Γιάννης Πανούσης

Ο Γιάννης Απ. Πανούσης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Αυγούστου 1949.
Σπούδασε Νομική και Πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Πουατιέ στην Γαλλία με ειδίκευση στην εγκληματολογία.
Από το 1978 δίδαξε στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, όπου διετέλεσε κοσμήτορας, αντιπρύτανης και από το 1994 ως το 1997 πρύτανης.
Από το 1997 διδάσκει στο τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου διετέλεσε και πρόεδρος, ενώ έχει συμμετάσχει στις διοικούσες επιτροπές του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και του Ιονίου Πανεπιστημίου.
Διετέλεσε πρόεδρος ή μέλος σε αρκετούς επιστημονικούς φορείς.
Έχει συγγράψει 30 βιβλία και 200 άρθρα εγκληματολογικού/σωφρονιστικού ενδιαφέροντος και έχει συμμετάσχει σε δεκάδες ελληνικά και ξένα συνέδρια.
Έχει εκδώσει 4 ποιητικές συλλογές με το ψευδώνυμο Γιάννης Απαρθινός κι έχει δημοσιεύσει 11 αστυνομικά διηγήματα σε συλλογικούς τόμους και σε λογοτεχνικά περιοδικά.
Το διάστημα 2012-4 διετέλεσε Βουλευτής Α΄ Αθηνών με τη ΔΗ.ΜΑΡ., ενώ κατά το επτάμηνο Ιανουάριος 2015-Αύγουστος 2015 ορίστηκε Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη.
Η ζωή του στηρίζεται σε δύο πόλους. Ο πρώτος είναι οι στενοί συναισθηματικοί δεσμοί με τους ανθρώπους του, τη μητέρα, τη γυναίκα του και τα παιδιά του.
Ο δεύτερος πόλος είναι η άδολη επικοινωνία με τον κόσμο. Κάνει τουλάχιστον 20 ομιλίες το μήνα σε όλη την Ελλάδα. Τον καλούν σύλλογοι γονέων, δήμαρχοι, τοπικοί φορείς και σύλλογοι πέρα από κόμματα. Τον «καλεί η Ελλάδα» και όχι τα κόμματα.
Αυτό το δίπολο του είναι αρκετό για να περνάει καλά και ευτυχισμένα.
Ιστοσελίδα: giannispanousis.gr

Εισαγωγή στην εγκληματολογία – Γιάννη Απ. Πανούση
Παραδόσεις για τους φοιτητές του τμήματος Νομικής Πανεπιστημίου Θράκης
Σάκκουλας Αντ. Ν., 1983
62 σελ.

Οραματισμοί για μιαν άλλη ανώτατη παιδεία – Γιάννη Πανούση
Άρθρα, 1980-85
Σάκκουλας Αντ. Ν., 1985
95 σελ.

Το ζητούμενο στην εγκληματολογία – Γιάννη Πανούση
Η Εγκληματολογία δεν είναι από τους κλάδους της ευρύτερης ποινικής επιστήμης που διακρίνονται για την ανεύρεση γρήγορων και απλών λύσεων, την καθιέρωση σταθερών τεχνικών, τη συνολική προσέγγιση, το δογματικό εφησυχασμό ή την τιμωρική αποτελεσματικότητα… Το ζητούμενο στην Εγκληματολογία είναι ο ίδιος ο άνθρωπος που επώδυνα αναζητεί τα όρια του εαυτού του και που πολλές φορές τα υπερβαίνει μέσα από ενέργειες ετερο-επιθετικότητας ή αυτο-καταστροφής… Η παραγνώριση της ανθρώπινης ύπαρξης σε συνδυασμό με την προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας δεν μας ανησυχούν μόνον ως πολιτικο-κοινωνικά φαινόμενα αλλά μας προειδοποιούν για βαθιές ρωγμές που έχουν δημιουργηθεί στον ανθρωποκεντρικό πολιτισμό μας.
Σάκκουλας Αντ. Ν., 1988
440 σελ.

Σύγχρονα θέματα εγκληματολογίας – Γιάννης Πανούσης
Έγκλημα, τρομοκρατία, χουλιγκανισμός, ναρκωτικά, νεύρωση, καταναλωτισμός
Δανιά, 1990
175 σελ.

Αντιλήψεις για τη βία στον αθλητισμό -Γιάννη Απ. Πανούση
Σάκκουλας Αντ. Ν., 1990
87 σελ.

Το τέλος μιας πανεπιστημιακής εποχής – Γιάννη Απ. Πανούση
Άρθρα 1989-1991
Σάκκουλας Αντ. Ν., 1991
162 σελ.

Το έγκλημα πέραν της εγκληματο-λογικής ανάλυσης και ερμηνείας – Γιάννη Απ. Πανούση
Σάκκουλας Αντ. Ν., 1991
91 σελ.

Εγκληματολογικές έρευνες – Γιάννη Απ. Πανούση
Σάκκουλας Αντ. Ν., 1991
239 σελ.

Παν/πολιτικά – Γιάννη Πανούση
Άρθρα 1986-1993
Σάκκουλας Αντ. Ν., 1993
160 σελ.

