Ευσταθία

H Ευσταθία (Μαντζούφα) γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι απόφοιτη της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Έχει στο ενεργητικό της τέσσερις προσωπικούς δίσκους, με πιο πρόσφατο το “Είναι πολύ καλό παιδί” που κυκλοφόρησε το 2010, στην ιστορική ετικέτα LYRA.
Το φθινόπωρο του 2005 διακρίθηκε στο αναγεννημένο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, κερδίζοντας το τρίτο βραβείο με το τραγούδι “Χωρίς εσένα”.
Το Μάιο του 2006 βρέθηκε στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, καλεσμένη του Φίλιππου Πλιάτσικα, στις συναυλίες του με την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ, με τίτλο “Ταξιδεύοντας με άλλο ήχο” και το 2011 στη μουσική παράσταση της Στέλλας Γαδέδη με τίτλο “Στις παρυφές τις πόλης”.
Το 2008 αποτυπώθηκαν δισκογραφικά με τη φωνή της δύο τραγούδια της Στέλλας Γαδέδη, από την παράσταση “Λα πουπέ”, (θεατρικός μονόλογος του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, που σκηνοθέτησε και ερμήνευσε η Άννα Κοκκίνου).
Επί σκηνής ή δισκογραφικά έχει συναντηθεί με τους: Μελίνα Τανάγρη, Δημήτρη Μαραγκόπουλο, Μαριανίνα Κριεζή, Τάνια Τσανακλίδου, Μιχάλη Δέλτα, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Διονύση Τσακνή, “Όναρ”, Βαγγέλη Γερμανό, Νίκο Ζιώγαλα, Αντώνη Τουρκογιώργη, Σταύρο Λογαρίδη κ.ά.
Θεωρείται μία από τις σπουδαιότερες, σύγχρονες Ελληνίδες τραγουδοποιούς, έχοντας για μουσική αφετηρία τη σύγχρονη ποπ και μια εντυπωσιακή γκάμα επιρροών, από το ροκ και το χιπ χοπ έως την τζαζ και το ελαφρό ρετρό.

Τέρμα για σήμερα ο μύθος
Οι στίχοι μιας ποπ τραγουδοποιού, συγκεντρωμένοι σε ένα βιβλίο. Με αφετηρία ένα παρεξηγημένο μουσικό ρεύμα, άδικα – και ίσως ύποπτα – ταυτισμένο με την αφέλεια και τη ρηχότητα, ένα είδος που μεταχειρίζεται τη γλώσσα ως παραγέμισμα από συλλαβές ή βολικότατα προτιμά να μη μιλά ελληνικά, η Ευσταθία διαμόρφωσε (και εξακολουθεί να αρθρώνει) ένα λόγο προσωπικό, αιχμηρό και ακομπλεξάριστα καθημερινό, σε στίχους άμεσους και σίγουρα πιο επίκαιρους από ποτέ.
Στο “Τέρμα για σήμερα ο μύθος”, η τραγουδοποιός προχωράει ένα βήμα παραπέρα, πλαισιώνοντας τα τραγούδια της με έντεκα ολόφρεσκα, πρωτότυπα κείμενα. Επιθυμία της, όπως και στους δίσκους της, να αφηγηθεί παραμύθια με αλήθεια και αυθεντικότητα, όσο το δυνατόν πιο υπονομευτικά για την lifestyle τρυφηλότητα. Εδώ οι πριγκίπισσες μοχθούν, ερωτεύονται και απελπίζονται, οι “δράκοι” μπορεί να έχουν τη μορφή της καριέρας, της φθοροποιού ρουτίνας ή του συντηρητισμού, ενώ το happy end παίζεται…
“Όπως είπαμε και πρωτίστως, ο έρως αποτελεί πλέον ποινικό αδίκημα. Το συναίσθημα αυτό γίνεται αντιληπτό απ’ τις αρχές χάρη σε ένα μικροτσίπ που είναι τοποθετημένο στο μέρος της καρδιάς και προειδοποιεί με το πρώτο ερωτικό σκίρτημα για την παράβαση.
Γιατί να είναι, όμως, ο έρωτας επικίνδυνος για ένα ολοκληρωτικό καθεστώς;
Γιατί ένας ερωτευμένος άνθρωπος δε φοβάται εύκολα.
Έχει φτερά και πετάει. Δεν πιάνεται…
Τις εποχές που υπήρχαν ερωτευμένοι δεν υπάκουαν σε τίποτα.
Τους έλεγαν ότι έρχεται μια καινούρια γρίπη των φιδιών και αυτοί εκεί, πέρα βρέχει.
Τους έλεγαν ότι κατεβαίνουν εξωγήινοι, δεν ίδρωνε το αυτί τους…
Τους έλεγαν ότι υπάρχει κρίση, αυτοί στα παπάρια τους.
0 μόνος τους φόβος ήταν μην τυχόν βρεθεί καμιά τσούλα στο δρόμο τους και τους φάει το έτερον ήμισυ.
Το κακό είχε ξεκινήσει πολύ παλιότερα, από τις αρχές του αιώνα.
Δεν είχα γεννηθεί τότε φυσικά, αλλά το έχω ακούσει από διηγήσεις παλαιοτέρων.
Τότε το σύστημα άρχισε να υποσκάπτει την εικόνα του έρωτα στις συνειδήσεις των ανθρώπων.
Έτσι κατάφερε να κάνει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να φοβάται να ερωτευτεί.
Βέβαια, δεν τα κατάφερε εξολοκλήρου, γιατί υπήρχαν ακόμη πολλοί που έπαιρναν ενέργεια από την ντόπα του έρωτα.
Έτσι, σταδιακά απαγορεύτηκε.
99 σελ.

Ο διάδρομος
Μια μικροσκοπική γυναίκα, κάπως αλλόκοτη, σε παραλήρημα, τρέχει συνεχώς, μόνη της και καταϊδρωμένη, πάνω σε έναν διάδρομο γυμναστηρίου. Μουσική στη διαπασών. Πάνω στην τελευταίας τεχνολογίας κορδέλα του διαδρόμου ξεδιπλώνει έναν ιδιότυπο, χειμαρρώδη λόγο. Μονολογεί για τη ζωή της, τις σπουδές της, για το γραφείο της και μοιάζει περήφανη και ικανοποιημένη για τις μέχρι τώρα κατακτήσεις της. Καθώς συνεχίζεται όμως η πορεία πάνω στον διάδρομο, αρχίζει να διαφαίνεται η “σκοτεινή” πλευρά των πραγμάτων και η τρομακτική αλήθεια που κρύβεται πίσω από τα χιλιάδες χιλιόμετρα που διανύει. Ένα αιχμηρό κοινωνικό σχόλιο, μια υπαρξιακή αναζήτηση στην Ελλάδα της Κρίσης, ο “Διάδρομος”, το πρώτο θεατρικό έργο της τραγουδοποιού Ευσταθίας, έργο με κλιμακούμενη ένταση και ανοιχτό σε ερμηνείες, είναι ένας δυστοπικός μονόλογος, ένας ευαίσθητος παλμογράφος της σύγχρονης ζωής.
32 σελ.

Τραγούδια-Πεζά
Τέρμα για σήμερα ο μύθος (2011), Ιανός

Θεατρικά έργα
Ο διάδρομος (2019), Κάπα Εκδοτική

Συλλογικά έργα
Καραμέλες βουτύρου (2009), Πολύτροπον

Πηγές: Biblionet, Κάπα Εκδοτική, Ιανός

Επισκέψεις: 5