Μανώλης Τσίπος

Ο Μανώλης Τσίπος γεννήθηκε στην Αθήνα.
Ζει και εργάζεται στο Άμστερνταμ από το 2010.
Έχει ολοκληρώσει περιβαλλοντικές σπουδές και σπουδές υποκριτικής.
Έχει συμμετάσχει σε διεθνή θεατρικά φεστιβάλ και στην XXIII Biennale Νέων Καλλιτεχνών Ευρώπης και Μεσογείου ως θεατρικός συγγραφέας.
Έχει βραβευτεί για κινηματογραφικά σενάρια από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (“Σκαριμπίμ, Σκαριμπόμ…”, μαζί με τον Βασίλη Νούλα), ενώ κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά.
Από το 2006 και την ίδρυσή της, συνεργάζεται κυρίως, σκηνοθετικά, με τον ομάδα Nova Melancholia σε θεατρικές και κινηματογραφικές παραγωγές.
H “Sabine X.” ήταν το πρώτο βιβλίο του που εκδόθηκε.
Βραβεύτηκε το 2008 στον Διαγωνισμό Συγγραφής Ελληνικού Θεατρικού Έργου, που διοργανώθηκε από το Εθνικό Θέατρο και τη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, και παίχτηκε στο Εθνικό Θέατρο (Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας), τον Μάιο του 2009.

Sabine X.
Οπερέτα για τη μητρότητα στον Κήπο των Φυτεμένων Μωρών, για πέντε αριθμούς, μία γυναίκα και τη μητέρα μου: βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα
Γερμανία, Αύγουστος 2005. Μια γυναίκα με το όνομα Σαμπίνε γεννά και σκοτώνει τα νεογέννητα παιδιά της. Η Αστυνομία ανακαλύπτει, ύστερα από εκτεταμένες έρευνες, ότι, μέχρι εκείνη τη στιγμή, η Σαμπίνε είχε γεννήσει εννέα παιδιά, τα οποία βρέθηκαν θαμμένα είτε στην πίσω αυλή του σπιτιού των γονιών της είτε μέσα σε γλάστρες. Με την υπόθεση ασχολήθηκαν ο γερμανικός Τύπος, η τηλεόραση, απλοί άνθρωποι, ακόμα και η γερμανική κυβέρνηση. Το θέμα όμως ξεχάστηκε το ίδιο απότομα όπως προέκυψε, δίχως να έχει δοθεί κάποια ικανοποιητική απάντηση στο τι ήταν τελικά αυτό που όπλισε τα χέρια της παιδοκτόνου. Με αφορμή την περίπτωση της σύγχρονης Γερμανίδας Μήδειας, ο 30χρονος Μανώλης Τσίπος δημιούργησε το “Sabine X.”. Βραβευμένο στο Διαγωνισμό Συγγραφής Ελληνικού Εργου για νέους έως 35 ετών, που διοργάνωσε το Εθνικό Θέατρο σε συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, το έργο ανεβαίνει στη σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας του Εθνικού.
“Το θεατρικό έργο”, όπως εξηγεί ο Μανώλης Τσίπος, “είναι γραμμένο με τη μορφή αντι-οπερέτας. Μουσική, τραγούδι και πρόζα συνθέτουν ένα σουρεαλιστικό δικαστήριο, που διερευνά τα αίτια της μακάβριας πράξης. Επέλεξα τη συγκεκριμένη φόρμα, προκειμένου να αποφορτίσω την ένταση που παράγει το θέμα μιας κατά συρροήν παιδοκτονίας, ώστε το κοινό να είναι περισσότερο ψύχραιμο.”
Στο ιδιότυπο δικαστήριο, η κοινή γνώμη δικάζει τη γυναίκα για τα εννέα νεκρά νεογέννητα μωρά της, τα οποία θάβει σε γλάστρες και τα δωρίζει στη μητέρα της. “Η Σαμπίνε, όταν τη συλλαμβάνουν, είναι 39 ετών. Από τα 22 της όμως έχει ξεκινήσει τη σειρά των φόνων. Κάνει σεξ με εννέα διαφορετικούς άντρες με τους οποίους δεν δένεται συναισθηματικά, μένει έγκυος και σκοτώνει τα παιδιά”, λέει η ηθοποιός Μαρία Τσιμά, η οποία ενσαρκώνει τη “Sabine X.”.
Η ίδια προσθέτει: “Oι θεατές παρακολουθούν εννέα μικρά επεισόδια, όπου το κάθε μωρό, σαν μάρτυρας, μιλάει για τη στιγμή του θανάτου του. Από την πλευρά της, η Σαμπίνε μιλάει για τα χαρακτηριστικά του παιδιού και για την πράξη του φόνου, ενώ όσοι απαρτίζουν το δικαστήριο προσπαθούν να φωτίσουν τη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου και κατ’ επέκτασιν τις πτυχές του αποτρόπαιου εγκλήματος. Στόχος τους δεν είναι να τη δικαιολογήσουν αλλά, κυρίως, να καταδείξουν πώς ένας πολίτης μπορεί κάτω από ορισμένες συνθήκες να οδηγηθεί σε ακραίες δράσεις, σε πράξεις διαστροφής, όπως το να φονεύσει τα ίδια του τα παιδιά.”
Η Σαμπίνε είναι μια πονεμένη ύπαρξη, απελπιστικά μοναχική που φτάνει στην ακρότητα. Όπως αναφέρει η ηθοποιός, “έχει δεχθεί πολλή βία στη ζωή της. Από την οικογένεια, τους άντρες, την κοινωνία. Έτσι, γίνεται καταστροφική. Ψυχικά και σωματικά κακοποιημένη, προχωρεί στο φόνο. Σκοτώνει αυτό που γεννάει, δηλαδή ένα κομμάτι του εαυτού της, για να το επιστρέψει στους γεννήτορές της. “Κομματιάζει” τον εαυτό της εννιά φορές, στην προσπάθειά της να λάβει προσοχή και τρυφερότητα από τους γονείς της, που αδιαφορούν για εκείνη. Μαζί με τα μωρά της σκοτώνει τη ροζ προβολή της εγκυμοσύνης και την οικογενειακή ευτυχία που είναι σαν ένα όμορφο καρτ ποστάλ. Γίνεται ένα θηρίο που λειτουργεί με απόγνωση σε επίπεδο εφιάλτη. Σπαράζει και σπαράζεται.”…
(από την παρουσίαση της Χριστίνας Φαραζή στο ένθετο “Agenda” της εφημερίδας “Ελεύθερος Τύπος”, 2.5.2009)
107 σελ.

