Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου

Ελληνες λογοτέχνες
H Mαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου γεννήθηκε στη Mύρινα Λήμνου.
Eίναι πτυχιούχος της Παντείου και της Σορβόνης, όπου, με υποτροφία της Γαλλικής Kυβέρνησης, σπούδασε θέατρο. Έχει εκδώσει 37 βιβλία – ποίηση, μυθιστορήματα, διηγήματα, δοκίμιο. Eπίσης, έχει γράψει θέατρο. Θεατρικά της έργα έχουν παιχτεί στην Eλλάδα και στο εξωτερικό. Bιβλία της έχουν μεταφραστεί και εκδοθεί στα γαλλικά, σουηδικά και αγγλικά, και διδάσκονται σε Πανεπιστήμια της Eλλάδας και του εξωτερικού. Έχει τιμηθεί με τα βραβεία: Tου Iδρύματος Oυράνη, 1995, για το μυθιστόρημα “Mε τη Λάμπα Θυέλλης”, Tης Aκαδημίας Aθηνών, 1987, για το μυθιστόρημα “H Mαρούλα της Λήμνου”, Tης Oμάδας των Δώδεκα, 1996, για το σύνολο του έργου της. Η ποιητική της συλλογή “Μυστικό Πέρασμα” προτάθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού για το Αριστείο της Ευρώπης το 1991. Το μυθιστόρημα της “Με τη λάμπα θυέλλης” τιμήθηκε το 1994 με το βραβείο πεζογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών. Συνεργάζεται με ημερήσιες εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά.

Υψιπύλη – Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου

Η Υψιπύλη ήταν βασίλισσα της Λήμνου σε χρόνο μυθικό, μια τραγική βασίλισσα που η ζωή της συνδέθηκε με ένα από τα πιο συγκλονιστικά γεγονότα των μητριαρχικών χρόνων: Οι γυναίκες της Λήμνου, σε μια ομαδική τρέλα, σκότωσαν όλο τον αρσενικό πληθυσμό του νησιού μόνο και μόνο για να εκδικηθούν τους άντρες τους που δεν τις πλησίαζαν ερωτικά, γιατί η Αφροδίτη τους είχε δώσει μια βαριά δυσοσμία.
Η Υψιπύλη εναντιώθηκε στην πράξη αυτή της τρέλας και έσωσε τον πατέρα της, τον βασιλιά Θόα. Τον έβαλε σε ένα καλάθι αλειμμένο με κερί και τον έριξε στη θάλασσα.
Οι Λήμνιες γυναίκες, όταν συνειδητοποίησαν την πράξη τους, πένθησαν και σπάραξαν.
Οι νόμοι της φύσης είχαν απορυθμιστεί και οι σκοτωμένοι περιφέρονταν με αναμμένα λυχνάρια ανάμεσά τους.
Ως την ημέρα του καθαρμού.
Οταν πέρασε η «Αργώ» από τη Λήμνο, οι γυναίκες έσμιξαν με τους Αργοναύτες. Και ένας μεγάλος έρωτας γεννήθηκε ανάμεσα στην Υψιπύλη και στον Ιάσονα.
Ενα ιδιότυπο μυθιστόρημα πλασμένο με τα πιο αρχέγονα στοιχεία της ψυχής: Το πάθος που οδήγησε στον ομαδικό φόνο και η αγάπη-σύμβολο της αιώνιας ομορφιάς, που την τραγούδησε ο ίδιος ο Ορφέας.

 

