχρόνως με παθιασμένα ερωτικά σημειώματα. Μεσ’ από την ιστορία τους μπορείτε να κοιτάξετε κατά πρόσωπο σ’ έναν καθρέφτη. Έναν καθρέφτη που αντανακλά εσάς, τις επιθυμίες σας, ή ανθρώπους σαν εσάς, με επιθυμίες σαν τις δικές σας. Πάνω απ’ όλα ωστόσο το βιβλίο αυτό είναι ένα μουσικό έργο, που οι τέσσερις οργανοπαίχτες του, αισθητικά και αισθησιακά, πασχίζουν να ανιχνεύσουν τη δαιμονική σύμπτωση που οι άνθρωποι αποκαλούνε έρωτα.

 

Στοιχειωμένος

Ένας μοναχικός άνδρας αγοράζει ένα καινούργο πιάνο κι υπογράφοντας την απόδειξη παραλαβής του κάνει ένα λάθος -υπογράφει με άλλο όνομα. Ένα όνομα όμως που τού είναι τελείως άγνωστο και μάλιστα ανήκει σε γυναίκα. Σε μια μαρκησία. Κι έτσι αρχίζει η αναζήτηση αυτής της μυστηριώδους άγνωστης γυναίκας, που πρόκειται να μετατρέψει τη ζωή του σε κόλαση, γιατί…
«… γιατί, ωραία όλα αυτά, αλλά ο μοναχικός άνδρας δεν είναι ο οποιοσδήποτε. Είμαι εγώ. Και δεν φαντάζεστε πόσο βασανιστικό είναι να στριφογυρνά διαρκώς στο μυαλό σου ένα όνομα, ενός ανθρώπου που ποτέ δεν έχεις συναντήσει, ακούσει ή γνωρίσει, και που όμως η τζίφρα του κατάφερε να γλιστρήσει απ’ το χέρι σου. Γι’ αυτό, σας παρακαλώ, βοηθήστε με… δεν θα ήθελα να γίνω ενοχλητικός… αλλά μήπως το όνομα “Μαρκησία ντυ Μπολέ” σας λέει τίποτε; Όχι, έ; Κρίμα. Δηλαδή είστε σίγουροι; Μήπως το έχετε δει πουθενά στο δρόμο, σε καμιά αφίσα θεατρική παράστασης, στο σινεμά; Ούτε, λέτε. Μήπως τότε το ‘χετε διαβάσει στην εγκυκλοπαίδεια, σε κανένα βιβλίο ιστορίας, σε κανένα λογοτεχνικό βιβλίο; Ήταν μήπως το όνομα κάποιας ερωτικής ταινίας που είδατε πρόσφατα στο βίντεο ή καμιά καινούργια όπερα; Ά, δεν βλέπετε πορνό. Χίλια συγγνώμη. Κι ούτε σας αρέσει η όπερα. Δεν σας αδικώ… όμως προσπαθήστε να θυμηθείτε, να με βοηθήσετε… γιατί, αν την ξέρετε κι εσείς αυτή τη μαρκησία, αν έχετε έστω ακούσει το όνομά της, ίσως οι δυο μας να γνωριζόμαστε, να είμαστε φιλοι από παλιά… γι’ αυτό επιτρέψτε μου να σας διηγηθώ την ιστορία μου. Ίσως να σας βοηθήσει. Λοιπόν που λέτε, όλα άρχισαν μ’ αυτό το αναθεματισμένο πιάνο…”

 

Ο γλύπτης του δρόμου

Ό,τι είναι ο “Θάνατος στη Βενετία” στα βιβλία του Τόμας Μαν, είναι “Ο γλύπτης του δρόμου” του Αύγουστου Κορτώ. Μόνο που ο Αύγουστος Κορτώ δεν διαλέγει τη Βενετία – να βουλιάζει στα νερά, στην ομίχλη – αλλά ένα δρόμο της πόλης μες στη σκόνη και την κάψα να σκεπάζει το πρόσωπο ενός εργάτη-γλύπτη του δρόμου. Τρεμάμενα χέρια, καφέδες που γεμίζουν την πολυσύχναστη οδό, νερά που εξατμίζονται στον ήλιο και καρέγλες όπου σωριάζεται – σε επαναληψεις -, για να μην μιλήσει σ’ ό,τι βλέπει. Φόβος, αμαρτία, απαγορεύσεις της άθλιας ζωής μας; Ο Αύγουστος Κορτώ, από την πόλη του, τη Θεσσαλονίκη, μας στέλνει το νέο του βιβλίο, έναν ύμνο στη χημική δηλητηρίαση – τον έρωτα, σαν μια μουσική σύνθεση, κόντρα στην καταστροφή, στη βία. Στην ασκήμια που ξεχειλίζει τον κόσμο.

 

Ανιμάλ

Αστυνομικό μυθιστόρημα (χωρίς αστυνομικούς)
Το “Ανιμάλ” ίσως σας θυμίσει ένα από τα βιβλία της Αγκάθα Κρίστι. Ή και πολλά μαζί. Μιλά για κληρονόμους στο άνοιγμα μιας διαθήκης, κληρονόμους που μισούν ο ένας τον άλλο, και που ανάμεσά τους βρίσκεται μια αθώα, απονήρευτη παρατηρήτρια: η Μπεατρίς Φραγκονάρ.
Κι ακόμη μιλά για μια χιονοθύελλα, που αποκλείει όλους αυτούς τους ανθρώπους στο ίδιο σπίτι. Το κακό φυσικά δεν αργεί να συμβεί. Ένας-ένας οι καλεσμένοι αρχίζουν να αποδημούν. Τα πτώματα αυξάνονται, οι ύποπτοι λιγοστεύουν. Όμως ανάμεσά τους υπάρχει κι ένα άλλο κακό, αόρατο. Η ηρωίδα είναι η μόνη που ίσως μπορεί να ανακαλύψει τον ένοχο. Εσείς;

 