Έγκλημα και τοπική κοινωνία – Γιάννη Απ. Πανούση
Η ώρα της κινητοποίησης
Σάκκουλας Αντ. Ν., 1993
67 σελ.

Πεπραγμένα επταετίας 1987-1993 – Γιάννη Απ. Πανούση
Εργαστηρίου εγκληματολογικών επιστημών νομικής Θράκης
Σάκκουλας Αντ. Ν., 1994
68 σελ.

Το μήνυμα στην εγκληματολογία – Γιάννης Απ. Πανούσης
Άρθρα
Σάκκουλας Αντ. Ν., 1995
562 σελ.

Παιδείας τροπές, εντροπές, εκτροπές – Γιάννης Πανούσης
Άρθρα 1991-1996
Σάκκουλας Αντ. Ν., 1996
393 σελ.

Το περιθώριο στην κοινωνία του 2000 μ.Χ. – Γιάννης Πανούσης
Σάκκουλας Αντ. Ν., 1999
74 σελ.

Εργαστήριο εγκληματολογικών επιστημών Νομικής Σχολής Δ. Π. Θράκης – Γιάννης Απ. Πανούσης
Πεπραγμένα 1994-1997
Σάκκουλας Αντ. Ν., 1999
136 σελ.

Φυσιογνωμική – Γιάννης Πανούσης
Μια σύγχρονη εγκληματολογική προσέγγιση
Πιστεύοντας ότι τα εγκληματολογικά θέματα πρέπει να προσεγγίζονται δι-επιστημονικά και ότι σκοπός της ακαδημαϊκής ελευθερίας είναι να προστατευθούν από περιοριστικά της έρευνας μέτρα ακόμα κι όσοι μπορεί να μη δικαιώνονται – σύμφωνα με τα επιστημονικά ή άλλα δεδομένα της στιγμής – στις «υποθέσεις τους», αποτολμήσαμε δύο παρεκκλίσεις από τα πεπατημένα: 1ον) Στραφήκαμε σε αναζητήσεις ερμηνείας της (αρχαϊκής) επίδρασης της φυσιογνωμίας στην πρόγνωση χαρακτήρα και συμπεριφοράς σε «εξω-συμβατικούς χώρους» (μαγεία, παραψυχολογία κλπ.) και 2ον) Διενεργήσαμε μια έρευνα την οποία απευθύναμε σε κοινωνικά στρώματα που σχετίζονται με την απονομή της ποινικής δικαιοσύνης για να διαπιστώσουμε τη (σημερινή) επίδραση της φυσιογνωμικής και να την αναλύσουμε με τα σύγχρονα επιστημολογικά εργαλεία (σημειολογία, κοινωνιολογία του στυλ κλπ.)…
Σάκκουλας Αντ. Ν., 2000
565 σελ.

Θεμελιώδη ζητήματα της εγκληματολογίας – Γιάννης Απ. Πανούσης
Αν η Νομική Επιστήμη κατορθώνει -δια του Νόμου ή δια των Νομικών Σχολών- να εγκαθιδρύει ένα δίκτυο ευρωπαϊκών συγκλίσεων, δεν φαίνεται τα πράγματα να είναι το ίδιο εύκολα με τις Εγκληματολογικές Επιστήμες.
Η Νομική Επιστήμη του χτες απορρόφησε το δίκαιο μέσα στο νόμο, ιδεολογικοποίησε τις κοινωνικές διεργασίες και λησμόνησε αρκετές φορές τον Άνθρωπο.
Η Νομική Επιστήμη του αύριο καλείται να επανασυνθέσει, να επανακαθορίσει, να συνενώσει πολιτισμούς και νοοτροπίες, να συμβάλλει στη συνύπαρξη λαών και διεθνούς πολιτικής.
Από την άλλη μεριά η Εγκληματολογία ως το κατεξοχήν πεδίο οριακής σύγκρουσης των ψυχικών δυνάμεων και δυνατοτήτων της ελεύθερης ανθρώπινης ύπαρξης με τις καταπιεστικές δομές και λειτουργίες, αναζητεί αγωνιωδώς το “χαμένο της βασίλειο” (για να παραφράσουμε γνωστή ρήση του Thorsten Sellin).
Σ’ ένα κενό ή μεταβατικό χωρόχρονο “τα πάντα ρει” ή “τα πάντα χωρεί”…
Σάκκουλας Αντ. Ν., 2000
278 σελ.

Νέα – ζειν – Γιάννης Πανούσης
Άρθρα 1994-2000
«Λόγος ρηξικέλευθος, αντιεξουσιαστικός, σχεδόν λυρικός. Λόγος που τέμνει τα πράγματα πολύ συχνά με τόσο απόλυτο τρόπο που σε τρομάζει, πάντοτε, όμως, με τη δύναμη της αποκάλυψης.
»Κείμενα φρέσκα, τολμηρά, ευανάγνωστα, ακόμη κι αν χρησιμοποιείται συμβολικός λόγος. Κείμενα σχεδόν διαχρονικά, πάνω από το εφήμερο και με αφορμή το εφήμερο. Κείμενα με διαφορετικό περιεχόμενο, με ποικιλία θεμάτων, που τα διαπερνά, όμως, σαν ηλεκτρικό ρεύμα η ιδεολογική συνοχή και ενάργεια.
»Ο Γιάννης Πανούσης είναι εδώ όχι ως ο επιστήμονας, ο ακαδημαϊκός δάσκαλος, ο απλός κάτοχος της γνώσης. Είναι εδώ ως μάχιμος αρθρογράφος, ως επίδοξος πολιτικός, ως στρατευμένος διανοούμενος. Προς Θεού, μην πάει ο νους σας σε καμιά κομματική στράτευση. Πρόκειται για μια συνεπή προσωπική στράτευση στην υπεράσπιση μιας ιδεολογικής στάσης απέναντι στα πράγματα, τις εξουσίες, τις καθεστωτικές δομές της σκέψης, της τάξης, της κάθε είδους πειθαρχίας».
(από τον πρόλογο του Κώστα Σκανδαλίδη)
Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2001
500 σελ.