Υγρό φεγγαρόφωτο – Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου

Ο αθώος που συναντά στο δρόμο του τη Μοίρα και πρέπει να αναμετρηθεί μαζί της. Γιατί τον άγγιξε η νύχτα του κρυφού φεγγαρόφωτου. Γεγονότα ακατέργαστα, όπως τα γέννησε ο χρόνος.
Με κίνδυνο της ζωής του ο Προμηθέας θα σώσει ένα πανάρχαιο κειμήλιο, την Ιερή Χάρτα, όπου είναι χαραγμένα τα μυστικά του γενετικού υλικού, αυτά που θα λυτρώσουν τον άνθρωπο από τον πόνο. Η Ιερή Χάρτα θα γίνει στόχος σκληρών συμφερόντων. Ο Προμηθέας σώζει την αρχέγονη γνώση και τη δίνει στους ανθρώπους. Και οι άνθρωποι τον τιμωρούν.
“Τώρα πρέπει να βρεις το θάρρος που γεννά
η έσχατη απελπισία, να εθιστείς στο χάος…”
Το “Υγρό Φεγγαρόφωτο” είναι ένα μυθιστόρημα για τη μοίρα και το Θεό, για το μαρτύριο του πόνου και για το Ανεξήγητο. Ένα μυθιστόρημα για τον “εθισμό στο χάος” και για την κοινωνική αναλγησία. Η έσχατη απελπισία ως εμμονή ύπαρξης. Ή, αλλιώς, ως εμμονή ελευθερίας.

 

Με τη λάμπα θυέλλης – Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου

“Παγιδευμένος στο μυστηριακό και στο αθέατο, ο ήρωάς μου μοιάζει να ζει σε μια κρυστάλλινη πραγματικότητα, σαν τα πλάσματα εκείνα τα εφήμερα, τα προορισμένα για ένα μόνο καλοκαίρι που ξέμειναν και ζούνε το φθινόπωρο που δεν είναι γι’ αυτά.
Είναι η ομορφιά ενός εξαγνιστικού έρωτα που θα τον οδηγήσει στο μαρτύριο της γνώσης. Και είναι ο νεκρός στρατιώτης που θα του δώσει την επίγνωση της ασημαντότητάς του.
Εκείνος είναι μόνος.
Να σημαδεύει τη σταυρική περιπέτεια του ανθρώπου πάνω στη γη. Τίμημα της απαγορευμένης γνώσης.
Με πλοηγό τα όνειρα, προσπάθησα να φτάσω στο άδυτο της ψυχής, να περάσω στην άλλη αλήθεια, στο ανεξήγητο.
Μια εμπειρία που κάνει το μυθιστόρημα εύθραυστο και γυμνό στα χέρια του αναγνώστη.”

 

Το ξύλινο τείχος – Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου

Μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, που το πήραν αιχμάλωτο από τη Λήμνο, ξετυλίγεται το έπος του αρχαίου κόσμου. Ο Αλκαμένης κατόρθωσε να φτάσει στη Σπάρτη, να γνωρίσει από κοντά τη μοναδική αυτή πόλη, αλλά και να γίνει ο μάρτυρας των γεγονότων στις μεγαλύτερες πολεμικές συγκρούσεις της Ιστορίας. Ως είλωτας, ως μελλοθάνατος, ως παρατηρητής, γίνεται ο μυθικός άξονας που φέρει όλη τη σκληρότητα αλλά και τη σαγήνη ενός κόσμου που θα μπορούσε κανείς να τον πει σημερινό.
“Το Ξύλινο τείχος”, πάνω απ’ όλα, είναι η ανθρώπινη περιπέτεια, ο άνθρωπος. Η εποποιία των αγώνων του, αλλά και η αντίληψή του για τη ζωή και τη μοίρα, για τον Άδη, για την ψυχή. Και μόνον η απόφαση εκείνων των “ολίγων” να αντικρούσουν την ύβρι του περσικού ιμπεριαλισμού δίνει το μέτρο της εποχής.
Με λόγο ζωντανό και διορατικό, με τα γεγονότα να εκτυλίσσονται στην αρχετυπική τους ποίηση, το μυθιστόρημα ακυρώνει το χρόνο γίνεται μια περιπέτεια του σημερινού ανθρώπου πάνω στην ίδια γη.
Ενα μυθιστόρημα που ανιχνεύει, στα βάθη της ψυχής, τη συλλογική μνήμη και τη χαμένη αυτογνωσία.