Οι νεράιδες του Μαν

Αστυνομικό μυθιστόρημα (χωρίς αστυνομικούς)
Η Μπεατρίς Φραγκονάρ, μια φιλάργυρη εξηντάρα αντικέζ που ταξιδεύει με τον υπηρέτη της Ξαβιέ, γνωρίζει σε μια δημοπρασία στο Δουβλίνο τη Δούκισσα του Νταντίλιον Σλιβ, η οποία την προσκαλεί στο πολυτελέστατο ιστιοφόρο ενός φίλου. Ανάμεσα στους επιβάτες, που πηγαίνουν στο νησί Μαν για μια δημοπρασία, διάφοροι «άσπονδοι» φίλοι της Δούκισσας, ξεπεσμένοι αριστοκράτες που την κυνηγούσαν μια ζωή και κατάφεραν να την εντοπίσουν. Έτσι, το ταξίδι αρχίζει μέσα σ’ ένα κλίμα βαρύ και ειρωνικό.
Σύντομα ο οδηγός του ιστιοφόρου βρίσκεται νεκρός. Κι ένα σαμποτάζ στο σύστημα πλοήγησης του σκάφους τούς αφήνει ακυβέρνητους μέσα σε μια νηνεμία απειλητική και μια ομίχλη πυκνή σαν βαμβάκι, μέσα σε τούτη τη θάλασσα όπου κάποτε, σύμφωνα με τους θρύλους, το άγγιγμα του Διαβόλου στα σκοτεινά νερά γέννησε τις τερατώδεις Νεράιδες, που παίρνουν τη μορφή χαμένων προσώπων και παρασέρνουν τους ναυαγούς στη θάλασσα ή τους σκοτώνουν εν ψυχρώ.
Και τον οδηγό του σκάφους πάει να συναντήσει πρόωρα ο γιατρός. Κι η παρέα μικραίνει, όλο και μικραίνει… Σε κάποια πτώματα βρίσκεται χαραγμένο σαν με πυρωμένο σίδερο το σημάδι του Θηρίου: 666.
Όμως η Μπεατρίς δυσπιστεί…

 

Ο γιος της Τζοκόντα

Δεν είμαι γυναίκα. Δεν είμαι μητέρα. Όμως είμαι η μαμά όλων σας. Μη με ρωτάτε γιατί – είναι πολύ μπερδεμένη ιστορία.
Εγώ, για να καταλάβετε, έχασα τη μαμά μου όταν ήμουν πολύ μικρός. Και δεν την ξαναείδα ποτέ. Θα μου πείτε, και ποιος βλέπει τους πεθαμένους; Ναι, αλλά εγώ δεν είχα ούτε μια φωτογραφία της. Και κάθε τόσο τη ζητούσα.
Μέχρι που διάβασα ένα βιβλίο. Καταραμένα βιβλία, μόνο κακό κάνουν, κάτι ξέρουν τα παιδιά και δεν θέλουν να τα δουν ούτε ζωγραφιστά.
Και τώρα; Είμαι, θα μπορούσα να πω, ο πιο διάσημος άνθρωπος στον κόσμο. Κι ωστόσο κανείς δνε ξέρει τ’ όνομά μου. Εμείς, να, που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, αν με δείτε να περνώ στο δρόμο, θα με σταματήσετε σαν να με γνωρίζετε από παλιά. Και θα μου πείτε για τα παιδικά σας χρόνια. Πως οι φίλες σας σας κορόιδευαν επειδή φορούσατε γυαλιά. Για τον πρώτο σας σύζυγο, για τη μεγάλη σας κόρη που σπουδάζει μακριά και δεν τηλεφωνεί παρά μόνο όταν χρειάζεται χρήματα. Και ξαφνικά θ’ αρχίσετε να κλαίτε, και θα θέλετε να ‘ρθείτε σπίτι μου και να σας φτιάξω κακάο, και αυγά μελάτα, και κοτόσουπα!
Κι αν αρνηθώ; Θ’ ανοίξετε ένα τεράστιο στόμα και, σκουπίζοντας τις μύξες σας, θα με φωνάξετε μ’ αυτή τη λέξη, την τόσο απλή κι όμως τόσο σπουδαία. Την ξέρετε, όλοι την ξέρουμε. Εϊναι η πρώτη λέξη που μαθαίνουμε κι αυτή που δεν ξεχνάμε ποτέ.

 

Η λύσσα

Σ’ ένα απομονωμένο χωριό της Πίνδου ξεσπά μια επιδημία λύσσας. Παγιδευμένος στο χιόνι και στην αρρώστια, που κατασπαράζει το χωριό με τρομαχτικούς ρυθμούς, ο αφηγητής της ιστορίας προσπαθεί ν’ ανιχνεύσει την προέλευση του Κακού ή να βρει κάποια ελπίδα σωτηρίας. Πρόσωπο-κλειδί σ’ αυτή του την προσπάθεια θα είναι το στοιχειό του χωριού, ένας παράξενος νέος με τ’ όνομα Δημήτρης απ’ τον οποίο και ξετυλίγεται όλη η ιστορία.
Ο Αύγουστος Κορτώ διολισθαίνει δεξιοτεχνικά από την αγωνία της πλοκής στην αγωνία της ύπαρξης και ο αναγνώστης με τη σειρά του παγιδεύεται, βαθμιαία, σε ένα συναρπαστικό εσωτερικό θρίλερ.

 

Αυτοκτονώντας ασύστολα

Ρόζα Βλάχου, μια γυναίκα που πάντοτε είχε ό,τι ήθελε. Άντρες, ρούχα, λεφτά, άντρες, πολυτέλεια, άντρες. Που έκανε πάντα του κεφαλιού της και το πλήρωνε με τα κεφάλια των άλλων. Που όταν έφτανε στα άκρα, αυτοκτονούσε. Ασύστολα. Μα που τώρα, στα σαράντα, βρήκε το δάσκαλό της. Αγανακτισμένη, απελπισμένη, η Ρόζα καταγγέλλει. Κατηγορεί. Τη μοίρα, τους άντρες, αλλά ποτέ τον εαυτό της.