Το έγκλημα του φτωχού και η φτώχεια ως “έγκλημα” – Γιάννης Πανούσης
Σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης
Σάκκουλας Αντ. Ν., 2002
50 σελ.

Η ποιητική του φυλακισμένου χώρου – Γιάννης Πανούσης
Σάκκουλας Αντ. Ν., 2002
125 σελ.

Ο υπο-θετικός εγκληματίας – Πανούσης Γιάννης Απ.
Τα Media άλλοτε προβάλλουν μια συναινετική εικόνα της κοινωνίας (τα άτομα έχουν συμφωνήσει σε έναν αριθμό αξιών, ιδεών κ.λ.π.) και ικανοποιούν έτσι την κοινή γνώμη καλλιεργώντας ένα κοινά αποδεκτό life-style, άλλοτε τρομάζουν το κοινό με την προβολή συγκρουσιακών εικόνων της κοινωνίας (έγκλημα, ψυχική εξαθλίωση κ.λ.π.). Η λαγνεία της βίας και του τρόμου μέσα από τα Media εδραιώνει στερεότυπες αντιλήψεις και (αντι-)στερεότυπες αντιδράσεις. Οι μύθοι και η δραματοποίηση καλλιεργούν τον ηθικό πανικό και αυτός με τη σειρά του -αποβάλλοντας και απορρίπτοντας κάθε επιστημονικό ή λογικό επιχείρημα- ζητάει τον διαπυράς θάνατο ή την εφαρμογή του νόμου του Λυντς. Ο φόβος και συχνά οι παθολογικές φοβίες που απορρέουν από τις περιγραφές και τις απεικονίσεις διαβρώνουν σε τέτοιο βαθμό τις διανθρώπινες επαφές και τις κοινωνικές σχέσεις ώστε θα μπορούσε κανείς να αποδώσει στα Media το χαρακτηρισμό του “πρωτομάστορα της εγκληματοπληξίας” στη σημερινή κοινωνία. Η διαπόμπευση του υπόπτου πριν καν δικαστεί, ο διασυρμός του οικογενειακού περιβάλλοντος, ο στιγματισμός του καταδικασθέντος, η υποβολή και ο εξοστρακισμός, αντί να βοηθούν τον αδίκως κατηγορηθέντα, χαϊδεύουν τα άγρια πάθη του πλήθους, θυματοποιούν δίπλα τους “πρωταγωνιστές” αυτού του δράματος που λέγεται έγκλημα και καθιστούν όλους μας συνεργούς στην εγκληματοφοβία. Σε ορισμένες περιπτώσεις τα Media δεν προβάλλουν απλώς αλλά κατασκευάζουν “τρομοκράτες”, “δράκους” κ.λ.π., σε βαθμό μάλιστα που οι Δημοσιογράφοι και οι Δράστες να θεωρούνται από πολλούς “συνέταιροι στο έγκλημα”. Παρά την κριτική και αυτοκριτική στο Τύπο -και παρά τις επανειλημμένες διακηρύξεις για κώδικα δεοντολογίας-, ο συνδετικός ιμάντας ανάμεσα στα Media και την Εξουσία, δηλαδή η προπαγάνδα, έχει (ή νομίζουν ότι έχει) τέτοια επίδραση στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, ώστε κανείς δεν τολμάει να τον σπάσει. Άλλοτε καλλιεργώντας “συμπάθεια” κι άλλοτε μεταβάλλοντας τη βία σε show, τα Media “παίζουν” με τα συναισθήματα του κοινού, δημιουργώντας απότομα και αποσταθεροποιητικά “κενά”. Τα Media ηρωοποιούν, εντυπωσιάζουν, δημιουργούν ανοσία, δικαιολογούν, διαστρεβλώνουν αξίες και ιδανικά, ή ακόμα και τρομοκρατούν αποδεικνύοντας ότι τα Media και (ορισμένης μορφής) Βία έχουν μία αμοιβαία έλξη. Η μαζική κοινωνία και η μαζική πληροφόρηση δεν απροσωποποιούν μόνο. Εξοστρακίζουν επίσης κάθε προσωπική επαφή-επικοινωνία του δέκτη με το αντικείμενο. Το προ-κατασκευασμένο σχήμα αντίληψης αναπτύσσει την προκατάληψη, αποθαρρύνει την αμεροληψία και αποπροσανατολίζει την κρίση. Έτσι η επικοινωνία, από όρος για μια αληθινή κοινωνία, μεταβάλλεται σε προϋπόθεση για μια ψευδή συνείδηση και έναν αλλοτριωμένο και απροστάτευτο άνθρωπο. Τα Media στις σημερινές συνθήκες παγκοσμιοποίησης, παγκοσμιοποιημένου εγκλήματος κα παγκοσμιοποιημένης καταστολής μπορούν (και θέλουν) να παίζουν “πρωταγωνιστικό ρόλο”. Κανείς όμως δεν έχει πλέον εμπιστοσύνη ότι αυτός ο ρόλος θα είναι αυθεντικός κι ανεξάρτητος. Για τους παραπάνω λόγους αποφασίσαμε να προχωρήσουμε σ’ αυτή την εκδοτική πρωτοβουλία της προώθησης μιας νέας σειράς με τίτλο (και θεματολογία).
Media και Έγκλημα
Είναι αυτονόητο (όσο και απαραίτητο) ότι στη σειρά αυτή θα κληθούν να καταθέσουν τις απόψεις τους όχι μόνον πανεπιστημιακοί αλλά και δημοσιογράφοι και ειδικοί στο χώρο των ΜΜΕ επιστήμονες και ερευνητές. Ίσως αυτός ο δημόσιος διάλογος χωρίς κραυγές να δώσει την ευκαιρία σε όλους να εκφραστούν νηφάλια και συνετά μακριά από τις οθόνες και τις “μετρήσεις”. Αυτό που τελικά μετράει είναι η θεμελιωμένη γνώμη και όχι η παλινοδούσα κοινή γνώμη.
Σάκκουλας Αντ. Ν., 2003
117 σελ.