 

Ο ιερός ποταμός – Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου

“H βροχή δεν έλεγε να σταματήσει, είχα μουλιάσει, έτρεμα, όμως δεν έκανα βήμα. Στεκόμουν εκεί, ακίνητος, και κοίταζα το σάκο με τα οστά που κροταλούσαν περίεργα. Μικροί χείμαρροι πάνω στη γη παράσερναν δέντρα και θάμνους, κι εγώ σκεφτόμουν το χρησμό, “θα τα βρεις τη μέρα που θα βρέχει”…”
“Ο Ιερός Ποταμός” είναι η ανεξιχνίαστη διαδρομή της ψυχής από τις πηγές του μύθου ως τις μέρες μας.
Η διαδρομή της μυθικής, συνεχιζόμενης Περσεφόνης, με τη θαμπή μνήμη του Άδη, που θα συναντήσει στο δρόμο της τον άγιο με το ματωμένο ράσο.
Ένα μυθιστόρημα για τον έρωτα και για το θάνατο, για το χρόνο που γίνεται χρησμός, για το μαγικό στοιχείο που κρύβει την αλήθεια.
Πρόσωπα καθημερινά που βιώνουν τα γεγονότα ακατέργαστα, στην αρχετυπική τους ποίηση, να βρουν το νόημα που λάμπει ανεξιχνίαστο μέσα τους.
“Ο Ιερός Ποταμός” είναι ένα μαγικό ταξίδι από την ψυχή προς την ψυχή. Ένα ταξίδι προς εκείνο που δεν φαίνεται.
Ο Νάρκισσος Μαυρολέων επιστρέφει στο γενέθλιο τόπο του, ύστερα από είκοσι ένα χρόνια, με σκοπό να πουλήσει το πατρικό του σπίτι και να ελευθερωθεί από μια παιδική ανάμνηση που σημάδεψε τη ζωή του.
Όμως το σπίτι τον παγιδεύει από αόρατους δρόμους. Κι ένας μυθικός ποταμός που περνά δίπλα του ζωντανεύει το μυστήριο που κρύβει.
Εκεί θα ζήσει τον έρωτα ενός παράξενου κοριτσιού, της Περσεφόνης, που θα τον οδηγήσει στα μυστικά μιας διαφορετικής αυτογνωσίας.

 

Γράμμα στο γιο μου κι ένα άστρο – Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου

Ενα τρυφερό βιβλίο για την ψυχή του παιδιού, για την ψυχή του έφηβου, που γαλούχησε χιλιάδες ελληνόπουλα. Βασικός στόχος του είναι το πώς ένα νέο παιδί θα ενταχθεί στο σημερινό κόσμο, τον αλλοτριωμένο και αντιφατικό. Πώς θα αμυνθεί ενάντια στις δυνάμεις εκείνες του καιρού μας, που, πολλές φορές, μεταβάλλουν τις αξίες του πολιτισμού μας σε κερδοσκοπίες, για να μπορέσει να βρει το αληθινό νόημα της ζωής του. Με απέραντη ευαισθησία και διορατικότητα, η συγγραφέας, μεγαλώνοντας το δικό της παιδί, μιλά γι’ αυτήν τη μαγική ηλικία, για τη μοναξιά της αθωότητας, για την εύθραυστη σχέση με το γονιό.

 

Η επέτειος των ρόδων – Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου

Εκείνη. Μια νέα γυναίκα που ζει με πάθος την καθημερινότητά της, τον έρωτα και τη μητρότητα, την επιτυχία. Εκείνος. Ο εραστής, ο αγαπημένος, που φτάνει απροσδόκητα στη διάβρωση των αισθημάτων του, στην αμφισβήτηση. Πρόσωπα ελλιπή και οι δύο, που θα οδηγηθούν, από διαφορετικό δρόμο ο καθένας, στη μοναξιά των υπαρξιακών τους ερωτημάτων – στην αυτογνωσία. Για κείνη: Το συναπάντημα του αθώου με τη μοίρα. Ή ο πόνος της γνώσης και η κάθαρση. Για κείνον: Το ουσιώδες της ζωής που διέφυγε. Ένα μυθιστόρημα για τη μνήμη και το χρόνο, για το θάνατο, για την παλίνδρομη εξουσία τους πάνω στην ψυχή μας.