 

Ο δαιμονιστής

Δεν μπορώ να σας πω τ’ όνομά μου,
γιατί δεν έχω όνομα.
Είμαι γόνος μιας αρχαίας ράτσας.
Είμαι δαιμονιστής.
Κι αυτή είναι η ιστορία μου…
Έτσι ξεκινά η αφήγηση ενός ανθρώπου που δεν είναι ακριβώς άνθρωπος. Ενός πλάσματος που ζει με διάφορες μορφές ανάμεσα μας. Το πρόβλημα και ταυτόχρονα η κόλαση του είναι ο έρωτας. Γι’ αυτόν κλέβει, γι’ αυτόν σκοτώνει, γι’ αυτόν βυθίζεται διαρκώς στην αθλιότητα.
Η ιστορία του διαβάζεται σαν άγριο θρίλερ ή σαν απίστευτο, βέβηλο χρονικό. Όμως πίσω από τις συγγραφικές επινοήσεις που υποδαυλίζουν έντεχνα μιαν ατμόσφαιρα μυστηρίου, αγωνίας αλλά και απόγνωσης, ο “Δαιμονιστής” αποτιμάται πρώτιστα ως μια βαθιά στοχαστική αναζήτηση των ορίων και των διαστάσεων της ερωτικής επιθυμίας. Ως ένα βιβλίο φαντασίας που φωταγωγεί αδιάκριτα τις σκοτεινές ατραπούς της ηδονής, εκεί όπου θρυμματίζεται αλλά και ανασυντίθεται κάθε φορά η ανθρώπινη υπόσταση.

 

Ο αφανισμός του Νίκου

Έπειτα από τριάντα περίπου χρόνια, ο Νίκος μπορούσε πια να το ομολογήσει: Η ζωή του ήταν λειψή. Άδεια από συγκινήσεις, στερημένη από έρωτα και βαθιά ερημική σαν την πλατεία της κοιμωμένης πόλης το πρωί, εκεί όπου περνούσε τις μέρες και τις νύχτες του, πίσω από τον πάγκο του “Ηλιοτρόπιου”. Δε γνώριζε αν χρειαζόταν μιαν αφορμή, μια πρόφαση ή μιαν αιτία για να αλλάξει κάτι. Άλλωστε, υπήρχαν και άλλα πράγματα που αγνοούσε: όπως το επικείμενο τέλος του. Πώς θα το εμπόδιζε; Διαστρεβλώνοντας ίσως τη μοίρα του; Αποτρέποντας τη γέννησή του; Ή αναζητώντας την εκδίκηση στο παρελθόν; Ένα ταξίδι στο χρόνο έμοιαζε αναπόφευκτο για κάποιον σαν αυτόν, που επιθυμούσε να ξεκαθαρίσει μια για πάντα τους λογαριασμούς του με την ανθρώπινη φύση. Για έναν μοναχικό αντιήρωα, που καταλάβαινε, έστω και αργά, ότι η Ιστορία διαβάζεται συχνά και ως ιστορία της απροσεξίας.

 

Δεκαέξι

6 Μαρτίου 1953. Λίγες ώρες μετά την αναγγελία του θανάτου του Στάλιν, ο παγκοσμίου φήμης συνθέτης Πιοτρ Ραμπίνοβιτς αυτοκτονεί, αφήνοντας ως κύκνειο άσμα του το Δεκαέξι: μια συμφωνία που θεωρείται ύποπτη για το -δίχως προηγούμενο- κύμα αποσκιρτήσεων που μεταδίδεται απ’ άκρη σ’ άκρη του ανατολικού μπλοκ, έπειτα από συναυλίες, παράνομες ηχογραφήσεις και αναμεταδόσεις.
Φοβούμενοι ότι η διαβρωτική, αντιδραστική επίδραση του Δεκαέξι μπορεί να αποβεί μοιραία για την ασθμαίνουσα Σοβιετική Ένωση, η Κα Γκε Μπε και το Πολίτμπιρο αναθέτουν στον Αλεξέι Σαμοϊλένκο -στενό συνεργάτη και προστατευόμενο του Ραμπίνοβιτς- την εξακρίβωση του μουσικού αυτού μυστηρίου, που φαίνεται ν’ απειλεί την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων. Έτσι ο Αλεξέι θα αποδυθεί σ’ ένα φρενιασμένο ταξίδι ανά την Ευρώπη, για να φωτίσει το σκοτεινό παρελθόν του μέντορά του και τα ανομολόγητα, τυραννικά του πάθη. Η οδύσσεια όμως αυτή δε θα του επιφυλάξει μόνο αναπάντεχους σταθμούς και απρόσμενες συναντήσεις στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα – θα τον οδηγήσει και σ’ έναν τελικό προορισμό πέρα από κάθε φαντασία.
Ένα μουσικό θρίλερ για διαβολικούς δημιουργούς και δαιμόνιους αγγέλους, για τη θυσία και την αυτοθυσία, μα πάνω απ’ όλα για το ανήμερο θηρίο που λέγεται αγάπη.

 

Τα ορφανά

Δυο μονόλογοι, θεατρικοί και θανατεροί, αφημένοι καιρό στην ορφάνια τους για το αγκάθι που κρύβουν. Μα τώρα, να, ενώπιον σας, ένα ακάνθινο κουβάρι.
“Ο ιππότης του φθινοπώρου γράφτηκε σ’ ένα μελαγχολικό ταξίδι Αθήνα-Θεσσαλονίκη με το τρένο. Είχα μόλις διαβάσει την “Αρρώστια τον θανάτου της Ντιράς” και είχα ακούσει, το προηγούμενο βράδυ, τον Ρίτσο να απαγγέλλει την εξαίαια και ο παραχτική Σονάτα του σεληνόφωτος. Από τη διασταύρωαη των δύο προέκυψε ο Ιππότης- προϊόν δημιουργικού δανείου ή ανερυθρίαστη κλοπής, εσείς, αγαπητοί αναγνώστες, θα το κρίνετε.
Για τη Μαμά μου την Κασσάνδρα δυσκολεύομαι ακόμα να μιλήσω. Ήταν αρχές του 2003. Η μητέρα μου μόλις είχε αυτοκτονήσει, και λίγες εβδομάδες πριν είχα πάει να επισκεφθώ τη συχωρεμένη την Καραπάνου στο σπίτι της-μια συνάντηση που, παρά τη συντομία και την αβρότητα της, με είχε διαλύσει. Κι έτσι, όταν η Λώρη Κέζα μού είχε ζητήσει ένα βιωματικό κείμενο για το τρίτο τεύχος του ανυπέρβλητου να ένα μήλο, κάθισα και σκάρωσα αυτόν τον αρσενικοθήλυκο μονόλογο, που περιέχει όλον μου τον σπαραγμό.”