Η εγκληματολογία στην εποχή της αβεβαιότητας-χάος, διακινδύνευση & έγκλημα – Γιάννης Πανούσης
Σάκκουλας Αντ. Ν., 2003
71 σελ.

Περί εγκληματ(ι)ών λόγος και αντίλογος – Γιάννης Πανούσης
Σάκκουλας Αντ. Ν., 2004
407 σελ.

Έστιν ουν δίκης οφθαλμός ή η δίκη κατέστη μονόφθαλμος; – Γιάννης Πανούσης
Τηλεοπτική μετάδοση της δίκης 17Ν
Σάκκουλας Αντ. Ν., 2004
92 σελ.

Η δίκη της 17 Ν από τις στήλες των εφημερίδων – Γιάννης Απ. Πανούσης
Το φαινόμενο της ελληνικής τρομοκρατίας δεν έχει αναλυθεί σε βάθος καθώς η Πολιτεία αποφάσισε να «κλείσει» το σχετικό φάκελο μαζί με την έκδοση των καταδικαστικών αποφάσεων για τα μέλη της Ε.Ο. 17Ν. Επίσης φαίνεται να μην έχουν συνειδητοποιήσει οι έλληνες τις διαστάσεις της αντιτρομοκρατικής πολιτικής ούτε στο επίπεδο του Κράτους Δικαίου ούτε στο επίπεδο της δίκαιης δίκης. Η πολιτική της βίας και η βία της πολιτικής έχουν αρχίσει πλέον να κινούνται εκτός ορίων και προκαλούν καθημερινά «παράπλευρες απώλειες» σε ελευθερίες και δικαιώματα. Στόχος όμως αυτής της συλλογικής έκδοσης δεν είναι η θεωρητική προσέγγιση του φαινομένου αλλά ο – μερικός έστω – φωτισμός μιας πτυχής του που δεν είναι άλλη από την καταγραφή δημοσιευμάτων στον ελληνικό τύπο τα οποία αφορούν στη 17Ν…
Σάκκουλας Αντ. Ν., 2005
254 σελ.

Εγκληματολογικές επιστήμες και αστυνομικό μυθιστόρημα – Γιάννης Απ. Πανούσης
Δεν θέλει πολύ να σε παρασύρει το κύμα, η δίνη της γοητείας του αστυνομικού διηγήματος. Στην αρχή κρατούσα σημειώσεις από τα αστυνομικά που διάβαζα. Μετά άρχισα να συσχετίζω τις σημειώσεις μου με τις βιβλιοκρισίες των ειδικών. Αργότερα συνδύασα το περιεχόμενο των αστυνομικών με τις βασικές αρχές της Εγκληματολογίας – Ανακριτικής. Και τέλος – το χειρότερο – έγραψα και ένα οιονεί – αστυνομικό διήγημα (Naturae debitun reddiderunt, σε “Οικοεγκλήματα” Κέδρος 2008, σ. 291-336).
Επειδή όμως είμαι κατά κύριο επάγγελμα εγκληματολόγος αποφάσισα να παρασυρθώ (για τελευταία φορά;) σε μια διαπίστωση/πρόβλεψη για τον πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό, λογοτεχνικό χώρο που καλύπτει η αστυνομική λογοτεχνία και να επιστρέψω στις λιγότερο γοητευτικές επιστημονικές εγκληματολογικές εκδοχές και παραδοχές.
Το ταξίδι αυτό όμως άξιζε τον κόπο γιατί ακόνισε την απαραίτητη για κάθε επιστήμονα διαίσθηση για τα πρόσωπα, τις καταστάσεις και την “ψυχή” των πραγμάτων. Η ενοποίηση και παρουσίαση σ’ ενιαίο πόνημα άρθρων για τη Λογοτεχνία της ενοχής, την Αστυνομική Λογοτεχνία, τα αστυνομικά φίλμς σε συνδυασμό με τις αρχές των εγκληματολογικών επιστημών πιστεύουμε ότι υπηρετεί ορθότερα τις ανάγκες του αναγνώστη (ή και του ενδίκου) για μια περισσότερο ολοκληρωμένη απεικόνιση και ανάλυση. Θεωρήσαμε σκόπιμο να αναδιατάξουμε (για μεθοδολογικούς λόγους) την ύλη (σε σχέση με τη β’ έκδοση) ώστε να «δέσουν» καλύτερα τα κείμενα.
Σάκκουλας Αντ. Ν., 2006, 2008
118 σελ.

