Κωνσταντίνος Ν. Ιωαννίδης

Ελληνες λογοτέχνες
Ο Κωνσταντίνος Ν. Ιωαννίδης γεννήθηκε στην Αθήνα.
Εγγονός του Κωνσταντίνου Κ. Ιωαννίδη συνιδρυτή του κινηματογράφου Άστρον και πρωτότοκος γιος του Νίκου Κ. Ιωαννίδη, δημιουργού της Ιωαννίδης Φιλμς, αγάπησε με πάθος τα περί του σινεμά.
Διχασμένος ανάμεσα στις τέχνες και στη βιομηχανία υπηρετεί και τις δύο με ευαισθησία.
Οι σπουδές του στα οικονομικά και στο marketing του επιτρέπουν να κερδίζει τα προς το ζην, αλλά η ψυχή του δεν ησυχάζει παρά μόνο σε διαδρομές ροκ, άλλοτε -παλιότερα!- σα μουσικός, άλλοτε σα συγγραφέας ή blogger.
Blog: www.stigmesstochrono.gr

Οκτώ σημάδια ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι
Είναι στιγμές που η ψυχή μεθάει και ξεκλειδώνει τη καρδιά.
Βάζει στην άκρη το μυαλό και με απελευθερώνει.
Μέσα στη γλυκιά θολούρα
βλέπω καθαρά την αλήθεια. Και έρχονται δάκρυα στα μάτια μου.
Δάκρυα χαράς, λες και όλη η ομορφιά της ζωής που υπάρχει
γύρω μας τόσο απλόχερα, βρίσκεται μπροστά μου.
Και μέσα σ’ αυτά, δάκρυα πόνου για την πίκρα όλου
του κόσμου. Και υψώνω τα χέρια μου στον ουρανό και ξέρω ότι,
μέσα στη μοναξιά της στιγμής, δεν είμαι μόνος.

Και μετά, έρχεται η ώρα που αρχίζει σιγά-σιγά
να απομακρύνεται η αλήθεια που βλέπω με τα μάτια
της καρδιάς. Η Υπέρτατη Αλήθεια, τόσο απλή,
τόσο ανακουφιστική. Τη νοιώθω να κυλάει στο αίμα μου
και προσπαθώ για μια στιγμή να τη φυλακίσω.

Και ενώ την κρατάω στα χέρια μου, λες και την αφήνω
να γλιστρήσει, να χαθεί, για να ξανάρθει φέρνοντας μαζί της
την απόλαυση της Μεγάλης Αποκάλυψης. Και από όλα αυτά
μένει ένα σιωπηλός απόηχος που με γεμίζει αισιοδοξία
και αγάπη για τη ζωή και όλους, μα όλους όσοι είναι γύρω μου,
ακόμα και αν βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά
ή πολλές ζωές πίσω.

Υπόγειος
Λίγοι γνωρίζουν την ύπαρξη του κόσμου αυτού κι ο Λέοναρντ, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, είναι ένας απ’ αυτούς. Κι άλλοι από εμάς θα μπορούσαν να δουν αυτόν τον κόσμο, αλλά επιλέγουν την ασφάλεια που προσφέρει το φως και η αίσθηση οτι πατούν στη γη. Δεν τους αδικώ, όμως.
Η ιστορία αυτή θα δημοσιεύεται σταδιακά και μάλιστα σε άτακτα διαστήματα, αφού, ούτως ή άλλως, δεν έχει ολοκληρωθεί. Είναι πρώτη φορά που κάνω κάτι τέτοιο αλλά η πρόκληση είναι γοητευτική. Και βέβαια, το γεγονός ότι η πλοκή της ιστορίας θα υπόκειται σε συνεχείς διαμορφώσεις, σας δίνει την ευκαιρία να επέμβετε και να κάνετε υποδείξεις. Όχι, δε θέλω να γράψετε εσείς αντί για εμένα, ούτως ή άλλως η συμμετοχή του αποδέκτη ενός μηνύματος είναι εξίσου σημαντική με αυτήν του εκπέμποντος. Το μήνυμα διαμορφώνεται από κοινού -δε θέλω να σας αγχώσω, αλλά είστε συμμέτοχοι σ’ αυτήν την ιστορία!