 

Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά

“Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά”: ένα βιβλίο με προσωπικές ιστορίες καθημερινής παραφροσύνης, ακρότητας και αθεράπευτου πάθους – με το φαΐ, το ποτό, τα βιβλία, τον έρωτα. Aληθινά παραμύθια πίσω από τα κάγκελα, αλλά και μπροστά από αυτά, εκεί όπου λικνίζονται ή αιωρούνται μικροί γοργόνοι, μεγάλες ρουφιάνες, αλλεργικοί στο χρήμα, κατά φαντασίαν ετοιμοθάνατοι, γεννημένοι τύφλα, ηλίθιοι και e-λίθιοι, άνθρωποι που μεταμορφώνονται σε γουρούνια και το αντίστροφο, έντομα από το Κολωνάκι ή τα Εξάρχεια, καλοθελητές που παραδίδουν μαθήματα ερωτικών στάσεων και παθήματα ανατομίας, παραδιδόμενοι στη ζούγκλα της πραγματικότητας, που κάθε τόσο έρχεται για να μας δέσει φιόγκο την καρδιά μας, και μοναχά το γέλιο μπορεί να μας τον λύσει. Γιατί τίποτα δεν είναι πιο πολύτιμο, πιο ιαματικό για την ψυχή, από το γέλιο: ό,τι κι αν το προκαλεί, είναι η ύψιστη στιγμή αγάπης για τη ζωή – για τις σκοτεινές αλλά και τις φωτεινές πτυχές της.

 

Το βιβλίο της Κατερίνας

Η ιστορία μου αρχίζει από το τέλος – το δικό της και το δικό μου.
Έτσι ξεκινά το “Βιβλίο της Κατερίνας”, μιας γυναίκας που πάλεψε μια ζωή με την ψυχική αρρώστια, και που, αν νικήθηκε, έζησε και μεγαλούργησε ταπεινά χάρη στην αγάπη.
Μια οικογενειακή σάγκα γεμάτη ζοφερά μυστικά και θανάσιμες ενοχές, ένα βιβλίο μυστηρίου γύρω από έναν αδιανόητο φόνο και τα δυο του θύματα, και μια κατάδυση σε μια ψυχή που συγκλονίζει με το φως και το σκοτάδι της.
Μας λέει η Κατερίνα:
Αυτό το βιβλίο δεν έχει σκοπό να πληγώσει κανέναν, εκτός απ’ αυτούς που θα το διαβάσουν.
Αυτό το βιβλίο, θα πουν, είναι γεμάτο ψέματα? κακοήθειες, ανακρίβειες, παραχάραξη της οικογενειακής μας ιστορίας από ένα μυαλό χολωμένο κι άρρωστο, που γυρεύει εκδίκηση για τον θάνατο που μόνο του επέλεξε.
Ωστόσο εμένα αυτή είναι η αλήθεια μου, κι από κει και πέρα, ο καθείς ας διαλέξει τη λήθη που του ταιριάζει, που τον ανακουφίζει· έτσι είναι αν έτσι νομίζουνε.
Αυτό το βιβλίο με διαλύει.
Αυτό το βιβλίο έχει σκοπό να με διαλύσει, να με κάνει κομμάτια.
Μέσα στα κομμάτια μου είμαι.
Κι όποιος την ακούσει δεν θα την ξεχάσει ποτέ.

 

Οι νεράιδες του Μαν

Αλλοπρόσαλλο αστυνομικό
Μια φιλάργυρη αντικέζ, η Μπεατρίς Φραγκονάρ, ταξιδεύει με τον υπηρέτη της Ξαβιέ στο Δουβλίνο. Εκεί γνωρίζει τη δούκισσα του Νταντίλιον Σλιβ, μια βαθύπλουτη ηλικιωμένη που την μπερδεύει με μιαν άλλη και την προσκαλεί σε κρουαζιέρα με το πολυτελές ιστιοφόρο ενός φίλου της. Προορισμός τους η Νήσος του Μαν και ανάμεσα στους επιβάτες διάφοροι παλιοί “γνώριμοι” της δούκισσας – ξεπεσμένοι αριστοκράτες που την κυνηγούσαν μια ζωή και κατάφεραν τελικά να την εντοπίσουν. Το ταξίδι αρχίζει σε κλίμα βαρύ και ειρωνικό, ενώ σύντομα ο οδηγός του ιστιοφόρου βρίσκεται νεκρός. Σαν να μην έφτανε αυτό, μια δολιοφθορά στο σύστημα πλοήγησης αφήνει το σκάφος ακυβέρνητο, έρμαιο μιας νηνεμίας απειλητικής και μιας ομίχλης πυκνής σαν το βαμβάκι. Τον καπετάνιο θα πάει να “συναντήσει” αργότερα και ο γιατρός. Και η παρέα μικραίνει, όλο και μικραίνει… καθώς αναμετριέται με δαίμονες και νεράιδες, με νεκρούς και ζωντανούς, με θρύλους και κατάρες, με στοιχεία της φύσης και, κυρίως, με περίεργους φόνους που μοιάζουν υπερφυσικοί. Όμως η Μπεατρίς, εκ φύσεως ανήσυχη, αποδύεται με τον Ξαβιέ σε ένα ξέφρενο κυνήγι του ενόχου, παραμερίζοντας κάθε γκάφα και οποιοδήποτε σουρεαλιστικό απρόοπτο στον απώτερο στόχο για την πάταξη του εγκλήματος…

 