 

Ναταλία και Χριστίνα – Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου

Ναταλία και Χριστίνα είναι δυο ξεχωριστές ερωτικές ιστορίες που διαγράφουν την ψυχολογία της σύγχρονης γυναίκας και τη βαθιά υποστασιακή αλλαγή του προσώπου της. Γραμμένες με τη γνωστή ποιητική γραφή της συγγραφέως, αυτή της αναλυτικής σκέψης, μας δίνουν το στίγμα της σύγχρονης γυναίκας, που στο βάθος είναι η ανάγκη της για απόλυτη προσφορά, αλλά και η μοναξιά της αξιοπρέπειάς της -οι χαμένοι όροι της θυσίας της.

 

Ο άγγελος της στάχτης – Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου

Από τη μια, ο τόπος των ψυχών, η αόρατη πολιτεία με τα μονοπάτια της καταχνιάς. Από την άλλη, πρόσωπα παρόντα, καθημερινά, ανυποψίαστα. Ανάμεσα στους δυο κόσμους Εκείνος. Αθώος και μυημένος θα βιώσει τη μοναξιά, την ύβρι, την απόρριψη, αλλά και την περιπέτεια της ευφυϊας του που θα τον οδηγήσει σε μία αρχετυπική αυτογνωσία. Περιπλανιέται ανάμεσα στον χρόνο και στην αιωνιότητα, ώσπου να γίνει άγγελος, ο λυπημένος “Άγγελος της στάχτης”.

 

Πήραν την πόλη πήραν την – Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου

Ενα μυθιστόρημα εποποιΐα που ζωντανεύει λεπτό προς λεπτό τα γεγονότα της Άλωσης και δίνει την οδυνηρή περιπέτεια του ελληνισμού μετά τον όλεθρο. Με λόγο δυνατό, ενορατικό, με θέση έναντι της ιστορίας, με ποίηση, το μυθιστόρημα μίλησε στις ψυχές των αναγνωστών του, διανύοντας την 14η έκδοσή του, ζωντανό και άγρυπνο στα οχτώ χρόνια της κυκλοφορίας του.

 

Η δίψα με καίει εμένα και χάνομαι – Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου

Με τον ορφικό στίχο “Η δίψα με καίει εμένα και χάνομαι”, το νέο μυθιστόρημα της Μαρίας Λαμπαδαρίδου Πόθου εκτυλίσσεται στους ερημωμένους δρόμους της Αθήνας, αλλά και βαθιά στο μυστήριο της αγάπης.
Ο έρωτας ως πάθος και ως νοσταλγία του πάθους. Ως θυσία και ως τελετουργία σιωπής.
Τα πρόσωπα αναπτύσσουν μια δική τους άμυνα, για να βγουν από το ερειπωμένο παρόν. Να βρουν τον “αυδήεντα” λίθο, που θα τους δώσει την ομορφιά και το χαμένο ιερό.
Είναι το στίγμα της άλλης αλήθειας που αναζητούν, της άλλης γνώσης, που θα τους χαρίσει την εσωτερική τους απελευθέρωση. Θραύσματα από μνήμη και όνειρο, από χρόνο που έγινε πληγή, από δίψα που καίει, από αυλάκι ματωμένο στον βάλτο του σκοτωμένου στρατιώτη, από μονοπάτια του λυκόφωτος χαμένα στην ομίχλη.
“Είμαι αθώος, κύριε”
“Ναι, αλλά η αθωότητά σου δεν μπορεί να σε σώσει”
Πλασμένο από τα ακατέργαστα υλικά της οργής και του έρωτα, το μυθιστόρημα περπατάει στις ερεβώδεις, φροϋδικές διαδρομές: από την Ψυχή προς την Ψυχή.