Η δημοκρατία στα ακραία όριά της – Γιάννης Πανούσης
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το πέρασμα από διακρατικές συγκρούσεις μεταξύ οικονομικών συστημάτων (δημοκρατίες κατά δικτατοριών, Ψυχρός Πόλεμος κατά σοσιαλισμού κ.ο.κ.) στις εσωτερικές -εντός του Κράτους-Έθνους- πολιτικές διαμάχες έθεσε και πάλι το ζήτημα του ορισμού του “πολιτικού εγκλήματος”. Ως βάση τέθηκαν οι αξίες των νικητών και η ασυλία των εγκλημάτων του Κράτους (ακόμα κι αν η εξουσία παραβιάζει τις αρχές και τους κανόνες που τη νομιμοποίησαν). Όμως η Ιστορία τιμωρεί.
Μη-συμβατικοί πόλεμοι, ένοπλες ζώνες αναρχίας ακολουθούν την αδυναμία/απροθυμία του Κράτους να χειριστεί τα προβλήματα του λαού. Η τρομοκρατία είναι “παραπαίδι” αυτής της “ανομίας” και “αναρχίας”.
Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2007
228 σελ.

Εγκληματογενείς και εγκληματογόνοι κίνδυνοι – Γιάννης Απ. Πανούσης
Νομική Βιβλιοθήκη, 2007
440 σελ.

Ο Μεγάλος Αδελφός και οι μικροί ανάδελφοι εχθροί του ή Το δίλημμα του επιτηρούμενου – Γιάννης Απ. Πανούσης
Οι (κρυφές ή φανερές) κάμερες και η (κρυφή ή φανερή) χρήση τους έχουν γίνει αντικείμενο «θεολογικής», «ψυχαναλυτικής», ποινικο-εγκληματολογικής προσέγγισης. Άλλοι πιστεύουν ότι ο ιδιωτικός βίος έχει μπει στο «μιντιακό απόσπασμα», άλλοι ότι έχουμε οριστικά εισέλθει σε κοινωνία παρακολούθησης, άλλοι ότι έχουμε οριστικά εισέλθει σε κοινωνία παρακολούθησης, άλλοι ότι στο μέλλον θα έχουμε όλοι αποδεχθεί – υποταχθεί στο να μας παρακολουθούν παντού και από παντού. Ο επιστημονικός διάλογος για το θέμα αυτό στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα δυσχερής λόγω παλαιότερων βιωμάτων και σύγχρονων καχυποψιών που σχετίζονται τόσο με το Κράτος Δικαίου και την συρρίκνωση των ελευθεριών όσο και με την προσβολή της ιδιωτικότητας του πολίτη…
Σάκκουλας Αντ. Ν., 2008
94 σελ.

Καθ’ υπερβολήν: χρήσεις και καταχρήσεις – Γιάννης Πανούσης
Νομική Βιβλιοθήκη, 2008
184 σελ.

Εγκληματολογικοί ανα-στοχασμοί -Γιάννης Πανούσης
Νομική Βιβλιοθήκη, 2009
368 σελ.