Η βιογραφία μιας σκύλας

Ένα κωμικό μυθιστόρημα, με έντονα στοιχεία αυτοσαρκασμού.
Η Σίσυ Νοταρά ήταν και είναι μια κακομαθημένη μοναχοκόρη – τέκνο ευκατάστατων γονέων, με σπουδές στην Αγγλία και με όλα τα κουσούρια που συνοδεύουν μια αλλοπρόσαλλη ανατροφή από αδιάφορους γονείς, που υποκαθιστούν τη στοργή με το χρήμα και τις κοινωνικές επιταγές του.
Μέχρι που, στα 24 της, η Σίσυ θα βρει το δάσκαλό της, στο πρόσωπο του επιφανούς, πλην βαθιά προβληματικού, δημοσιογράφου Πέτρου Νάνου, που από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας τους, μα και σε όλη τη διάρκεια της παθιασμένης τους σχέσης, θα της κάνει τη ζωή πατίνι. Και έχοντας πλέον φτάσει στα όριά της, και μια ανάσα πριν από την καταστροφή, η Σίσυ ιστορεί τη ζωή της, τα λάθη και την απογοήτευσή της, με την ελπίδα να ανακαλύψει τι ήταν αυτό που την έκανε σκύλα, και μάλιστα δυστυχισμένη.
Άλλοτε σπαραχτική και άλλοτε ξεκαρδιστική, η εξομολόγηση της Σίσυ διαβάζεται μονορούφι – όπως μονορούφι πίνεται και η ίδια η ζωή…

 

Επειδή είναι η καρδιά μου

Η Νόρα κι ο Χάρης ζούνε τις τελευταίες µέρες του γάµου τους, διαλυµένου απ’ τον χαµό του εξάχρονου γιου τους Άγγελου. Ώσπου ένα βράδυ ο Άγγελος έρχεται σ’ ένα µοιρασµένο όνειρο και τους υπόσχεται πως, αν επιστρέψουν στον τόπο της στερνής τους παραθέρισης και προβούν στην υπέρτατη θυσία, θα επιστρέψει κοντά τους. Μόνο που, όταν βρίσκονται και πάλι στο αποµονωµένο εξοχικό της Χαλκιδικής, ο Χάρης και η Νόρα διαπιστώνουν ότι το φράγµα ανάµεσα σε φύση και υπερφυσικό έχει καταρρεύσει, ότι το όνειρο απέχει µια ανάσα απ’ τον εφιάλτη κι ότι το παρελθόν συνεχίζει να ζει, παντοδύναµο.
Μια ιστορία για την παραφροσύνη της αγάπης – που, όπως και η πραγµατικότητα, ξεπερνά τη φαντασία.

 

Αυτογονία

Τι θα διάλεγε ένας άνθρωπος που αυτοκτόνησε αν, στον άλλο κόσμο, του δινόταν η δυνατότητα να ξαναγεννηθεί; Τρεις διάσημες συγγραφείς, θρυλικές τόσο για το έργο τους όσο και για το γεγονός ότι έδωσαν οι ίδιες τέλος στη ζωή τους, καλούνται να απαντήσουν στο ερώτημα, με οδηγό και υπηρέτη τους έναν ποιητή και ιδανικό αυτόχειρα και μια δαιμόνια μηχανή. Κείμενο της εμμονικής μου νιότης και της αγωνίας μου για τη θέση της ζωής στον ίσκιο ενός λυτρωτικού θανάτου, η Αυτογονία αποτελεί την ταπεινή μου απόπειρα να ψηλαφίσω το μυστήριο της ανθρώπινης κατάστασης στα όριά της, και πέρα από αυτά.

 

Έρως ανίκατε μάσαν

Τι κάνεις όταν βρίσκεσαι σ’ ένα απομονωμένο ορεινό χωριό για το διήμερο των εκλογών κι ενώ όλοι σε μπουκώνουν λυσσαλέα με τα πιο εκλεκτά φαγιά της οικουμένης ο πορσελάνινος θρόνος αρνείται να ενδώσει στις ικεσίες σου; Κι αν ένα και μόνο εσώρουχο αρκούσε για να σε μεταμορφώσει στο πιο ποθητό πλάσμα του κόσμου; Θα ήταν ευλογία ή κατάρα; Και ποια η θέση όλων εμάς που μετά θάνατον δε θέλουμε ούτε να καούμε ούτε να ταφούμε, αλλά να μεταποιηθούμε σε χρηστικά και καλαίσθητα διακοσμητικά εσωτερικών χώρων;
Τέτοια και άλλα αγωνιώδη ερωτήματα απαντιούνται με τρόπο παραληρηματικό στις σελίδες αυτού του βιβλίου, που μας θυμίζει ότι το γέλιο είναι συχνά η μόνη σωσίβια λέμβος στις φουρτούνες της ζωής.

 

Νεοελληνική μυθολογία

Μυθολογία, Ελληνική – Ερμηνεία και κριτική [DDC: 291.134 95] “Καλώς το παλικάρι μου” λέει ο Ουρανός στον Κρόνο που ζύγωνε απ’ την άκρη της παραλίας κρατώντας κάτι περίεργο στο χέρι, κρυμμένο απ’ την αντηλιά.
“Γεια σου, φάδερ” απαντά εκείνος. “Ήρθα να παίξουμε ρακέτες”.
“Μπαλάκια δε βλέπω”.
“Κι ούτε θα ξαναδείς”.
Πόσα ξώγαμα είχε τέλος πάντων ο Δίας; Τι έπινε η Πυθία κι έβγαζε τέτοιους αλλοπρόσαλλους χρησμούς; Ήταν όντως δώδεκα οι άθλοι της Ηρακλάρας ή μήπως ο Ευρυσθέας του ’παιξε μπινιά στο ενενήντα; Κι η κοπελιά η Ειλείθυια ήταν στ’ αλήθεια τόσο στόκος όσο αφήνει να εννοηθεί τ’ όνομά της ή πρόκειται για παρεξήγηση και την κακολογούνε τζάμπα; Αυτά και άλλα φλέγοντα ερωτήματα έρχεται ν’ απαντήσει η “Νεοελληνική μυθολογία”. Παρωδώντας τους μύθους του Ησίοδου με τρόπο παραληρηματικό και σ’ έναν διαρκή διάλογο με την αξεπέραστη Ελληνική Μυθολογία του Τσιφόρου, το βιβλίο αναπλάθει όλες τις αγαπημένες ιστορίες των παιδικών μας χρόνων, φωτίζοντας την ιλαρή πλευρά της συναρπαστικής περιπέτειας που οι αρχαίοι Έλληνες σκαρφίστηκαν για να ερμηνεύσουν τον κόσμο. Γιατί χωρίς τους θεούς, τους ημίθεους και τα ατέλειωτα καμώματά τους, η αλήθεια που γύρευαν και γυρεύουν ακόμα οι φιλόσοφοι ίσως και να ’ναι λίγο βαρετή.

