Ελυα Βερυκίου

Ελυα Βερυκίου

Ελληνες λογοτέχνες
Η Έλυα Βερυκίου κατάγεται από τη Λευκάδα και ζει μόνιμα στην Αθήνα.
Απόφοιτος του τμήματος Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, έχει εργασθεί επί σειρά ετών στον χώρο της εκπαίδευσης, ενώ σήμερα είναι στέλεχος του ΔΕΔΔΗΕ με ειδικότητα στα θέματα Διαχείρισης Ανθρώπινου Δυναμικού. Ποιήματά της καθώς και μεταφράσεις της ιταλών και γάλλων ποιητών έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά, καθώς και στο ομορφο blog της: Έλυα Βερυκίου Πνοές ποίησης. Το βιβλίο “Σιωπή κρυστάλλινη” αποτέλεσε την πρώτη της ποιητική συλλογή.

Σιωπή κρυστάλλινη – Έλυα Βερυκίου

Σιωπή κρυστάλλινη


Νύχτα.
Σιωπή κρυστάλλινη.
Πάνω στις στέγες ύφαινε τα αργυρά της νήματα η σελήνη.
Στο πέρασμά σου το θρόϊσμα των άστρων.
Όλος ο κόσμος ένα βιβλίο γεμάτο φώτα κι όνειρα.
Ένα βιβλίο, που όλο θέλαμε, αλλά διστάζαμε να ξεφυλλίσουμε,
γιατί φοβόμασταν το τέλος.
Και οι προσδοκίες, οι ματαιώσεις, τα ερωτήματα, που δεν απαντήθηκαν,
όλα κλεισμένα εκεί.
Μαζί κι εκείνα τα μικρά άψυχα πράγματα,
που μας συντρόφευαν μιλώντας μας για την ομορφιά με την άγνωστη και διάφανη ψυχή τους.

Δεν χάθηκες.
Μόνο ένα θρόϊσμα, καθώς ο Θεός αφήνει ένα άστρο.
Έρχεσαι δίπλα μου.
Ανοίγεις εκείνο το βιβλίο.
Το χέρι σου χαϊδεύει τα γράμματα.
Έχει φεγγάρι απόψε, δεν το αισθάνεσαι ;
Στις σελίδες τρεμίζουν οι ανταύγειες του λευκού και του γαλάζιου.
Τολμάμε να διαβάσουμε.
Στον επίλογο ένα κρυμμένο όνειρο.
Εκεί κλεισμένη όλη η ζωή μας.
Όλα εκεί,
στο τέλος, εκεί που σμίλεψε το φως σε λόγο την κρυστάλλινη σιωπή μας.

Ποίηση, Ιβίσκος, 2014, 64 σελ.

Τα νηπτικά της θάλασσας – Έλυα Βερυκίου

Τα νηπτικά της θάλασσας


Το πολυσύνθετο της ψυχής της με ενάργεια και κρυστάλλινη γνησιότητα καταθέτει η Έλυα Βερυκίου στην ποιητική της συλλογή “Τα νηπτικά της θάλασσας”. Καταδύεται στο μύχιο του εαυτού της για να ανιχνεύσει διακαείς πόθους, ρήγματα τραυμάτων, φόβους, τρικυμίες οδύνης. Προχωράει σε στοχασμούς κι εξομολογήσεις, που κάνουν απτή και ορατή την πάλη και τον αγώνα της να προχωρήσει από τη μοναξιά και την ερήμωση σε μια κατάφαση ζωής, όπου η αναζήτηση της χαράς είναι δυνατή, ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες. Διάχυτη κι επίμονη είναι η τάση, η εναγώνια θέλησή της να αποδράσει από το σκοτάδι στο φως, από τον πόνο στην ευτυχία, από τη θλίψη στην ελπίδα. Μέσα από τον καλοδουλεμένο λυρισμό των στίχων της δεχόμαστε ευεργετικά τις διακυμάνσεις μιας εξαιρετικά ευαίσθητης ψυχής, που προσπαθεί να σταθεί με σθένος κι εγκαρτέρηση μέσα στην “τραγική ξενιτειά” του κόσμου που μας περιβάλλει.

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΜΦΙΘΥΜΟΥ
Σε έχασα πάλι σήμερα.
Η απουσία Σου στα μάτια, μία σταγόνα θάλασσα.
Θα μπορούσα, αν έβρισκα τη δύναμη, να πλάθομαι ατέρμονα γύρω από το φως Σου.
Μα είναι τόσο εύθραυστο το αμφίθυμο, όταν ξυπνούν οι ίσκιοι.
Οι θλίψεις απρόσμενα απλώνονται, ανταύγειες της σελήνης πάνω στα νερά.
Και όταν αρθρώνεις την επιστροφή μέσα από τα σύννεφα, κάποιος καλεί τις νύχτες τα πουλιά να αγκαλιάσουν το τοπίο του ουρανού μου.
Λυπήσου με.
Δεν έκανα τίποτα, έκρυψα το τάλαντο.
Μόνο έγραφα.
Έμαθα να βυθίζομαι σε ένα πέλαγος από ήλιο για να αισθανθώ ως την ψυχή τα χρώματα.
Πες μου, Σε παρακαλώ, πόσος ακόμα είναι ο κλήρος μου να πλανηθώ, να ακούσω από τα χείλη Σου ένα Σάββατο, φίλη πιστή, το “Δεύρο έξω”.

Ποίηση, Ιβίσκος, 2015, 80 σελ.

Ανταύγειες της Χάρης – Έλυα Βερυκίου




«Αυγές (Παντοχαρά)»
Φως λεπτό, χρυσογάλαζο.
Οι φρέζιες, άστρα σπινθηροβόλα πάνω στο εκτύπωμα της Αιώνιας Μητέρας.
Τώρα που έγιναν τα δάκρυα θάλασσες,
δεν θα αναβάλουμε τη διαδρομή.
Κι αν χρειαστεί οδυνηρά να πορευτούμε μέσα στη σιωπή,
θα μας δοθεί η δωρεά.
Κάτω από της ζωής τον ήλιο θα φτάσουμε
να δρέψουμε τα στάχυα.
Γλυκό ψωμί το μοίρασμα
και η ελπίδα μέσα στην ανέχεια,
γεράνι στο γαλάζιο παράθυρο.
Στα χέρια τα χοϊκά της ένδειας, πλούτος οι λέξεις.
φέγγουν σαν κεχριμπάρια του ουρανού.
Τον κόσμο αυτόν θα σώσει η αέναη ομορφιά.
Των πάντων η ατελεύτητη χαρά.
Ιστία που αστράφτουν στον ολόφωτο ορίζοντα.
Κι εμείς από το ακρωτήρι της αγάπης να ατενίζουμε
με μάτια ανοιχτά στο θαύμα.
Θα παραμείνουμε, Μητέρα.
Να λαμπρυνθούμε από εκείνες τις αυγές,
που σίγουρα θα ζήσουμε.

Ποίηση, 2017

Ποίηση
Σιωπή κρυστάλλινη (2014), Ιβίσκος
Τα νηπτικά της θάλασσας (2015), Ιβίσκος
Ανταύγειες της Χάρης (2017)

Συλλογικά έργα
Ξένων αιμάτων τρύγος (2014), Γαβριηλίδης

Πηγές: Biblionet, Εκδόσεις Ιβίσκος