Ένοχοι και ενοχές – Γιάννης Πανούσης
Εγκληματολογικές επιστήμες και αστυνομικό μυθιστόρημα
Δεν θέλει πολύ να σε παρασύρει το κύμα, η δίνη της γοητείας του αστυνομικού διηγήματος. Στην αρχή κρατούσα σημειώσεις από τα αστυνομικά που διάβαζα. Μετά άρχισα να συσχετίζω τις σημειώσεις μου με τις βιβλιοκρισίες των ειδικών. Αργότερα συνδύασα το περιεχόμενο των αστυνομικών με τις βασικές αρχές της Εγκληματολογίας – Ανακριτικής. Και τέλος – το χειρότερο – έγραψα και ένα οιονεί – αστυνομικό διήγημα (Naturae debitun reddiderunt, σε “Οικοεγκλήματα” Κέδρος 2008, σ. 291-336).
Επειδή όμως είμαι κατά κύριο επάγγελμα εγκληματολόγος αποφάσισα να παρασυρθώ (για τελευταία φορά;) σε μια διαπίστωση/πρόβλεψη για τον πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό, λογοτεχνικό χώρο που καλύπτει η αστυνομική λογοτεχνία και να επιστρέψω στις λιγότερο γοητευτικές επιστημονικές εγκληματολογικές εκδοχές και παραδοχές.
Το ταξίδι αυτό όμως άξιζε τον κόπο γιατί ακόνισε την απαραίτητη για κάθε επιστήμονα διαίσθηση για τα πρόσωπα, τις καταστάσεις και την “ψυχή” των πραγμάτων. Η ενοποίηση και παρουσίαση σ’ ενιαίο πόνημα άρθρων για τη Λογοτεχνία της ενοχής, την Αστυνομική Λογοτεχνία, τα αστυνομικά φίλμς σε συνδυασμό με τις αρχές των εγκληματολογικών επιστημών πιστεύουμε ότι υπηρετεί ορθότερα τις ανάγκες του αναγνώστη (ή και του ενδίκου) για μια περισσότερο ολοκληρωμένη απεικόνιση και ανάλυση. Θεωρήσαμε σκόπιμο να αναδιατάξουμε (για μεθοδολογικούς λόγους) την ύλη (σε σχέση με τη β’ έκδοση) ώστε να “δέσουν” καλύτερα τα κείμενα.
Σάκκουλας Αντ. Ν., 2010
300 σελ.

Ο εγκληματίας στο έργο του Ντοστογιέφσκι – Γιάννης Πανούσης
Υπο-χθόνιος ή υπερ-άνθρωπος;
Εδώ και τριάντα τουλάχιστον χρόνια άρχισα να συλλέγω υλικό για να γράψω “κάποτε, κάτι” για τον εγκληματολόγο Ντοστογιέφσκι. Τα χρόνια πέρασαν αλλά η (έμμονη) ιδέα δεν μ’ εγκατέλειψε, λες και είχα μια ψυχο-πνευματική οφειλή.
Αυτή η εσωτερική ανάγκη συνδυάστηκε και με την πάγια άποψή μου ότι μέσα στην (καλή) λογοτεχνία ανακαλύπτουμε μυστικά για την ανθρώπινη ψυχή, το βάθος και το πάθος της, που κανένα εγχειρίδιο Εγκληματολογίας ή Ψυχολογίας δεν μπορεί να καταγράψει ή να αναδείξει.
Στο εγχείρημά μου αυτό, αν και θεώρησα επιβεβλημένο -από το ίδιο το έργο του Ντοστογιέφσκι- να “ταξιδέψω” σε φιλοσοφικά, ψυχολογικά, θεολογικά κείμενα και θεωρήματα, προσπάθησα να μην αλλοιώσω την εγκληματολογική μου οπτική.
Ο Ρασκόλνικωφ -κυρίως- αλλά και οι άλλοι ήρωες και οι άλλες στάσεις / αποστάσεις / καταστάσεις των έργων του Ντοστογιέφσκι μου έδωσαν την ευκαιρία να καταθέσω σκέψεις για τον ντοστογιεφσκικό εγκληματία (υποχθόνιος, τραγικός, παράλογος, υπαρξιακός, υπεράνθρωπος) και να τον προσεγγίσω με βάση την εγκληματολογική θεωρία.
Το κατά πόσο δεν πρόδωσα τις ιδέες του Ντοστογιέφσκι και το κατά πόσο πρόσθεσα κι εγώ μια γραμμή στο τεράστιο (κι από εξέχοντες διανοητές) ερμηνευτικό έργο για τον Ρώσο λογοτέχνη, θα το κρίνουν οι αναγνώστες του βιβλίου μου…
Νομική Βιβλιοθήκη, 2012
290 σελ.

Το χρονολόγιο ενός εγκληματολόγου – Γιάννης Πανούσης
Ο κύκλος κλείνει. Τριάντα πέντε (35) χρόνια στο Πανεπιστήμιο (19 χρόνια στη Νομική Σχολή Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και 16 χρόνια στο τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών) δίδαξα μαθήματα όλου του φάσματος των Ποινικών και Εγκληματολογικών Επιστημών (Εγκληματολογία, Σωφρονιστική, Ανακριτική, Ειδικό Ποινικό, Κατασκευή της βίας και της εγκληματικότητας στα ΜΜΕ, Η εικόνα του εγκληματία, Αντεγκληματική Πολιτική κ.ά.).
Τα έφερε έτσι η ζωή ώστε από τον Ιούνιο του 2012, με την ιδιότητα του βουλευτή της Δημοκρατικής Αριστεράς, επιχειρώ -μέσα από τις ομιλίες, επίκαιρες ερωτήσεις και άλλες κοινοβουλευτικές διαδικασίες- να πείσω τον πολιτικό κόσμο για την ανάγκη αναβάθμισης της Αντεγκληματικής Πολιτικής στη χώρα μας.
Και με δικές μου εισηγήσεις ψηφίστηκε ο Ν 4139/13 που αφορά στις εξαρτησιογόνες ουσίες και ελπίζω σύντομα να ψηφιστεί και ο νέος σωφρονιστικός κώδικας [για τον οποίο είχα δουλέψει στην Ειδική Επιτροπή του Υπουργείου Δικαιοσύνης μαζί με άλλους εξαίρετους συναδέλφους και μου δόθηκε η ευκαιρία τόσο κατά τη διάρκεια της Σύνταξης της Έκθεσης της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Σωφρονιστικό Σύστημα (2011) όσο και κατά τη διάρκεια της Ειδικής Επιτροπής του Σωφρονιστικού Κώδικα της Βουλής (2012-13) να συμβάλλω σε μια δεύτερη ανάγνωση και βελτίωση των κειμένων]…
Νομική Βιβλιοθήκη, 2014
296 σελ.