 

Μικρό χρονικό τρέλας

Αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα
Στις 28 Δεκέμβρη του 2008, στις τρεις τα χαράματα, ο μεγαλύτερος φόβος μου έγινε πραγματικότητα: κατά το κοινώς λεγόμενον, τρελάθηκα.
Το μυαλό μου -ο κόσμος μου- γκρεμίστηκε και τη θέση του πήρε μια παντοδύναμη ψύχωση, που σαν παράσιτο με ξενιστή τον ίδιο μου τον εαυτό τρεφόταν και θέριευε με τις παρανοϊκές ιδέες που γεννούσε ασταμάτητα: ήμουν ο νεός Δαλάι Λάμα, ο Φύλακας στη σίκαλη, πληρωμένοι δολοφόνοι παραμόνευαν στο κατόπι μου.
Σ’ αυτό μου το παραλήρημα, ολοζώντανο ακόμα στη μνήμη μου, στη σύντομη νοσηλεία μου και στην κατοπινή, θανατερή μου κατάθλιψη, παρέσυρα κι οδήγησα στην απόγνωση όλους τους ανθρώπους της καρδιάς μου, που μ’ έβλεπαν άξαφνα κατακερματισμένο από μιαν ανεξέλεγκτη ψυχική ασθένεια.
Ο ζοφερός Δεκέμβρης του ’08 στη μουδιασμένη Αθήνα. Το ιερό κόκκινο χρώμα. Κι η αυτόχειρας μάνα μου, που χρόνια μετά επιστρέφει από τον Άδη. Στο βιβλίο αυτό έγραψα όλα όσα θυμάμαι, χωρίς ν’ αλλάξω τίποτα και μην κρατώντας τίποτα κρυφό. Γιατί χάρη σ’ αυτές τις αδιανόητες μέρες, κατάφερα, μες στα συντρίμμια του μυαλού μου, να βρω έναν νέο εαυτό και τον δύσκολο δρόμο που οδηγεί στην ψυχική γαλήνη. Κι ενώ η ιστορία μου μοιάζει μοναδική, το τέρας της ψυχικής αρρώστιας και του φόβου που σκορπάει είναι κοινό για όλους μας, όπως και το θηρίο της αγάπης και της κάθε ανθρώπινης δύναμης.
Γιατί η ψυχή μας δεν είναι φτιαγμένη ν’ αρκείται στη δυστυχία.

 

Κορνήλιος Κρικ, Σκίουρος ντετέκτιβ

Όλες οι ιστορίες
Ποιoς ευθύνεται για την εξαφάνιση της Ντόροθυ Σνοτ; Ή μήπως είναι απαγωγή…;
Τι συμβαίνει στον πύργο της Ούρσουλα ντε Φλαφ; Είναι στ’ αλήθεια στοιχειωμένος ή κρύβει κάποιο ακόμα σκοτεινότερο μυστικό…;
Ποια κατάρα σκεπάζει το θρυλικό περιδέραιο της Νιαουφερτίτης; Και τι θα συμβεί σ’ αυτόν που θα τολμήσει να το αποκτήσει.;
Κι ένα ταξίδι με το διάσημο τρένο Τούνδρα Εξπρές, όπου, μέσα στο χιόνι και τη σιωπή, μια σειρά από φοβερά εγκλήματα αρχίζουν να συμβαίνουν το ένα μετά το άλλο…
Τις μυστηριώδεις, γεμάτες αγωνία αυτές υποθέσεις καλείται να εξιχνιάσει ο διάσημος Κορνήλιος Κρικ, ο κορυφαίος σκίουρος-ντετέκτιβ του πλανήτη, με την πιστή του φίλη και συνεργάτιδα, την πυγολαμπίδα Μάρθα, η οποία είναι διάσημη… για άλλους λόγους, όπως το εκρηκτικό της ταμπεραμέντο και οι ξεκαρδιστικοί μπελάδες στους οποίους συχνά μπλέκεται από μόνη της.
Οι τέσσερις αυτές περιπέτειες του Κορνήλιου Κρικ, για πρώτη φορά μαζί σ’ ένα βιβλίο, αποκαλύπτουν τα συναρπαστικά τους μυστικά σε νέους αναγνώστες, μικρούς και μεγάλους.

 

Το ουφάκι

“Με λένε Μάνο, είµαι οχτώ ετών, κι η µαµά µου είναι µάγισσα…”
Έτσι ξεκινά η ιστορία του Μάνου, που έχει πολλά άγχη -αν θα θυµηθεί το µάθηµα όταν η δασκάλα τον σηκώσει στον πίνακα, αν οι γονείς του θα µείνουν αγαπηµένοι ή θα χωρίσουν, αν η οµάδα του θα χάσει στον τελικό…- κι όταν πέφτει να κοιµηθεί, δεν τον πιάνει ύπνος, είναι όλο “Ουφ!” και “Ουφ!”. Αλλά η µαµά του, επειδή είναι µάγισσα, έρχεται, παίρνει τα ουφάκια απ’ το στήθος του, τα πετάει κάτω, τα πατάει και τα σκοτώνει.
Μέχρι που µια µέρα ένα ουφάκι εµφανίζεται µπροστά του και του εξηγεί ότι δεν είναι κακό – ότι, µάλιστα, είναι ίσως ο καλύτερος φίλος του. Κι ότι πρέπει να το βοηθήσει να γλιτώσει.
Μια ιστορία για µικρούς και µεγάλους, για το άγχος που τρώει παππούδες και εγγόνια και για το πώς καµιά φορά αυτό που φοβόµαστε περισσότερο απ’ οτιδήποτε µπορεί να αποδειχτεί ένας αόρατος κολλητός µας φίλος.

