Κούλης Αλέπης (1903-1986)


Μάρτης
Μάρτης. Λουλούδια εφύτρωσαν
στου τάφου σου το χώμα
κι ο ήλιος παίζει ολόλαμπρος,
γελά στο ουράνιο δώμα.
Σήκω, άγγελέ μου! Ακόμα; …
Μαργαριτούλες φύτρωσαν
στου τάφου σου το χώμα!

Το πατρικό σπίτι
Οπου κι’ αν πάω δε σε ξεχνώ φτωχό μου, άγιο σπιτάκι
στο Γύθειο μου, με τις ελιές πού έγερναν στοργικά,
τα παραθύρια που έβλεπαν στο αντικρυνό νησάκι
και το μπαλκόνι το ψηλό με τα μυριστικά.

Κι’ έτσι όπως πρώτα ξαναζώ στη σάλα όπου άλλα χρόνια
όλα γελούσαν κι’ έρχονταν τ’ αηδόνια κάθε αυγή,
σαν έπαιρνε η δροσάνοιξη κι’ ελυώνανε τα χιόνια
στον ήλιο, κι’ απ’ της πίκρας μου τη μάταιη συλλογή·

Φεύγει η γλυκειά, νοσταλγική μορφή του αγνού πατέρα,
τ’ άσπρα λουλούδια στο παλιό καθρέφτη μας εμπρός,
Το φτωχικό καντήλι μας, το εικόνισμα, και πέρα
στη θάλασσα ατρικύμιαστος της νιότης μου ο καιρός.

Και σ’ αγαπώ ναι, ω λατρευτό μου Γύθειο κι’ όλο
σ’ εσέ να ‘ρθώ ονειρεύουμαι σπιτάκι μου σκεβρό,
για να χαρώ και τη στερνή ζωή μου αυτού στο μώλο,
τα βράδυα αργά διαβαίνοντας, μα τάχα τι θα βρω;

Τίποτ’ αλλοίμονο… φωτιά θαρρείς κι’ έχει αφανίσει
κήπους μαζί και λούλουδα και δένδρα και κλαδιά,
βουβό το σπίτι απόμεινεν, οι πόρτες του έχουν κλείσει
και το κυκλώνει μια βαρεία σα λείψανον ευωδιά.

Χωρισμός
Ασπρο μαντήλι, ολεύωδο,
στις άκρες κεντημένο,
πάντα από κάποιο τραίνο
πικρό σε βλέπω λάβαρο
στα μάτια μου απλωμένο
άσπρο μαντήλι ολεύωδο,
στα δάκρυα βουτηγμένο.

Χρονικό της ζωής μου (Αποσπάσματα)
Ετσι, η ζωή μου εκύλησεν ανάμεσα
στην ποίηση και τ’ανούσιο επάγγελμά μου,
που ενώ του αφοσιώθηκα,
σαράντα χρόνια σκλάβος του,
πίκρες μόνο μου φύλαξε και δάκρυα.

(Δουλειά ρουτίνας:
νάχεις, λέει, γι’ αποστολή
τους φόρους του κοσμάκη πως ν’ αυξήσεις!
κι αυτός να μηχανεύεται,
δίχως σχεδόν ντροπή
και συστολή,
σατανικές μεθόδους διαφυγής
και καταστρατηγήσεις.

Και νάχεις συναδέλφους και βοηθούς
– ο άμετρος ανταγωνισμός
και που δε φτάνει! –
που έτσι πως τους συμφέρει στοχαστούν,
νάν’ έτοιμοι να σοφιστούν
κάθε εναντίον σου ρύπο και πλεχτάνη.

Δουλειά ρουτίνας:
ν’ αρχινάς απ΄ τις οχτώ
και να τελειώνεις τα μεσάνυχτα –
στη μία!
Δουλειά μαγγανοπήγαδου, στεγνή και πληχτική,
με ιδανική παρόρμηση καμία.

Μόνο, σε κάποιες ξέχωρα
μυστηριακές στιγμές,
σαν η έμπνευση ανεπάντεχα σιμώνει,
ν’ ανοίγει ένα παράθυρο
γλαυκό στη σκοτεινή σου φυλακή
και της καρδιάς σου το άγχος ν’ αλαφρώνει).

Ποιητικές Συλλογές
Ερημικοί Περίπατοι (1931)
De Profundis (1937)
Στον ίσκιο της Αγάπης (1948)
Χρυσές Μνήμες (1959).
Το χρονικό της ζωής μου (1963)
Ποιήματα (1931-1998) (1968)

Μεταφράσεις
Ευρυπίδου «Μήδεια» (1933)
«Αρμενική Μούσα», Ανθολογία Αρμενικών ποιημάτων (1938)
Ευρυπίδου «Ηλέκτρα» (1944)
«Η Μητέρα τον Χριστού» λυρική σύνθεση του Α.Σ.Νοβάρο (1953)
«Η Λουϊζα Λαμπέ και τα Εικοσιτέσσερα Σονέτα της» (1961)
«Η Ελλάδα στον Βιργίλιο» μελέτη του Λουΐτζι Αλφόνσι (1962)
«Ανθη από κήπους ξένους» Ανθολογία μεταφράσεών του από το έργο 76 Γάλλων, Αρμενίων και Ιταλών ποιητών (1964)
«Αρχαία Ελληνικά Επιγράμματα» (Παλατινής Ανθολογίας) (1968)

Αυτοβιογραφία
«Το Χρονικό της Ζωής μου», ποιητική αυτοβιογραφία (1963)

Επισκέψεις: 261