Η μέρα με το φως
Ξεκίνησα να γράφω αυτό το μυθιστόρημα μετά την πρώτη μου επίσκεψη στο ‘Αγιον Όρος, πριν από τρία περίπου χρόνια. Ολοκληρώθηκε σχετικά σύντομα, ένιωθα ότι ήδη είχα στο μυαλό μου τη δομή του κειμένου και της μυθοπλασίας, λες και έγραφα καθ’ υπαγόρευση ενός Υποσυνειδήτου που ήθελε να δώσει διέξοδο στις αγωνίες του…
Από τότε, οι προσπάθειες που έκανα να το εκδώσω ήταν σχετικά μικρές και, σε κάθε περίπτωση, όχι πετυχημένες. Ίσως γιατί η έκδοση μιας τέτοιας ιστορίας δε μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο συμβιβασμού ούτε να γίνει αυτοσκοπός.
Κι όταν πρόσφατα, ο καλός μου φίλος -και στενός φίλος του εκλιπόντος πατέρα μου- Τάσος Παπανδρέου που διάβασε το κείμενο με “μάλωσε”, λέγοντάς μου με έμφαση ότι δεν είναι δυνατόν ένας νέος άνθρωπος (ευχαριστώ Τάσο!) να γράφει ιστορίες σχετικά με την αναμονή της μέρας με το φως με ό,τι κι αν συνεπάγεται αυτό, τότε αποφάσισα να το παρουσιάσω στο δια-δίκτυο. Δεν υπήρχε πια κανένας λόγος να φυλάω αυτό το κείμενο στα ράφια της ψυχής μου…
Το μυθιστόρημα αναφέρεται στην ύψιστη μάχη που δίνεται γύρω μας, ακόμα και μέσα μας, κάθε μέρα, κάθε στιγμή: τη μάχη ανάμεσα στο Καλό και το Κακό. Παίρνοντας άδεια από την “συγγραφική σημαία”, χρησιμοποίησα σαν περιβάλλοντα χώρο γι αυτήν τη μάχη, τον κόσμο των αγγέλων. Δεν είναι, όμως, ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, μια τέτοια κατάταξη θα το αδικούσε, γιατί πίσω από μεταφυσικά σκηνικά, κρύβονται απλές, καθημερινές πραγματικότητες που ίσως είναι πιο εύκολο να γίνουν διακριτές όταν παίρνουν διαστάσεις εξωπραγματικές.
Η δημοσίευση του κειμένου θα γίνει (όπως ακριβώς και στον Υπόγειο) σε συνέχειες, μόνο που αυτήν τη φορά το κείμενο είναι έτοιμο, ενώ στην περίπτωση του Υπογείου η εξέλιξη της ιστορίας ξεδιπλωνόταν μέρα με τη μέρα.
Ελπίζω, στ’ αλήθεια ελπίζω, οι επισκέπτες της διαδικτυακής μου κατοικίας (που, πρέπει να πω με μεγάλη ευτυχία ότι είναι σήμερα περισσότεροι από κάθε άλλη φορά -τον Σεπτέμβριο του 2003 έφθασαν τους 1188!) να διακρίνουν το φως της ιστορίας μέσα από το σκοτεινό σκηνικό της.
Σε όλη την διάρκεια της δημοσίευσης, η γνώμη σας έχει μεγάλη σημασία για εμένα.

Στιγμές στο χρόνο
Αυτό είναι το μόνο ολοκληρωτικά δικό μας πράγμα σ αυτήν τη ζωή, αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας πάρει, αν εμείς δεν του το επιτρέψουμε.
Οι ιστορίες του βιβλίου είναι στιγμές από το παρελθόν, όπως το έχω καταγράψει μέσα από παιδικές και νεανικές μνήμες, το παρόν, όπως το ψηλαφίζω με μια ρομαντική διάθεση, και το μέλλον, όπως φοβάμαι ότι θα είναι. Αυτές οι ιστορίες ντύθηκαν με χρώματα και εικόνες από κόσμους μακρινούς, που όμως βρίσκονται μπροστά στα μάτια μας, και διαποτίστηκαν από το άρωμα και τη γεύση της ζωής, στοιχεία τόσο οικεία σε όλους αλλά, συγχρόνως, τόσο ανεξιχνίαστα στους παραδοσιακούς μελετητές.
70 σελ.

Ένα άστρον τρεμοσβήνει
Κινηματογράφος Άστρον
Ένα μακρύ οδοιπορικό στην πενηντάχρονη ιστορία του Άστρον, ενός από τους πλέον ιστορικούς κινηματογράφους των Αθηνών, μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού που μεγαλώνει μέσα στον χώρο του κινηματογράφου.
Και παράλληλα μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, το οδοιπορικό του συν-ιδρυτή του Άστρον Κωνσταντίνου Κ. Ιωαννίδη, ενός πρόσφυγα από το μακρινό Σούσουρλουκ (κοντά στην Προύσα της Μικράς Ασίας) στο Παρίσι κι από εκεί στην Αθήνα στα μέσα της δεκαετίας του 1930.
Ο εγγονός του ιδρυτή του Άστρον ξετυλίγει αναμνήσεις και καταγράφει εικόνες από τον κινηματογράφο και γυρίσματα ελληνικών ταινιών στο σπίτι του, που έμειναν ανεξίτηλες στη μνήμη του, τώρα που το Άστρον χάνεται για πάντα.
119 σελ.