 

Ρένα

“Εγώ που λες, αγόρι μου, είμαι παλιά πουτάνα.
Για να καταλάβεις, έχω πάει μέχρι με τον Καρυωτάκη”.
Εκατό πατημένα η Ρένα, κι ένα πρωί φτιάχνει καφέ και κάθεται να αφηγηθεί τη ζωή της σ’ έναν νεαρό επισκέπτη, που έτυχε να δει τη φωτογραφία της σε μιαν εφημερίδα.
Γεννημένη στις αρχές του 20ού αιώνα σ’ ένα μπουρδέλο στα Χαυτεία, πόρνη κι η ίδια απ’ τα δώδεκα, η Ρένα έχει μοναδικό οδηγό της την αγάπη: την αγάπη για τον Μάρκο, που την μπάζει στο Κόμμα, για τη Ρούλα, που της φανερώνει την άλλη όψη του έρωτα, για τον Βασίλη, που μαζεύει τα συντρίμμια της ζωής της και της δίνει μια ανάσα ελπίδας πριν το βαθύ σκοτάδι.
Κι από αγκαλιά σε αγκαλιά, από πάθος σε πάθος, η Ρένα γίνεται άθελά της κομμάτι της ιστορίας – μια σαστισμένη κουκκίδα μες στο πλήθος, απ’ την απεργία των καπνεργατών στη Σαλονίκη και την αιματηρή της κατάληξη μέχρι τα Δεκεμβριανά, την εξορία στα ξερονήσια, την εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Κι η Ρένα ανάβει κι άλλο τσιγάρο, γεμίζει πάλι το ποτήρι, κλοτσάει το κουβάρι της ιστορίας της – κι η μνήμη ζωντανεύει, γίνεται παρέα.
Μια καρδιά σαν κλείστρο μηχανής, που ο κάθε χτύπος της φωτογραφίζει αυτό που πρέπει να θυμάσαι.

 

Φωτιά στα Σαββατόπαχα

Ευθυμογραφήματα
Μπορεί μια απλή σοκολάτα να κάνει θαύματα; Πόσο μαμόθρεφτος μπορεί να είναι ένας ενήλικας; Μπορούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να προκαλέσουν διαταραχές και πώς αντιμετωπίζονται αυτές; Τι συμβαίνει όταν ένας αλλοπρόσαλλος συγγραφέας αρχίζει να ξεχνάει; Πόση οργή μπορούν να πυροδοτήσουν αριστουργήματα της παγκόσμιας τέχνης όταν τίθενται υπό την κρίση ανώνυμων σχολιαστών; Είναι η υψηλή μαγειρική το πρώτο βήμα για τον νευρικό κλονισμό; Κι είναι δυνατόν μια μακαρονάδα να σώσει μια σχέση;
Αυτά και άλλα φλέγοντα ερωτήματα της καθημερινότητας απαντιούνται στην ανά χείρας συλλογή ευθυμογραφημάτων, που μας θυμίζει για μια ακόμα φορά ότι το γέλιο είναι το μόνο αντίδοτο στο σκοτάδι που μας περιβάλλει.

 

Σκυλίσια ψυχή

Η Έστερ Κλάιν γεννιέται στο Βερολίνο στις 29 Φεβρουαρίου 1920. Μικροκαμωμένη, εύθραυστη, παράξενη όπως και η Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Μέσα της όμως κρύβει τεράστια αποθέματα δύναμης. Από νωρίς θα γνωρίσει τη σκληρότητα αλλά και τη στοργή. Η ζωή της διατρέχει τον 20ό αιώνα κάνοντας έναν τέλειο κύκλο: Βερολίνο – Μπούχενβαλντ – Νέα Υόρκη – Βερολίνο. Γνωρίζει την αθλιότητα των ναζιστικών στρατοπέδων χάνοντας ό,τι αγαπούσε περισσότερο. Θα κινδυνεύσει να χάσει μέχρι και την ίδια την ανθρώπινη υπόστασή της αλλά θα βγει ζωντανή. Αυτός που θα τη σώσει δεν είναι άνθρωπος αλλά ένας σκύλος. Ένας σκύλος που κρύβει ένα μεγάλο μυστικό.
Η Έστερ ξαναστήνει τη ζωή της αφιερώνοντάς την στην προστασία των ζώων. Επιτέλους νιώθει ασφαλής. Μέχρι που οι άνθρωποι θα ξαναχτυπήσουν. Θα απαντήσει στο μίσος και στην προκατάληψη με αγάπη. Από το στρατόπεδο συγκέντρωσης, στην Αμερική του ΜακΚάρθυ και πίσω στο Βερολίνο του Ψυχρού Πολέμου, όπου θα γίνει μάρτυρας της ανέγερσης του Τείχους αλλά και της πτώσης του. Xαράζει τη ζωή της θυμίζοντάς μας τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.

 

Το πάθος του Κριστιάν – Αύγουστος Κορτώ

ή φωνές από τη χαράδρα
Η ανώνυμη αφηγήτρια του βιβλίου, μια μεσόκοπη γυναίκα που πάσχει από ακραία αγοραφοβία, ζει κλεισμένη στο σπίτι της για χρόνια. Η μόνη της επαφή με τον έξω κόσμο είναι τα είδη πρώτης ανάγκης που παραγγέλνει τηλεφωνικώς – κι ακόμα και τότε, δεν βγαίνει καν στο κατώφλι της εξώπορτας. Μόνη της συντροφιά το πικρό παρελθόν, που αναμασά ολοένα (σαν φαρμακωμένη μπουκιά που δεν καταπίνεται), κι ο γάτος της ο Μικελάντζελο. Όμως τα βράδια, όταν αποκοιμιέται, μέσα απ’ το σώμα της αναδύεται ο Κριστιάν – ένα βάναυσο, αχόρταγο στοιχειό, που παίρνει τους νυχτωμένους δρόμους και κάνει όσα δεν τολμά η αφέντρα της σάρκας του – κλέβει, οργιάζει, σκοτώνει. Και λίγο – λίγο, αρχίζει να επιζητεί την κυριαρχία, καθώς όσο δυναμώνει, τόσο η γυναίκα εξασθενεί.
Μια κατάδυση στην άβυσσο του νου και της ψυχής, ένα άγριο παραμύθι για τη μάχη με το άγνωστο σκοτάδι του εαυτού.

Μυθιστόρημα, e-book (pdf), OpenBook.gr, 2019, 321 σελ.