Μοιρόγραφτο – Γιάννης Πανούσης
Ο Γιάννης Πανούσης είναι γνωστός καταρχήν ως εγκληματολόγος και ως ακαδημαϊκός δάσκαλος και δευτερευόντως ως πολιτικός. Οι παραπάνω ιδιότητες απέκρυβαν για πολλά χρόνια την αγαπημένη του ενασχόληση με τη Λογοτεχνία και κυρίως με την Ποίηση, αφού είχε εκδώσει ποιητικές συλλογές με το ψευδώνυμο Γιάννης Απαρθινός και είχε τιμηθεί με βραβεία και επαίνους.
Η ποιητική του συλλογή “Μοιρόγραφτο” είναι η πρώτη με το όνομά του, επειδή πιστεύει ότι, αφενός ήρθησαν όλοι οι λόγοι της σύγχυσης για “διπλή ταυτότητα” και, αφετέρου, έφτασε η ώρα της δημόσιας αφήγησης/εξομολόγησης τόσων βιωμάτων και προκλήσεων.

«Τριλογία κλειστών συστημάτων»
Οι τρεις πόρτες ανοίγουν προς τα έξω
Από την τέταρτη και την πέμπτη εισέρχονται οι
νυν και οι πρώην «ούχοι»
–οφιτσιούχοι, αξιωματούχοι, πολιτικοί συνταξιούχοι–
Ανοιγοκλείνει κατά περίπτωση και κατά περίσταση:
Προς τα έξω ή προς τα μέσα
Μολονότι οι θεσμοί της Δημοκρατίας
δεν χρειάζονται περιστροφικές πόρτες.

Potestas sacrosancta (Ιερή και απαραβίαστη εξουσία)
Αυτό το σπίτι
δεν είχε ούτε πόρτα, ούτε παράθυρο
ούτε καν φεγγίτη
Δεν είχε σκεπή ή πάτωμα
Διαθέτει όμως μία εσωτερική κλίμακα
με κινούμενα σκαλοπάτια
που άλλοτε σε ανεβάζουν
πάνω από την οροφή του ουρανού
κι άλλοτε σε κατεβάζουν
κάτω από το κέντρο της γης.
Κανείς δεν μπορεί να ελέγξει
την πορεία και την ταχύτητα
ή να πιαστεί
από κάποια κουπαστή
για να μην πέσει
στα ενδιάμεσα κενά.
Εκδόσεις Ι. Σιδέρης, 2018
128 σελ.

Ποίηση
Μοιρόγραφτο (2018), Εκδόσεις Ι. Σιδέρης

Δοκίμια-Μελέτες-Εγκληματολογία-Ποινικό Δίκαιο
Εισαγωγή στην εγκληματολογία (1983), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Το ζητούμενο στην εγκληματολογία (1988), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Σύγχρονα θέματα εγκληματολογίας (1990), Δανιά
Αντιλήψεις για τη βία στον αθλητισμό (1990), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Études criminologiques (1990), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Το έγκλημα πέραν της εγκληματο-λογικής ανάλυσης και ερμηνείας (1991), Σάκκουλας Α.Ν.
Εγκληματολογικές έρευνες (1991), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Έγκλημα και τοπική κοινωνία (1993), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Πεπραγμένα επταετίας 1987-1993 (1994), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Το περιθώριο στην κοινωνία του 2000 μ.Χ. (1999), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Εργαστήριο εγκληματολογικών επιστημών Νομικής Σχολής Δ. Π. Θράκης (1999), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Φυσιογνωμική (2000), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Θεμελιώδη ζητήματα της εγκληματολογίας (2000), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Το έγκλημα του φτωχού και η φτώχεια ως “έγκλημα” (2002), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Η ποιητική του φυλακισμένου χώρου (2002), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Φυσιογνωμική (2003), Σάκκουλας Αντ. Ν. (Ε)
Ο υπο-θετικός εγκληματίας (2003), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Η εγκληματολογία στην εποχή της αβεβαιότητας-χάος, διακινδύνευση & έγκλημα (2003), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Περί εγκληματ(ι)ών λόγος και αντίλογος (2004), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Έστιν ουν δίκης οφθαλμός ή η δίκη κατέστη μονόφθαλμος; (2004), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Η δίκη της 17 Ν από τις στήλες των εφημερίδων (2005), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Εγκληματολογικές επιστήμες και αστυνομικό μυθιστόρημα (2006), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Φυσιογνωμική. Μια σύγχρονη εγκληματολογική προσέγγιση (2007), Σάκκουλας Αντ. Ν. (Ε)
Η δημοκρατία στα ακραία όριά της (2007), Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη
Εγκληματογενείς και εγκληματογόνοι κίνδυνοι (2007), Νομική Βιβλιοθήκη
Καθ’ υπερβολήν: χρήσεις και καταχρήσεις (2008), Νομική Βιβλιοθήκη
Ο Μεγάλος Αδελφός και οι μικροί ανάδελφοι εχθροί του ή Το δίλημμα του επιτηρούμενου (2008), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Εγκληματολογικές επιστήμες και αστυνομικό μυθιστόρημα (2008), Σάκκουλας Αντ. Ν. (E)
Φυσιογνωμική: Μια σύγχρονη εγκληματολογική προσέγγιση (2009), Σάκκουλας Αντ. Ν. (E)
Εγκληματολογικοί ανα-στοχασμοί (2009), Νομική Βιβλιοθήκη
Ένοχοι και ενοχές (2010), Σάκκουλας Αντ. Ν. (Ε)
Ο εγκληματίας στο έργο του Ντοστογιέφσκι (2012), Νομική Βιβλιοθήκη
Το χρονολόγιο ενός εγκληματολόγου (2014), Νομική Βιβλιοθήκη