 

Συνέντευξη με το φάντασμα του βάλτου – Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου

Το μυθιστόρημα της κεχριμπαρένιας μπάλας που ανοίγει τα μυστικά του Χρόνου και έχει το παράξενο όνομα “Συνέντευξη με το Φάντασμα του Βάλτου”, σε λίγες μέρες, από τις εδόσεις ΠΑΤΑΚΗ, θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία, με όλα τα μονοχικά του μονοπάτια έτοιμα για το διαφορετικό ταξίδι – ή, να το πω αλλιώς, για το ταξίδι μιας διαφορετικής θέασης. Ή, ακόμα: για ένα ταξίδι στα μέσα μονοπάτια της ψυχής τα τυλιγμένα την ομίχλη του Αθέατου.
Ήταν μια διαφορετική εμπειρία και για μένα που το έγραψα. Και είχε όλη τη σαγήνη και την έλξη της “άλλης αλήθειας”, ή, αλλιώς: εκείνου που “δεν φαίνεται” όμως υπάρχει, σαν τον σεξπήρειο στίχο.
Το μυθιστόρημα, όπως το είπα ήδη, είναι για Νέους όλων των ηλικιών.

 

Αγάπησέ με… και άλλα παραμύθια – Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου

Τρεις ιστορίες πλασµένες µε όνειρο, µε µαγεία και µε αγάπη για το Καλό και την Οµορφιά.
Τρία παιδιά, σε τρεις διαφορετικούς κόσµους, θα αγωνιστούν για να επικρατήσει το Καλό, ενώ δίπλα στο καθένα απ’ αυτά η συγγραφέας δηµιουργεί κι ένα πανέµορφο µαγικό πλάσµα – έναν φύλακα άγγελο, που µένει πάντα δίπλα στο παιδί που αγωνίζεται, προσφέροντάς του για όπλα τη γνώση και το θάρρος.

 

Samuel Beckett, Η εμπειρία της υπαρξιακής οδύνης – Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου

Με αποσπάσματα από επιστολές του
Tο βιβλίο μου “Samuel Beckett: Η εμπειρία της υπαρξιακής οδύνης” γράφτηκε ύστερα από τις μεταφράσεις των έργων του, που είχα κάνει, και τη γνωριμία μου μαζί του. Ήταν για μένα ένα βιβλίο επαλήθευσης της προσωπικής μου υπαρξιακής τοποθέτησης, μια ανίχνευση των βυθών που κουβαλάει η ψυχή στην εφήμερη διαδρομή της.

 

Τα μονοπάτια του αγγέλου μου – Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου

Τα φιλντισένια μονοπάτια της ζωής μου
Σημειώσεις που κρατούσα μια ζωή.
Να χαράξω την κάθε μοναχική στιγμή που ζούσα, μη χαθεί.
Τώρα που οι διαδρομές τελειώνουν και ο χρόνος σβήνει τις πατημασιές μου στην ομίχλη του μυαλού, ένιωσα την ανάγκη να βρω τις μνήμες εκείνες που ήταν δικές μου.
Τις στιγμές που ήταν δικές μου.
Τις αγωνίες μου για τα βιβλία που έγραψα και ήταν δικά μου.
Σήμερα αισθάνομαι πως τίποτα δεν έχω δικό μου πια.
Σαν να έκοψα κομματάκια την ψυχή μου και να τη σκόρπισα στον άνεμο.
Οι χιλιάδες σελίδες που έγραψα. Και αγαπήθηκαν.
Τούτο το βιβλίο είναι ένα δώρο για τους αναγνώστες μου. Για εκείνους που αγάπησαν τα βιβλία μου.
Είναι το ιερό που φύλαξα στην ψυχή μου.
Η διαίσθησή μου για τον κόσμο και για την ύπαρξη.
Στα “Μονοπάτια του αγγέλου μου” περπατώ ξανά. Αυτά τα ασφοδελά μονοπάτια που ο πόνος της μύησης, ο άσωτος πόνος της αγάπης, τα έκανε φίλντισι και ορφικό τραγούδι.

 

Ως ωραίος νέκυς – Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου




Δεν έµαθα για πού τραβάει ο χρόνος
τις νύχτες τις άφεγγες
όταν τα πλάσµατα τρέµουν στην ερηµία
τι παίρνει µαζί του τι αφήνει
δεν έµαθα
έτσι σπαταλώντας τη ζωή µου
σ’ εκείνο το ελάχιστο από πραγµατικότητα
άβατη ή ανέφικτη
τόσο µπόρεσα.