Το μυστικό του Λεονάρντο – Αύγουστος Κορτώ

“Πέθανα πρώτη φορά στα πέντε μου χρόνια…”
Στη δύση του βίου του, φιλοξενούμενος του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι αποφασίζει ν’ αφηγηθεί τη ζωή του: από την αθωότητα και την οδύνη των παιδικών του χρόνων μέχρι την πρώτη του επαφή με την τέχνη της εικόνας, τη μαθητεία του στο ατελιέ του Βερρόκιο και την πολυτάραχη νιότη του, με τους ανομολόγητους έρωτες και τη ραγδαία του ανέλιξη στην κορυφή του καλλιτεχνικού ιερατείου της Αναγέννησης.
Όμως το αόρατο νήμα που ξετυλίγει τον μίτο της αφήγησης είναι η λαχτάρα του ηλικιωμένου Λεονάρντο να ομολογήσει το πιο σκοτεινό του μυστικό, που του βαραίνει χρόνια την ψυχή: ένα έγκλημα που έμεινε ατιμώρητο και στο οποίο χρωστά το πιο διάσημο έργο του – έναν πίνακα που δεν λέει να αποχωριστεί, καθώς περιέχει ό,τι πιο ακριβό κουβαλά στην καρδιά του.
Ιστορία μυστηρίου κρυμμένη μες στο αξεδιάλυτο μυστήριο της Ιστορίας, το Μυστικό του Λεονάρντο είναι πάνω απ’ όλα ένας ύμνος στην ανθρώπινη δημιουργία: στην ψυχή και στο σώμα που επιμένουν να γεννούν ακόμα κι υπό τη βαριά σκιά του θανάτου.

Μυθιστόρημα, Εκδόσεις Πατάκη, 2019, 224 σελ.

Μυθιστορήματα
Το βιβλίο των βίτσιων (1999), Εξάντας
Ραμπαστέν (1999), Εξάντας
Το τετράγωνο (2000), Εξάντας
Στοιχειωμένος (2001), Εξάντας
Ανιμάλ (2002), Εξάντας
Ο γλύπτης του δρόμου (2002), Οδός Πανός
Οι νεράιδες του Μαν (2003), Εξάντας
Ο γιος της Τζοκόντα (2003), Εξάντας
Η λύσσα (2004), Μίνωας
Αυτοκτονώντας ασύστολα (2005), Εκδόσεις Καστανιώτη
Το ερωτικό των τεσσάρων (2006)
Ο δαιμονιστής (2007), Εκδόσεις Καστανιώτη
Ο αφανισμός του Νίκου (2008), Εκδόσεις Καστανιώτη
Δεκαέξι (2010), Εκδόσεις Καστανιώτη
Η λύσσα (2010), Μίνωας (Ε)
Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά (2012), Εκδόσεις Καστανιώτη
Οι νεράιδες του Μαν (2013), Εκδόσεις Καστανιώτη (Ε)
Η βιογραφία μιάς σκύλας (2013), Διόπτρα
Το βιβλίο της Κατερίνας (2013), Εκδόσεις Πατάκη
Η λύσσα (2014), Μίνωας (Ε)
Επειδή είναι η καρδιά μου (2014), Εκδόσεις Πατάκη
Η βιογραφία μιας σκύλας (2015), Διόπτρα (Ε)
Έρως ανίκατε μάσαν (2015), Εκδόσεις Πατάκη
Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά (2016), Εκδόσεις Πατάκη (Ε)
Μικρό χρονικό τρέλας (2016), Εκδόσεις Πατάκη
Ρένα (2017), Εκδόσεις Πατάκη
Σκυλίσια ψυχή (2018), Εκδόσεις Πατάκη
Το πάθος του Κριστιάν (2019), OpenBook.gr
Το μυστικό του Λεονάρντο (2019), Εκδόσεις Πατάκη

Διηγήματα
Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά (2012)

Πεζά
Φωτιά στα Σαββατόπαχα (2018), Εκδόσεις Πατάκη

Παιδικά
Η εξαφάνιση της Ντόροθυ Σνοτ (2003)
Η επανάσταση των κουνελιών (2004)
Η μαμά δεν θέλει να μου πάρει ζωάκι (2005)
Ο στοιχειωμένος πύργος της Ούρσουλα Ντε Φλαφ (2005)
Ο Αγιος Βασίλης και το διαβολάκι (2006)
Ο Αγιος Βασιλάκης (2006)
Το καταραμένο περιδέραιο της Νιαουφερτίτης (2007)
Η μικρή Ρουάλα (2009)
Εγκλημα στο Τούνδρα Εξπρές (2011)
Κορνήλιος Κρικ, Σκίουρος ντετέκτιβ (2016), Εκδόσεις Πατάκη
Το ουφάκι (2017), Εκδόσεις Πατάκη

Ποίηση
Ο ταξιτζής των ουρανών (2012), Οδός Πανός

Θεατρικά
Τα ορφανά (2012), Ποταμός
Αυτογονία (2014), Ποταμός

Ερμηνεία – Κριτική
Νεοελληνική μυθολογία (2016), Εκδόσεις Πατάκη

Συλλογικά έργα
Γιώργος Πανουσόπουλος (2005), Αιγόκερως
Το ερωτικό των τεσσάρων (2006), Εκδόσεις Καστανιώτη
Ιστορίες καπνού (2006), Μίνωας
Το βιβλίο του κακού (2009), Μαγικό Κουτί & Fata Morgana
Τα ποιήματα του 2012 (2013), Κοινωνία των (δε)κάτων
Ιστορίες ταχυδρομείου (2014), Ελληνικά Ταχυδρομεία
Η λύσσα. Ζωή. Απώλεια σοφίας (2015), Μίνωας
Η σκοτεινή καρδιά της Βαρκελώνης. Τιμωρός (2018), Μεταίχμιο

Βραβεία
Το βιβλίο της Κατερίνας: Βραβείο Βιβλιοπωλών Public – Βραβεία Βιβλίου Public (2014)

Μεταφράσεις
Anne Enright, Sophie Hannah, Agatha Christie, Margaret Atwood, Tana French, Alicia Giménez Bartlett, Truman Capote, Malala Yousafzai, Mo Hayder, Belinda Alexandra, Sebastian Barry, Adam Haslett, Tony Parsons, Anne Tyler, Max Brallier, Harlan Coben, David Carkeet κ.ά…

Πηγές: BIBLIONET, Εκδόσεις Πατάκη, Εκδόσεις Καστανιώτη, Εξάντας, Ποταμός, Ημερήσιος Τύπος, Οδός Πανός, OpenBook.gr, wikipedia.org

Επισκέψεις: 155