Habemus Papam, Walter
Ανεμοστρόβιλος. Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν σκέφτεται μεγαλοφώνως. Τα πάντα είναι ζήτημα μοντάζ. Ο Πάπας πέθανε. Ζήτω ο Πάπας. Το αυτόματο της ιστορίας πετά φράσεις. Πώς πολιτικά και θρησκευτικά διακυβεύματα της Ιστορίας μπορούν να αφυπνίσουν το παρόν; Μέσα από το υβριδικό κείμενο-κολλάζ “Habemus Papam, Walter”, εννιά περφόρμερ επιχειρούν να μιλήσουν για τον χαμένο παράδεισο. (Κείμενο-σκηνοθεσία: Μανώλης Τσίπος, 1η παράσταση: Φεστιβάλ Αθηνών, Γκαράζ-Πειραιώς 260, 3 Ιουνίου 2009).
40 σελ.

Νεκρή φύση. Προς δόξα της πόλης
Ανδρόγυνο σώμα, που πέρασες απ’όλα τα φύλα.
Φάρος σοφίας.
Ύμνος της ζωής.
Ερωτικός καρπός μου.
Απόλυτή μου φαντασίωση.
Λατρεία μου.
Κάβλα μου.
Ομορφιά μου.
Η “Νεκρή φύση. Προς δόξα της πόλης” παρουσιάστηκε πρώτη φορά στο επίσημο τμήμα του Φεστιβάλ της Αβινιόν 2014 σε σκηνοθεσία Michel Raskine (μετάφραση: Μυρτώ Γόντικα).
77 σελ.

Άγρια ενδιαιτήματα
Εμπνεύστηκα τα ποιήματα αυτής της συλλογής περνώντας χρόνο με μια σειρά ακουαρέλες του Walton Ford. Διάλεξα 100 από αυτές κι έγραψα ένα ποίημα – περιγραφή για την καθεμιά. Έτσι προέκυψαν 100 ποιήματα, σύντομες ελεγείες μιας οργιάζουσας φύσης. Ως επιπρόσθετη απόπειρα εξύμνησης, έδωσα στο καθένα τον τίτλο ενός από τα 100 διαφορετικά ονόματα με τα οποία περιγράφεται ο Θεός στο Κοράνι. Μια τέτοια χειρονομία μού φάνηκε ταιριαστή στην επίπονη προσπάθειά μου να περιγράψω το θαύμα.
Με σχέδια των: Ηλία Καφούρου, Ντόρας Οικονόμου, Μαρίας Λάλου, Βασίλη Νούλα, Σοφίας Σιμάκη, Πέτρου Μώρη, Κώστα Τζημούλη, Μυρτώς Ξανθοπούλου, Αναστασίας Δούκα, Αντώνη Βάθη
207 σελ.

Πανόραμα ενός μελαγχολικού
Αναρωτιέμαι πώς θα ήταν αν διάβαζε ο Φίλιπο αυτές τις γραμμές που γράφω για κείνον. Μερικά από τα πολυτιμότερα πράγματα γράφονται γι’ αυτούς που μάλλον δεν θα τα διαβάσουνε ποτέ. Δίχως παρέκκλιση, επιβεβαιώνεται εσαεί η κωμωδία που ονομάζεται “γράφω για κάποιον, γράφω εξαιτίας του, γράφω γιατί τον αγαπώ, γράφω γιατί εκείνος με αποδιώχνει”.
144 σελ.

Νουβέλες
Πανόραμα ενός μελαγχολικού (2018), Γαβριηλίδης

Θεατρικά έργα
Sabine X. (2009), Νεφέλη
Habemus Papam, Walter (2009), Νεφέλη
Νεκρή φύση. Προς δόξα της πόλης (2015), Γαβριηλίδης

Ποίηση
Άγρια ενδιαιτήματα (2016), Γαβριηλίδης

Πηγές: Biblionet, Γαβριηλίδης, Νεφέλη

Επισκέψεις: 8