“Η ποίηση ήταν πάντα για µένα η πρώτη ύλη η ακατέργαστη των βιβλίων µου, το µεταφυσικό στοιχείο της όρασής µου”. Αυτό είχα γράψει στα “Μονοπάτια του Αγγέλου µου”, που ήταν σελίδες από τα ηµερολόγια που κρατούσα µια ζωή. Και είχα γράψει ακόµα πως “η ποίηση είναι το αρχέγονο υλικό της χαµένης µνήµης ή, αλλιώς, το περπάτηµα της ψυχής πάνω στην άβυσσο”. Μισόν αιώνα µετά, το ίδιο θέλω να πω. Και κάτι ακόµα: “Είµαστε πλάσµατα ελλιπή, πλάσµατα της στέρησης. Ο πόθος µας να φτάσουµε στην υπέρβαση είναι στέρηση ή, αλλιώς, ο πόνος για το ελλιπές πρόσωπό µας”.

Ποίηση, Εκδόσεις Πατάκη, 2019

Ο Άγγελος της στάχτης – Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου




Ο “Άγγελος της στάχτης” συνεχίζει το “Τραγούδι του Νεκρού Αδερφού”, δηµιουργώντας έναν καινούριο µύθο που φτάνει ως το άδυτο της ψυχής να βρει το µακρύ ταξίδι της στη Νέκυια.

Ένας νέος άνδρας χίλιων χρόνων, ένας σύγχρονος Ορφέας, καταργεί το άβατο του Άδη και συγκρούεται µε τον Σκοτεινό Θεό για να πάρει πίσω την αγαπηµένη του.

Είναι ο Κωνσταντίνος, ένα πλάσµα µαγικό και τρυφερό, αλλά και παντοδύναµο, που θα ζήσει τον απαγορευµένο έρωτα του θνητού στη µουσική του Φοίβου. Θα συναντηθούν στο λυκόφως των δύο κόσµων.

Από τη µια, ο τόπος των Ψυχών µε τις εντολές του χάους. Από την άλλη, πρόσωπα σηµερινά, ανυποψίαστα. Κι ανάµεσά τους, Εκείνος.

Αθώος και µυηµένος, θα βιώσει τη µεγάλη µοναξιά, την Ύβρι, την απόρριψη, την ευφυΐα του.

Σαν ορφικός εραστής περιπλανιέται ανάµεσα στη Στιγµή και στην Αιωνιότητα.

Και γίνεται Άγγελος. Αναδυόµενος από τη στάχτη.

Φως από φίλντισι και καθαρµό και άσωτο πόνο της αγάπης, το ευαγγελικό πρόσωπό του.

Ένα µυθιστόρηµα αναρχικό, σαγηνευτικό, τολµηρό, που οδηγεί την Ψυχή στο ξέφωτο της µεγάλης Αλήθειας.

Μυθιστόρημα, Εκδόσεις Πατάκη, 2019, 552 σελ.

Μυθιστορήματα
Το όραμα του Αλέξη Φερά (1960)
Μικρό Κλουβί (1965)
Γκρίζα Πολιτεία (1971)
Ο Ορφέας στο μαγεμένο δάσος (1980)
Απάντηση σ’ ένα γράμμα και μια τύψη (1983)
Νύχτες του φεγγαριού (1984)
Η Μαρούλα της Λήμνου (1986)
Σπίτι μου της Μικρασίας (1986)
Περπατώ κι ονειρεύομαι (1987)
Η Υπεροχή (1987)
Σώμα θυμήσου, όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες (1990)
Η Δοξανιώ (1990)
Λυκόφως της Μοναξιάς (1991)
Νικηφόρος Φωκάς (1992)
Με τη λάμπα θυέλλης (1993)
Ναταλία και Χριστίνα (1994)
Πήραν την Πόλη, πήραν την… (1996)
Η έκτη Σφραγίδα (1999)
Ο Αγγελος της Στάχτης (2001)
Η επέτειος των ρόδων (2002)
Ο ιερός ποταμός (2003)
Το Ξύλινο Τείχος (2006)
Υγρό φεγγαρόφωτο (2009)
Γκρίζα πολιτεία (2011)
Η δίψα με καίει εμένα και χάνομαι (2013)
Συνέντευξη με το Φάντασμα του Βάλτου (2014)
Ο Άγγελος της στάχτης (2019), Εκδόσεις Πατάκη