Αρθρογραφία
Οραματισμοί για μιαν άλλη ανώτατη παιδεία (1985), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Το τέλος μιας πανεπιστημιακής εποχής (1991), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Παν/πολιτικά (1993), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Το μήνυμα στην εγκληματολογία (1995), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Παιδείας τροπές, εντροπές, εκτροπές (1996), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Νέα – ζειν (2001), Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη

Συλλογικά έργα
Διεθνή κείμενα για τα θύματα των εγκλημάτων (1991), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Κείμενα αντεγκληματικής πολιτικής (1993), Εκδόσεις Σάκκουλα Α.Ε.
Θυματολογικά κείμενα (1994), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Aspects juridiques du travail obligatoire dans les prisons helleniques (1994), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Ο νόμος πλαίσιο για τη δομή και λειτουργία των Α.Ε.Ι. (1998), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Η κοινή γνώμη στην Ελλάδα 1999-2000 (1999), Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη
Σωφρονιστικοί κανόνες (2000), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Παραγωγικότητα, απασχόληση και τεχνολογική εκπαίδευση (2001), Εκδόσεις Παπαζήση
Νέες τεχνολογίες και παλαιοί φόβοι στο σχολικό σύστημα (2001), Εκδόσεις Παπαζήση
Κείμενα για την αστυνομία και την αστυνόμευση (2001), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Σωφρονιστικοί κανόνες (2002), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Η κοινή γνώμη στην Ελλάδα 2003 (2003), Ινστιτούτο V Project Research Consulting
Ο νόμος πλαίσιο για τη δομή και λειτουργία των πανεπιστημίων (2004), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Ασφάλεια και δικαιώματα στην κοινωνία της διακινδύνευσης (2005), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Το παιδί και τα δικαιώματά του (2006), Ελληνικά Γράμματα
Σύγχρονοι μηχανισμοί βίας και καταπίεσης (2006), Σχολή Μωραΐτη
Μέσα μαζικής ενημέρωσης και σύγχρονα προβλήματα (2006), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Η μεταρρύθμιση του ελληνικού πανεπιστημίου (2007), Εκδόσεις Παπαζήση
Η μεταρρύθμιση της μεταναστευτικής πολιτικής (2007), Εκδόσεις Παπαζήση
Η εγκληματολογία στην Ελλάδα σήμερα (2007), ΚΨΜ
Τέχνη, πολιτισμός, παγκοσμιοποίηση (2008), Εκδόσεις Παπαζήση
Ποιος έχει τα πρωτεία του λόγου: οι πολιτικοί ή οι δημοσιογράφοι; (2008), Το Πέρασμα
Ο κύκλος της κακοποίησης (2008), Αρχιπέλαγος
Οικοεγκλήματα (2008), Κέδρος
Ανάλεκτα 2008 (2009), Εκδόσεις Παπαζήση
Ο νόμος πλαίσιο για τη δομή και λειτουργία των πανεπιστημίων (2009), Σάκκουλας Αντ. Ν.
Παιδική παραβατικότητα και σχολείο (2009), Τόπος
Στρατηγική για την ελληνική ανώτατη εκπαίδευση (2009), Εκδόσεις Παπαζήση
Όψεις της νέας παρακολούθησης (2010), Βιβλιόραμα
Οπαδική βία και άλλες πτυχές της βίας στον αθλητισμό (2010), Νόβολι
Ο δρόμος προς τη δικαιοσύνη (2012), Εκδόσεις Σάκκουλα Α.Ε.
Η επιστροφή του αστυνόμου Μπέκα (2012), Εκδόσεις Καστανιώτη
Κοινωνιολογία και κοινωνικός μετασχηματισμός στη σύγχρονη Ελλάδα (2013), Gutenberg-Γιώργος & Κώστας Δαρδανός
Ο τόπος πρόδωσε τον ένοχο (2014), Τόπος
Ο φόβος της “αριστείας” (2018), Gutenberg-Γιώργος & Κώστας Δαρδανός
Αστυνομία και αριστερά (2018), Νήσος

Πηγές: Biblionet, Σάκκουλας Αντ. Ν., Εκδόσεις Ι. Σιδέρης, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, Νομική Βιβλιοθήκη

Επισκέψεις: 16