Γιώργος Γώτης


Φυσική ιστορία
ΦΥΣΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Με ντουφεκιές άνθιζε ο τόπος
Το φως ένα κομμάτι πάγος
Δέντρο πελώριο
Μιλούσαμε κι ίσως να ήταν η ώρα
Το σπίτι άδειο και κλειστό
Μες στο πηγάδι σκύβω για να δω
Τώρα που χάνεται το φως
Βλέπεις ανάστροφα τις ρίζες και τα φύλλα
Μονάχος φάνηκες στο δρόμο
Ο ήλιος έγειρε νωρίς
Με την ομίχλη του ύπνου τον θυμάται
Χώριζε με τ’ ασπρόρουχα τον κόσμο η μητέρα Χαμογελούσε από τον ουρανό σαν παντοκράτορας
Πασχαλιές με ακακίες στο πεζούλι της μέρας

Χρονογραφία
ΤΟ ΡΟΠΤΡΟ
Πίσω απ’ την πόρτα το δωμάτιο στον τοίχο.
Η χαραμάδα φωτεινή κουρτίνα της σκόνης.
Βήματα στη σκάλα. Κανείς.
Χρόνια ή ζωή σου ένα σπίτι.
Χτυπώ την πόρτα και
Προσμένω να μ’ ανοίξεις.
Μες στα δωμάτια των χρόνων να γυρνώ
αναζητώντας της καθημερινότητας το θαύμα
μέχρι να γίνουν έμπιστα σιγά-σιγά
τα πράγματα και να σιγομιλώ μαζί τους.
Χτυπώ την πόρτα.
Ίο χέρι μου έγινε αυτό το ρόπτρο
και το αδιάκοπο τακ-τακ
ο αντίλαλος της ερημιάς ή
το τραγούδι μου πού επανέρχεται…
Πριν από το θαύμα η θλίψη, η αγωνία
και της φθοράς η διαρκής δοκιμασία.

More Veneto
(Βενετικό ημερολόγιο)
“ACQUA ALTA”:
Λίγες είναι οι φορές που σου δίνεται, η χάρη να βαδίσεις επί των υδάτων. Όχι επάνω στη βεβαιότητα ενός πλεούμενου ή με τη βοήθεια κάποιου άλλου πλωτού μέσου, αλλά απλά με τα πόδια σου να κρατούν σταθερό τον ρυθμό του βαδίσματος επάνω στο νερό. Κάτι πρωτόγνωρο έχει αφαιρέσει όλο σου το βάρος, καταργώντας τους νόμους της βαρύτητας, και σε έχει κάνει ανάλαφρο με το κέντρο σου να επιπλέει, στο διάστημα μεταξύ νερού και αέρα.
Δεν συμβαίνει τακτικά, σπάνια θα ‘λεγα, και σε μερικούς καθόλου. Χρειάζεται πολλές ζωές να σ’ εκπαιδεύσουν, οξύνοντας τις αισθήσεις σου ώστε να αντιλαμβάνεσαι το πώς και το πότε συμβαίνει το θαύμα.
Ένας νόμος της Φυσικής λέει ότι τα υγρά είναι ασυμπίεστα. Μπορούν δηλαδή να υποχωρούν κάτω από τα πέλματά σου, αλλά η ελάχιστη σταγόνα που θα παγιδευτεί σε περιορισμένο χώρο μπορεί να σηκώσει απίστευτο βάρος. Έτσι λοιπόν και η σταγόνα του χρόνου, η στιγμή που θα παγιδευτεί στον προκαθορισμένα περιορισμένο χρόνο του βίου σου, μπορεί να σηκώσει όλες τις προηγούμενες χρονικά στιγμές του και πάνω της να ολισθαίνει απαλά η μνήμη όσο κρατά το θαύμα…

Δίχως χάρτη
ΔΙΧΩΣ ΧΑΡΤΗ
Περνά ο καιρός και της μικρής ζωής η ιστορία
χώρα γίνεται. Δικό της χάρτη αποκτά
που μεγαλώνει διαρκώς μέχρι να την σκεπάσει.
Την ταξιδεύουμε μόνοι.
Μέσα της επικάθονται των ημερών οι πεδιάδες.
Των εποχών σμιλεύουν το ανάγλυφο
ένα κομμάτι μόνο
γίνεται μέρος της αφής μας.
Χρόνων προσχώσεις μας αλλάζουν.
Και περιμένουμε να φτάσει ο γεωγράφος
κρατώντας το αποτύπωμα απ’ τον δικό μας χάρτη.

Στοιχειώδη σώματα
ΜΙΚΡΑ ΕΙΣΟΔΟΣ
Των ανθρώπων η γης
που πληρούν το χώμα αυτής
και θεμέλιο των νερών
θαλασσών το αέναον
ποταμοί οι φλέβες αυτής
άξια των ανθρώπων τα έργα
ο αέρας αυτών επιστέγασμα
και γαστέρα φωτιάς
του ουρανού ανοιχτές
στους ανθρώπους οι πύλες
θαλάσσια βουνά προσφέρουν
στον ουρανό της κορυφής τους
το γάλα.

Ποιητικά
Όρθρου βαθέος (1988)
Φυσική ιστορία (1991)
Κρυμμένη εικόνα (1999)
Χρονογραφία (2007)
Δίχως χάρτη (2011)
Στοιχειώδη σώματα (2015)

Πεζά
More Veneto (2013)

Συλλογικά έργα
Τα ποιήματα του 2007 (2008)
Τα ποιήματα του 2011 (2012)
1ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών (2013)
Μονόλογοι συγγραφέων (2015)

Βραβεία
Χρονογραφία – Βραβείο ποίησης του περιοδικού “Διαβάζω” (2008)
Βραβείο Ποίησης για το σύνολο του έργου του από το Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη (2016)

Πηγές: BIBLIONET, Εκδόσεις Στιγμή

Επισκέψεις: 116