Γιούλη Βολανάκη

Ελληνες λογοτέχνες
Η Γιούλη Βολανάκη σπούδασε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Αθηνών.
Είναι εσωτερική συντάκτης στην “Ελευθεροτυπία, δημοσιογράφος-μέλος της ΕΣΗΕΑ από 20ετίας και διορθώτρια-επιμελήτρια βιβλίων. Έχει παρακολουθήσει σεμινάριο δημοσιογραφίας της ΕΣΗΕΑ, σεμινάρια Στοάς Βιβλίου (Νέες τεχνολογίες στην επικοινωνία, στον πολιτισμό, στην αφήγηση και στο παιχνίδι/Μ. Μεϊμάρης, Μαθήματα ζωής μέσα από την ψυχολογία/Φ. Τσαλίκογλου) Η ελληνική ποίηση του 20ού αι. (Μεταίχμιο), Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών (Σύγχρονες πρακτικές του εαυτού, σώμα και υποκειμενικότητα) κ.ά. Συμμετέχει σε λέσχες ανάγνωσης και συνεργάζεται με πολλές εφημερίδες, περιοδικά, εκδότες κ.ά. Είναι μέλος της Ελληνογαλλικής Ένωσης Καλλιτεχνών NAUTE (New Artist’s Union Traveling Through Europe.

Σημειώσεις – Γιούλη Βολανάκη

Στο περιθώριο του χρόνου

Ποίηση, Γαβριηλίδης, 2003, 45 σελ.

Λόγος, κόσμου σκιά – Γιούλη Βολανάκη

Μνήμη Κώστα Αξελού


Nα μιλάς, να σκέφτεσαι, να δουλεύεις, ν’ αγωνίζεσαι, ν’ αγαπάς, να πεθαίνεις – δοθείτε σ’ όλα αυτά χωρίς τυφλό φανατισμό, χωρίς χλιαρή τυφλότητα – παίζοντας.
Κώστας Αξελός.

Ποίηση, Μικρή Άρκτος, 2015, 18 σελ.

Το ταξίδι του Αλ του Χημιστή – Γιούλη Βολανάκη




Οι εικόνες μου προστίθενται σ’ αυτές ενός τόπου που πλήθει μνημών, λαών, θρησκειών. Οι κάτοικοί του συχνά ξεχνούν τις οβρέικες γειτονιές, τα μουσουλμανικά μνημεία, τα βενετσιάνικα ονόματα, τις χαλικούτικες μνήμες, το πολύχρωμο αίμα τους, την αρχαιότατη ευγένεια του τόπου, την ώσμωση των πολιτισμών, που εκών άκων τους φιλοξένησε. Προδίδουν (ανεπιστρεπτί;) την ίδια τη στόφα τους: από περήφανοι και αξιοπρεπείς γίνονται προκατειλημμένοι και μίζεροι. Αντί ανοιχτοί, κλείνουν. Οι άνθρωποι του κόσμου ξεπέφτουν σε μικροαστούς. Οι αυτάρκεις σε αετονύχηδες. Το καρτ ποστάλ λιμάνι καταρρέει, χρειάζεται τσιμεντενέσεις, όπως ενέσεις ενίσχυσης και μνήμης τούς είναι απαραίτητες για να βρουν μιαν οδό πέραν της νεοελληνικής πεπατημένης.

Σεργιανώντας με τα παιδιά μου στο Σαντριβάνι άλλη μια φορά, κάθομαι, όχι, όχι για καφέ, μα στο παγκάκι απέναντι από το Φάρο, να ονειρευτώ τα όνειρα των παιδικών μου χρόνων: η αγκαλιά του λιμανιού ανοίγει, δεν με πνίγει πια, μ’ αφήνει ν’ αποπλεύσω, ή μάλλον ν’ απογειωθώ στους ανοιχτούς ορίζοντες ενός μέλλοντος που η άκρη του ξεκινάει από δω.

Αφηγήσεις, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2016, 88 σελ.

Ποίηση
Σημειώσεις (2003), Γαβριηλίδης
Λόγος, κόσμου σκιά (2015), Μικρή Άρκτος

Αφηγήσεις
Το ταξίδι του Αλ του Χημιστή (2016), Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Πηγές: BIBLIONET, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Μικρή Άρκτος, Βιβλιοπωλείον της Εστίας

78 views