Χρυσούλα Διπλάρη

Ελληνες λογοτέχνες
Η Χρυσούλα Διπλάρη σπούδασε διακόσμηση και για πολλά χρόνια ασχολήθηκε με την κατάσκευή Χειροποίητων Αντικειμένων Τέχνης.
Τα τελευταία όμως ασχολείται με την συγγραφή και την στιχουργική, παλιές της αγάπες που την πάνε στον παράδεισο. Προς το παρόν ζει και περιφέρεται στις γειτονιές της Ταμπου-Ρίας.

Μαγ(ειρ)ικές ιστορίες – Χρυσούλα Διπλάρη




– Τι μυστικά κρύβει η Τουρλού ζωή του παπα-Φώτη;
– Και ποια είναι η Σκορδόπιστη με τον αλκοολικό σκύλο;
– Vinsanto: κρασί ή εραστής;
– Που εξαφανίστηκε η Σουλάρα; Την πήρε μαζί του ο Ξενοφών;
– Ποιος θα φτιάξει τα Κόλλυβα για την Μπάρμπι; Μήπως Η βασίλισσα της σάλτσας;
– Να σας τρατάρουμε ένα Νεραντζάκι; Ή μήπως προτιμάτε ένα κομμάτι απ’ το Ψωμί της αγάπης; Λίγη Φανουρόπιτα;
– Μάσκα ομορφιάς με Καφέ; Φυσικά! Και μετά λέμε και το φλιτζάνι.
– Και οπωσδήποτε πρέπει να δοκιμάσετε Γιουβέτσι και να κάνετε ταξίδια με μια Πίτσα.
Ό,τι προτιμάτε…
Ιστορίες που μαγειρεύονται… Ιστορίες που μαγεύουν. Και συνταγές που αφηγούνται ιστορίες… Απολαύστε τις

Διηγήματα, Το Ανώνυμο Βιβλίο, 2014, 154 σελ.

Τα χρονικά της Ταμπου-Ρίας – Χρυσούλα Διπλάρη

Μυθιστόρημα – αφήγημα


Ποια είναι η Ταμπου-Ρία;
Ποια είναι η Ελπίδα;
Ποια είμαι εγώ;
Είμαι εγώ, είμαι η Ελπίδα ή μήπως είμαι η Ταμπου-Ρία;
Μπερδεύομαι και τα χάνω, καμιά φορά μπλέκονται όλα στο κεφάλι μου και ζαλίζομαι. Και τότε παίρνω τους δρόμους….
Και πάνω που είμαι έτοιμη να το ρίξω στα χάπια, ξεπροβάλλει από μια γωνιά ένα μικρό θαύμα και πιάνομαι από πάνω του και συνεχίζω. Κι όλο και γλιτώνω το γιατρό και τα χάπια του… χάρη σ’ ένα ανθισμένο δέντρο, ή χάρη στα αστεία του νεκροθάφτη, χάρη στην κομμένη ουρά της σαύρας…
Κι όλο περπατάω μεσ’ στην πόλη… και γίνομαι ένα μαζί της κι αυτή μ’ εμένα. Γίνομαι Η Ελπίδα της Ταμπου-Ρίας. Γίνομαι Ραβδοσκόπος. Γίνομαι Βοσκός. Ακόμα και ψυχίατρος. Χάπια όμως δεν παίρνω.
Τέλος!
Σας καλώ να βαδίσετε μαζί μου. Γιατί βαδίζοντας δα γνωρίσετε την Ταμπου-Ρία. Και γνωρίζοντας την Ταμπου-Ρία θα γνωρίσετε και τον εαυτό σας. Γιατί η Πόλη, είναι οι Άνθρωποι που την κατοικούν….

Μυθιστόρημα, Εντύποις, 2017, 148 σελ.

Ευτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα – Χρυσούλα Διπλάρη




Ευτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα! Ευτυχώς, γιατί έχουμε τραβήξει πολλά. Έρωτες και προδοσίες, που μας οδηγούν σ’ ένα αέναο ταξίδι, χωρίς Ιθάκη. Βία σε σώμα, νου, ψυχή. Βία, που σε βία οδηγεί.
Ευτυχώς, γιατί υπάρχουν Βαλεντίνοι που δωρίζουν και δωρίζονται, και Δωροθέες που κρύβουν τους πολλούς εαυτούς τους τον έναν μέσα στον άλλον για να αποτρέψουν την άλωση.

Ευτυχώς, γιατί δεν μπόρεσαν να μας καταπιούν οι ανεχόρταγοι που κατάπιαν τον κόσμο ολόκληρο. Ούτε καν ο “EROS”, που μπορεί να είναι έρως, αλλά μπορεί να είναι και μολυσματική νόσος.

Ευτυχώς, γιατί μέσα στην τρέλα αυτού του καιρού, υπάρχουν ακόμα κάποιοι που αφηγούνται παραμύθια – και “παραμυθία” σημαίνει παρηγοριά.

Ευτυχώς, γιατί εκτός από τις ιστορίες, υπάρχουν και τα ταξίδια που ξεκινάνε από την ΠΥΛΗ Ε1, αλλά καμιά φορά ξεκινάνε κι από μέσα μας. Κι όσο οι ιστορίες μάς ταξιδεύουν, θα μπορούμε να φτιάχνουμε συνεχώς καινούριες, και το ταξίδι να συνεχίζεται.

Ευτυχώς!

Διηγήματα, Εκδόσεις Πνοή, 2020, 172 σελ.

Μυθιστορήματα
Τα χρονικά της Ταμπου-Ρίας (2017), Εντύποις

Διηγήματα
Μαγ(ειρ)ικές ιστορίες (2014), Το Ανώνυμο Βιβλίο
Ευτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα (2020), Εκδόσεις Πνοή

Πηγές: Biblionet, Το Ανώνυμο Βιβλίο, Εντύποις, Εκδόσεις Πνοή