Ορμητικοί οι φθόγγοι ως το χάνομαι

«Όλη τη νύχτα ψώνιζα δαχτυλίδια για τα χέρια· τι σήμαινε λοιπόν αυτό το σώμα ζητούσε τις δεσμεύσεις του; Μα είχα ήδη βαθιά τον αρραβώνα με τ’ αστέρια πώς να δθώ αλλού χωρίς να παραδώσω την αθωότητα στα σκυλιά; Νύφη της μοναξιάς αρμένιζα στους ουρανούς τυλιγμένη στα εξομολογητικά μελάνια μου. Και μόνο το πρωί συμπονετικό τον κάματό μου ελεούσε με τον ύπνο.» Γραφή πορείας. Λυρικές εξομολογήσεις, κατά κανόνα ευσύνοπτες, με διακριτές παραλλαγές σε μορφή και περιεχόμενο. Τυπικές ενός και μόνου αδικαίωτου πάθους. Βιωματικό κεκτημένο. Στον αντίποδα της πόζας, της δήθεν έκφανσης, της εμφανώς ποιητικίζουσας συμπεριφοράς. Το ποίημα κατατίθεται δηλαδή μόνον αν έχει να δείξει κάτι. Πειστικά τα περί απομονώσεως του ποιητικού υποκειμένου, του αυτοεγκλεισμού του, της επακόλουθης στέρησης, του δεδηλωμένου ψυχοπνευματικοσωματικού κενού. … Η ποίηση της Κυριακής Λυμπέρη μοιάζει να είναι ένα κομμάτι φυσικού κόσμου, σαν να βλάστησε όπως το δέντρο, να αναζητά την τροφή με το ένστικτο του ζώου, να καθοδηγεί τα βήματά της στο δάσος με την άνεση του θηρίου. (Γιώργος Βέης, bookpress.gr, 18/9/2017)