Διηγήματα
Υπεροχή (1987)
Γράμμα στο γιο μου κι ένα άστρο (αφήγημα) (2002)
Χάρτινα πρόσωπα (1968)

Αφηγήσεις
Τα μονοπάτια του αγγέλου μου (2016)

Παιδική λογοτεχνία
Αγάπησέ με… και άλλα παραμύθια (2015)

Ποίηση
Συναντήσεις (1959)
Σπουδή (1961)
Μικροί κόσμοι (1963)
Τοπία εφηβείας (1969)
Το φως του προσώπου σου (1973)
Στους προδομένους καιρούς μας (1975)
Το παιδάκι εκείνο ήταν ένα άστρο που έσβησε (1979)
Περπατώ κι ονειρεύομαι (1984)
Μυστικό πέρασμα (1989)
Επί πτερύγων ανέμων. Δεκατέσσερις ωδές της δωρεάς και του όρκου. Ανεμόεσσα (1995)
Και θέα προς το αμίλητο (1998)
Μαζεύω τα υπάρχοντά μου (2007)
Ως ωραίος νέκυς (2019), Εκδόσεις Πατάκη

Θεατρικά έργα
Μικρό Κλουβί (1965) Το γυάλινο κιβώτιο – Οι σχεδίες – Σ’ αποχαιρετώ με το φθινοπωρινό πρωτοβρόχι
Αντιγόνη ή νοσταλγία της τραγωδίας – Χάρτινο φεγγάρι (1998)
Είμαι ένα άστρο που κλαίει μονάχο (2000)
Πλωτή νύχτα (2009)
Να πατάς στις μύτες των ποδιών, καληνύχτα (2009)
Η εκτέλεση του Ποιητή (2009)
Εκτωρ, ο αγαπημένος των θεών (2009)

Δοκίμια-Μελέτες-Κριτικές
Samuel Beckett – Η εμπειρία της υπαρξιακής οδύνης (1980)
Οδυσσέας Ελύτης ένα όραμα του κόσμου (1981)

Συλλογικά έργα
Καταθέσεις για τον Χρήστο Μαλεβίτση (1998), Ευθύνη
ΧΙΙ Διεθνής συνάντηση αρχαίου ελληνικού δράματος 2004 (2007), Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών
Ημερολόγιο 2012: Η δική μας Ελλάδα (2011), Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη
Δωρεάν φθινόπωρα (2013), Εκδόσεις Ι. Σιδέρης
Τα ποιήματα του 2012 (2013), Κοινωνία των (δε)κάτων

Μεταφράσεις
Lacarrière, Jacques, Ο Ηνίοχος (1982), Ίκαρος
Lagerlöf, Selma Ottilia, Το θαυμαστό ταξίδι του Νιλς Χόλγκερσον (1987), Δωρικός
Lacarrière, Jacques, Συγγραφική πορεία (1994), Χατζηνικολή
Beckett, Samuel, Όλοι εκείνοι που πέφτουν. Ω οι ωραίες μέρες (1996), Δωδώνη
Lacarrière, Jacques, Μαρία η Αιγύπτια (1999), Χατζηνικολή

Βραβεία-Διακρίσεις
Βραβείο λογοτεχνίας της “Ομάδας των Δώδεκα” (1966)
Α΄ Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το μυθιστόρημα “Η Μαρούλα της Λήμνου” (1987)
προτάθηκε για το Αριστείο της Ευρώπης για την ποιητική συλλογή “Μυστικό Πέρασμα” (1991)
Βραβείο πεζογραφίας του ιδρύματος Ουράνη της Ακαδημίας για το μυθιστόρημα “Με τη λάμπα θυέλλης” (1995)

Πηγές: BIBLIONET, Εκδόσεις Πατάκη, Εκδόσεις Γκοβόστη, Κέδρος, Καλέντης

164 views.