Χριστόδουλος Δ. Λιτζερίνος


Τα χαρτόκουτα δεν έχουν φινιστρίνια
Ένας παπάς προσπαθεί να πείσει την Παναγία να αφήσει ελεύθερη τη βροχή, κάποιος απόμαχος της θάλασσας ερωτεύεται με φόντο έναν σκουπιδοτενεκέ, την ίδια ώρα που σε κάποιον δρόμο της Μακεδονίας καιροφυλαχτεί μια ύπουλη λακκούβα, ενώ ο φάρος του Αγγελοχωρίου καλωσορίζει το αναπάντεχο της ζωής. Το τέλος μιας εποχής και η αρχή μιας άλλης, οριοθετείται από το αίμα της αθωότητας. Μέσα σε αυτή τη φασαρία της ζωής οι άνθρωποι διηγούνται τις ιστορίες τους, χωρίς να υποψιάζονται ότι όλα ξεκίνησαν μια Πρωτοχρονιά, την Πρωτοχρονιά που η Εύα αποφάσισε να εγκαταλείψει τις ανέσεις και την καλοπέραση του παραδείσου. Ο έρωτας, η απιστία, η φτώχεια, το έγκλημα, η οικονομική κρίση, η μοναξιά, ο φόβος του θανάτου, η αγάπη και το μίσος θα γίνουν βασικά συστατικά της ζωής. Εκρηκτικές καταστάσεις και ανατροπές ορίζουν την ανθρώπινη μοίρα μέσα σε ένα ατέλειωτο πήγαινε-έλα φθοράς, χωρίς ο πήλινος άνθρωπος να κωλώνει πουθενά, γιατί δεν μπορούμε να είμαστε απολύτως σίγουροι, αν εκείνη την καταραμένη πρωτοχρονιά, ήταν πιο κινητικά τα σπερματοζωάρια του Αδάμ ή του Θεού.

Φυλάξου από τον σκύλο
Πρώτο βραβείο στον δεύτερο διαγωνισμό μυθιστορήματος που διοργάνωσαν το 2017 οι εκδόσεις Παράξενες Μέρες σε συνεργασία με το λογοτεχνικό περιοδικό eyelands.gr
Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται σε μια παράξενη χώρα που μοιάζει πολύ με τη δική μας χωρίς ποτέ να υπάρχει το στοιχείο της ταύτισης. Είναι άραγε πιο αστεία αυτή η εικόνα εκείνης της χώρας και των ανθρώπων που μας μοιάζουν. Είναι μήπως πιο δραματική; Θα έλεγα ότι είναι απλώς πιο λογοτεχνική και -μέσα στην ιλαροτραγωδία που υφαίνει συνθέτοντας είδη λογοτεχνικά και διαπλέκοντας πολύ οικείες και εντελώς φανταστικές εικόνες, όνειρα, ελάχιστα θαύματα και πολλά τραύματα καταφέρνει μας παρουσιάσει ταυτόχρονα την πραγματκότητα όπως είναι, όπως δεν θα ‘πρεπε να είναι κι όπως ανησυχούμε ότι θα γίνει. Γιατί αυτό είναι το χαρακτηριστικό κάθε καλού βιβλίου κάθε σημαντικού λογοτεχνικού έργου. Να μετατρέπει την επιστημονική ή όποια άλλη φαντασία σε πραγματικότητα. Άλλοτε θαυμαστή και άλλοτε οδυνηρή. Αλλά πάντα, όπως εδώ σε αυτό το βιβλίο πιο αληθινή από τις περισσότερες αλήθειες που ξέρουμε. Από τις αλήθειες που μας …ενημερώνουν απο τις αλήθειες που μας εξαγριώνουν, από τις αλήθειες που μας υπόσχονται τάχα τις καλύτερες μέρες. Πάει όμως λίγο παραπέρα, εκεί που μόνο η λογοτεχνία μπορεί να πάει. Πάει πιο πέρα ακόμη κι από την αλήθεια -αν υπάρχει τέτοιο πράγμα- γιατί ο πραγματικός συγγραφέας πρέπει έχει υποχρέωση να επινοήσει τη δική του αλήθεια, το δικό του δρόμο. Όταν είναι επιδέξιος μπορεί να δημιουργήσει και τον δικό του μικρό-κοσμο. Αυτό γίνεται εδώ, στο βιβλίο του Χριστόδουλου Λιτζερίνου που ξεχώρισε μέσα από εκατοντάδες συμμετοχές στον 2ο διαγωνισμό μυθιστορήματος και πήρε το πρώτο και μοναδικό βραβείο.

Μυθιστορήματα
Φυλάξου από τον σκύλο (2018), Παράξενες Μέρες

Διηγήματα
Τα χαρτόκουτα δεν έχουν φινιστρίνια (2016), Ανάτυπο

Πηγές: BIBLIONET, Παράξενες Μέρες, Ανάτυπο

Επισκέψεις: 8