Τα νέα της άλλης πλευράς
Αν το καλοσκεφτεί κανείς, όσα ακολουθούν θα μπορούσαν να είναι τα νέα του κόσμου που μας περιβάλλει, αν ο ανύποπτος τηλεθεατής πέταγε την τηλεόραση έξω από το παράθυρο κι έμενε ακίνητος στον καναπέ, παρατηρώντας προσεκτικά τον ξεφτισμένο τοίχο απέναντί του μέχρι να κλείσουν τα μάτια του από την κούραση της απραξίας.
Νέα του χθες, του αύριο κι ορισμένα απ’ αυτά του ποτέ, που δεν έγιναν αναντίρρητη πραγματικότητα από σύμπτωση ή ίσως απλώς διέλαθαν και κινδυνεύουν να χαθούν για πάντα απ’ όλους, αφού κανείς δεν τους έδωσε σημασία την κρίσιμη στιγμή. Και για τους λάτρεις της συνωμοσιολογίας, νέα από γεγονότα που συνέβησαν κάτω από τη μύτη τους, αλλά απεκρύβησαν, αφού κρίθηκε από σκοτεινούς μηχανισμούς ότι θα ήταν καλύτερο να μην γίνουν ποτέ γνωστά στο κοινό.
Δεν παύουν όμως να είναι ολοζώντανες καταγραφές γεγονότων της δυνητικά αληθινής ζωής μέσω ενός άλλου παράλληλου κόσμου.
Αν απαλειφθεί ο χρόνος από την καταγραφή των στιγμών που χάνονται, όλα γίνονται πιο απλά. Οι αιώνες συνδέονται σαν χάντρες του ίδιου κομπολογιού.
Αυτό το κομπολόι το λένε Ζωή.
112 σελ.

Αγιο-ποίηση
Πάντα αναρωτιόμουν αν οι επίδοξοι άγιοι επιθυμούσαν την αγιοποίησή τους, αφού κανείς δεν τους ρωτά μετά θάνατον γι’ αυτό. Τυχαία έπεσε το μάτι μου στο έργο του Carlo Carra “Il Bersaglio” από το 1928. Ήρθε αυτόματα στο μυαλό μου η ιδέα ότι η αγιοποίηση μοιάζει με τον εγκλεισμό ενός ανθρώπου σε ένα ταπεινό δωμάτιο στη μέση του πουθενά που είναι, τυπικά, προσβάσιμο σε όλους. Όλοι παρατηρούν αυτό το δωμάτιο από μακρυά αλλά μάλλον δεν θέλουν να εγκατασταθούν μέσα σ’ αυτό. Γι’ αυτό αποδίδουν τα εύσημα στον Άγιο που φιλοξενείται εκεί και στη συνέχεια ανοίγουν το βήμα τους και απομακρύνονται βιαστικά.
Η συλλογή αυτή είναι μια ανύποπτη σειρά μικρών ιστοριών αγιοποίησης και αγιοσύνης.
76 σελ.

Το αλφάβητο της ζωής μου
24 γράμματα, 24 λέξεις που περιγράφουν τον τρόπο που αντιμετωπίζω τη ζωή μου.
Όλες μου οι αντιλήψεις, ακόμα κι είναι κρυμμένες ευλαβικά, περικλείονται μέσα σε αυτές τις 24 λέξεις.

Μυθιστορήματα
Υπόγειος (Μυθ. Online σε συνέχειες)
Η μέρα με το φως (2001)

Διηγήματα-Πεζά
Το αλφάβητο της ζωής μου
Οκτώ σημάδια ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι (1998)
Στιγμές στο χρόνο (2000), Λαβύρινθος
Τα νέα της άλλης πλευράς (2016), Κοινωνία των (δε)κάτων

Ποίηση
Αγιο-ποίηση (2018), Κοινωνία των (δε)κάτων

Κινηματογράφος-Ιστορία
Ένα άστρον τρεμοσβήνει (2010), Info Health – Εκδόσεις Τεθλασμένη

Πηγές: Biblionet, Κοινωνία των (δε)κάτων, Info Health – Εκδόσεις Τεθλασμένη, Λαβύρινθος, stigmesstochrono.gr