Γιάννης Μαυριτσάκης

Ο Γιάννης Μαυριτσάκης γεννήθηκε στο Μόντρεαλ το 1964.
Σπούδασε θέατρο στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου στην Αθήνα και εργάστηκε ως ηθοποιός έως το 2003.
Έκτοτε είναι αποκλειστικά προσανατολισμένος στη θεατρική γραφή.
Τα έργα του έχουν παιχθεί στην Αθήνα (Εθνικό Θέατρο, Φεστιβάλ Αθηνών, Θεάτρο Πορεία) και έχουν μεταφρασθεί στα Γαλλικά (Editions Theatrales, Maison Antoine Vitez) και άλλες γλώσσες.
Το Vitrioli παρουσιάστηκε πρώτη φορά στο Theatre de la Ville (Παρίσι, 2012) ως δραματοποιημένο αναλόγιο και ανέβηκε από το Εθνικό Θέατρο (2012-13) σε σκηνοθεσία του Olyvier Py. Η ίδια παράσταση συμμετείχε στο φεστιβάλ της Avignon (καλοκαίρι 2014). Το Redshift παρουσιάστηκε πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη (Between the Seas Festival, καλοκαίρι 2013).
Για το “Τυφλό σημείο” ο συγγραφέας πήρε το βραβείο Κάρολος Κουν (Καλύτερο έργο 2008).
Για το Wolfgang το βραβείο Γεώργιος Χορτάτσης (καλύτερο έργο 2008-2010) και το Palmares 2010 (Commission Nationale de l’ Aide a la creation de textes dramatiques, Paris).
Το τυφλό σημείο - Γιάννης Μαυριτσάκης
“Θα γυρίσεις. Χρειάζομαι λίγο χρόνο. Ζαλίζομαι και χρειάζομαι χρόνο. Θα σου φτιάχνω τα αγαπημένα σου φαγητά. Το κρεβάτι θα ‘ναι πάντα στρωμένο. Θα κοιμάμαι στην άκρη. Μέχρι να γυρίσεις. Θα σε αναστήσω. Θα κάνω το θαύμα. Εγώ θα κάνω το θαύμα. Γιατί θέλω να γυρίσεις. Γιατί η αγάπη μου είναι πιο δυνατή, πιο δυνατή απ’ την τυφλή ζωή που δεν έχει ιδέα που κατευθύνεται. Εγώ ξέρω. Κατευθύνομαι σ’ εσένα. Θα διώξω την ομίχλη και θα σε ξαναφέρω. Δεν θα συνθηκολογήσω ποτέ. Ας έχεις γίνει και σκόνη. Θα ενώσω τους κόκκους της σκόνης και θα σε φτιάξω από την αρχή.”
Επιμέλεια: Δήμητρα Κονδυλάκη
Βραβείο Ελληνικού Θεατρικού Έργου “Κάρολος Κουν” (2007)

Θεατρικό, Νεφέλη, 2008, 140 σελ.

Wolfgang - Γιάννης Μαυριτσάκης
“Σε διάλεξα. Ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους διάλεξα εσένα, θα μείνεις εκεί κρυμμένη. Τώρα δεν κινδυνεύεις. Είσαι προστατευμένη και ασφαλής. Κανείς δεν μπορεί να σ’ αγγίξει, θα μείνεις καθαρή. Όσα χρόνια και να περάσουν. Δεν θα γεράσεις ποτέ. Ακόμα κι όταν θα ‘χεις γίνει γυναίκα, θα είσαι πάντα κορίτσι. Μέχρι να γίνεις κομμάτι από μένα. Μέχρι τίποτα να μην μπορεί να μας χωρίσει.”

“O “Wolfgang” του Γιάννη Μαυριτσάκη βασίζεται στη γνωστή ιστορία που συντάραξε πρόσφατα τη Βιέννη, όταν η τότε 18χρονη Νατάσα Κάμπους κατάφερε ν’ αποδράσει μετά από οκτώ χρόνια αιχμαλωσίας, έγκλειστη σ’ ένα υπόγειο κελί. Ο απαγωγέας της, 40χρονος Wolfgang αυτοκτόνησε, ενώ η ίδια δήλωνε στους δημοσιογράφους: “ήταν μέρος της ζωής μου και κατά κάποιο τρόπο θρηνώ γι’ αυτόν”.

Μια επιπόλαιη ανάγνωση θα κατέτασσε ίσως το έργο στο είδος θέατρο-ντοκουμέντο. Ο Μαυριτσάκης όμως, δεν περιορίζεται στην απλή καταγραφή των αληθινών γεγονότων, αλλά ιχνογραφεί την αφώτιστη, σκοτεινή πλευρά τους. Κατορθώνει να αποσπάσει την ιστορία του απ’ τα πραγματικά της πλαίσια και να την αναγορεύσει σε αυθεντικό έργο τέχνης, που ανοίγεται μάλιστα σε γόνιμο διάλογο με τον “Άμλετ” του Σαίξπηρ.

Κάτω απ’ το πρίσμα του κρίσιμου αμλετικού ερωτήματος, “να ζεις ή να μη ζεις”, ο Μαυριτσάκης επαναπροσδιορίζει τις έννοιες ελευθερία, ζωή, θάνατος, φως και σκότος, αθωότητα, ενοχή, αμαρτία και τιμωρία, για να φθάσει σε μια “ψυχανάλυση” του σύγχρονου, διαφωτισμένου ανθρώπου της εποχής μας, με τη συνείδησή του αναδιπλωμένη, σκιώδη και κλειστή, παρά τις αντίθετες διακηρύξεις. Ο Wolfgang του, όπως ο Άμλετ, αδυνατεί να σκοτώσει συμβολικά τον “πατέρα” και να περάσει απέναντι, στην ανδρική του υπόσταση και ταυτότητα. Αντί για αυτό, φυλακίζει το αγαπώμενο, κυρίαρχο θήλυ, την εν δυνάμει γυναίκα Οφηλία-Fabienne (μια εικόνα μητρική) σ’ ένα υπόγειο άντρο σκοτεινό, για να την προστατεύσει (από τη ζωή), για να την εξουσιάζει, για να την έχει πάντα “δική του” και για να μείνει “καθαρή”. Όταν εκείνη δραπετεύει στο φως και στον πόνο του υπάρχειν “έτσι” ως ον με ανεπτυγμένη, αυτόνομη, ανοιχτή στον κόσμο συνείδηση, όταν αναδύεται ολόκληρη μετά το μυητικό της ταξίδι στο σπήλαιο του Άδη, ο Wolfgang επιλέγει τον αντίθετο δρόμο. “Σβήνει” εντελώς τη συνείδησή του και ακολουθεί τυφλά το φάντασμα του πατέρα στα σκοτεινά του βασίλεια.

Αυτή, πιστεύω, είναι η βαθύτερη ratio του έργου, να ξαναδώσει τον λόγο στη χαμένη θηλυκή persona, κάνοντας να “μιλήσει” η αμίλητη ως τώρα εικόνα μιας Οφηλίας.

Ένα έργο σπουδαίο, που αρθρώνει γλώσσα οικουμενική και διακινδυνεύω την πρόβλεψη ότι θα κάνει μεγάλη καριέρα στο εξωτερικό… “
(Λέανδρος Πολενάκης, κριτική θεάτρου στην εφημερίδα “Η Αυγή”, 23.11.2008)
Eπιμέλεια: Δήμητρα Κονδυλάκη

Θεατρικό, Νεφέλη, 2008, 168 σελ.

Vitrioli - Γιάννης Μαυριτσάκης
Κοίταξε γύρω σου και θαύμασε την τελειότητα της κατασκευής, την ακρίβεια, την αρμονία, την κίνηση και τον ρυθμό, τίποτα δεν μπορεί να γλιστρήσει εκτός χρόνου , όλα τα μυστικά είναι κρυμμένα εδώ μέσα, αν είσαι πιστός και υπομονετικός, ίσως έχεις την τύχη να σου αποκαλυφθούν, όχι όλα, κάποια από αυτά, όσα επιτρέπεται να ξέρεις, γιατί υπάρχει ένα σημείο που δεν πλησιάζουμε ποτέ πολύ κοντά, είναι σαν μαύρο άπατο πηγάδι, όποιος πέσει εκεί μέσα θα πέφτει για πάντα.

Ποίηση, Οδός Πανός, 2013, 79 σελ.

Το τυφλό σημείο - Γιάννης Μαυριτσάκης
Θα γυρίσεις. Χρειάζομαι μόνο λίγο χρόνο. Ζαλίζομαι και χρειάζομαι χρόνο. Θα σου φτιάχνω τ’ αγαπημένα σου φαγητά. Το κρεβάτι θα ‘ναι πάντα στρωμένο. Θα κοιμάμαι στην άκρη. Μέχρι να γυρίσεις. Θα σε αναστήσω. Θα κάνω το θαύμα. Εγώ θα κάνω το θαύμα. Γιατί θέλω να γυρίσεις. Γιατί η αγάπη μου είναι πιο δυνατή, πιο δυνατή απ’ την τυφλή ζωή που δεν έχει ιδέα πού κατευθύνεται. Εγώ ξέρω. Κατευθύνομαι σ’ εσένα. Θα διώξω την ομίχλη και θα σε ξαναφέρω. Δεν θα συνθηκολογήσω ποτέ. Ας έχεις γίνει και σκόνη. Θα ενώσω τους κόκκους της σκόνης και θα σε φτιάξω από την αρχή.
Βραβείο Ελληνικού Θεατρικού Έργου “Κάρολος Κουν” (2007)

Θεατρικό, Οδός Πανός, 2014, 104 σελ.

Μετατόπιση προς το ερυθρό - Γιάννης Μαυριτσάκης
Προσεχτικά, μην πλησιάζετε. Τώρα ξεκινάει η νέα περιπέτεια του πλήθους γυρισμένη στα μεγάλα στούντιο της δύσης και της ανατολής, με μαχητές σκληρούς, με ορδές πρόθυμων να θυσιαστούν, με συνωμότες, με μαφιόζους, μαθητές πιστούς, με οπαδούς, με πορνοστάρ ευέλπιδες, μ’ εργάτες, με παιδιά, μ’ εμπόρους, με αρχηγούς τυφλούς, πλανόδιους πωλητές, θεόπνευστους δασκάλους, με αγιασμένους πάνσεπτους νεκρούς, με συγγενείς, με φίλους, θαυμαστές, με την παρέλαση των λιονταριών στους λασπωμένους καρόδρομους, όλοι, όλοι σ’ αυτήν τη νέα, μεγάλη περιπέτεια αντίδοτο της πλήξης, σ’ αυτήν την αιωνίως κινούμενη άμμο που ξεβράζει όστρακα, όστρακα, όστρακα, όστρακα, όστρακα, όστρακα, όστρακα, αστερίες, αστερίες, αστερίες, αστερίες, αστερίες, αστερίες, αστερίες ανεξερεύνητες εκδοχές.

Θεατρικό, Οδός Πανός, 2014, 96 σελ.

Κωλοδουλειά - Γιάννης Μαυριτσάκης
“Κωλοδουλειά” ή εισαγωγή στη σύγχρονη κανονικότητα της δυστοπίας… Ένα έργο για την κανονικότητα και τη δυστοπία, ένα έργο για το έργο της κανονικότητας και για το έργο της δυστοπίας, με εστίαση στη δουλειά της βιομηχανοποιημένης εστίασης… Είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς σήμερα για το φαγητό, την υγεία ή την εκπαίδευση, χωρίς να εγείρει συνάμα μείζονα πολιτικά ζητήματα. Στην πλάγια γραφή της “Κωλοδουλειάς”, στη δύναμη του μεταφορικού της λόγου, υπάρχουν φράσεις της Βοηθού που θα μπορούσαν να είχαν διατυπωθεί αυτολεξεί όχι από υπάλληλο ταχυφαγείου, αλλά από κάποιον πολιτικό, στρατιωτικό ηγέτη, καναλάρχη, ακόμα και τραπεζίτη: “Οι πελάτες (οι πολίτες) με εμπιστεύονται. Τυφλά. Ό,τι τους δίνω το τρώνε. Την ώρα της μεγάλης πείνας δεν υπάρχει χρόνος για καχυποψίες. Προέχει το στούμπωμα, η γλυκιά νάρκη της πέψης”… Αυτό δεν σημαίνει ότι με την ανάδυση του τόπου της ζωικότητας διαρρηγνύεται το πλέγμα της επιτήρησης και της πειθαρχίας, σημαίνει όμως ότι στον τόπο αυτόν μπορεί να προκληθεί μια ρωγμή. Στον ετεροτοπικό, ευφορικό τόπο του ταχυφαγείου ο Μαυριτσάκης βλέπει στην αρχή μια συγκεκαλυμμένη δυστοπία· κοιτάζει προσεκτικότερα και βλέπει (ή θέλει να δει) αυτήν τη ρωγμή”.
(από την Εισαγωγή του Γιώργου Π. Πεφάνη)
Eπιμέλεια: Γιώργος Π. Πεφάνης

Θεατρικό, Ο Μωβ Σκίουρος, 2015, 70 σελ.

Η επίκληση της γοητείας - Γιάννης Μαυριτσάκης
“Επειδή πιστεύω ότι πάντα στο τέλος κερδίζει το καλό. Το κακό βέβαια έχει τον τρόπο του να κρύβεται, να εξαφανίζει τα ίχνη του, να ξεγλιστράει. Σε κάνει να πιστεύεις ότι είναι ασύλληπτο, άτρωτο, αυτή είναι η μεγαλύτερη δύναμή του. Έχω δει τόσες φορές το κακό να διαφεύγει που, αν δεν με εμψύχωνε η ιδέα μιας κοσμικής δικαιοσύνης, θα κινδύνευα κι εγώ να πέσω στην παγίδα του και να χάσω την πίστη μου. Θα ήμουν τότε διπλά ένοχος, όχι μόνο γιατί θα είχα λιποτακτήσει, αλλά και γιατί θα είχα βοηθήσει το κακό να εδραιώσει τη φήμη του. Έτσι εκτρέφεται αυτό το θηρίο. Με τρομοκρατημένους λιποτάκτες”.

Θεατρικό, Ο Μωβ Σκίουρος, 2018, 64 σελ.

Θεατρικά έργα
Το τυφλό σημείο (2005), Νεφέλη
Wolfgang (2006), Νεφέλη
Κωλοδουλειά (2007)
Μετατόπιση προς το ερυθρό (2014), Οδός Πανός
Το τυφλό σημείο (2014), Οδός Πανός
Κωλοδουλειά (2015), Ο Μωβ Σκίουρος
Η επίκληση της γοητείας (2018), Ο Μωβ Σκίουρος

Ποίηση
Vitrioli (2013), Οδός Πανός

Πηγές: BIBLIONET, Νεφέλη, Οδός Πανός, Ο Μωβ Σκίουρος

Επισκέψεις: 78