Μελανία Δαμιανού

Η Μελανία Δαμιανού ζει στην Αθήνα, όπου σπούδασε ζωγραφικὴ καὶ φωτογραφία στην Ανωτάτη Σχολὴ Καλών Τεχνών.
Έχει ασχοληθεί με την εικονογράφηση. “Η Λιτανεία του χρόνου” είναι το πρώτο της βιβλίο.

Λιτανεία του χρόνου – Μελανία Δαμιανού
Μιὰ καμένη πόλη ρημάζει. Πρώην κάτοικοι καὶ στρατιῶτες τριγυρνοῦν ἀνάμεσα στὰ ἐρείπια. Φασματικὲς σκιές περιφέρονται σ᾽ ἕνα τοπίο ἄδειο ἀπὸ κάθε ἴχνος ζωῆς· ὅταν, σπανίως, διασταυρώνονται μὲ κάποιο ἄλλο πλάσμα, ἄνθρωπο ἤ ζῶο, ἡ ἐπαφὴ εἶναι ἀνέφικτη. Ἀπομένει ὁ λόγος· διηγοῦνται ἀποσπασματικὰ τὴν ἱστορία τους, προσπαθώντας νὰ ἀνακτήσουν τὸ χαμένο παρελθόν. Ἀνάμεσα στοὺς μονολόγους παρεμβάλλονται θραύσματα σημειώσεων, τὰ ἀποτυπώματα μιᾶς ψυχικῆς ἐνδοχώρας, ὅπου ὅλα σιγὰ σιγὰ παγώνουν καὶ ἀκινητοποιοῦνται. Ἡ ἀφήγηση κινεῖται σὲ τρεῖς διαφορετικοὺς χρόνους: τὴ ζωὴ πρὶν ἀπὸ τὴν καταστροφή, τὶς μέρες τῆς πολιορκίας καὶ τὴ βασανιστικὴ διάρκεια τοῦ ἐφιάλτη ποὺ ἀκολούθησε.
Μέσα σ’ αὐτὸ τὸ ἰδιότυπο Καθαρτήριο τὰ πρόσωπα τῆς Λιτανείας καταφεύγουν στὸ μοναδικὸ πράγμα ποὺ τὰ συνδέει μὲ τὸν κόσμο, τὴ μνήμη. Ὡστόσο οἱ μνῆμες ἀναδύονται τραυματικὲς καὶ ἡ ἀπώλεια τοῦ νοήματος εἶναι ὁλοκληρωτική. Δὲν ὑπάρχει διαφυγή, μόνο μιὰ ἀτελείωτη ἐπανάληψη ἐπιθυμιῶν, διαψεύσεων, παθῶν καὶ φόβων. Καὶ ἡ λιτανεία τοῦ χρόνου συνεχίζει τὴν ἀέναη πορεία της χωρὶς ἀφετηρία, χωρὶς προορισμό, ἀφήνοντας πίσω της ἱστορίες ποὺ δείχνουν πὼς ἡ ἔρημος εἶναι ἡ ἄλλη πλευρὰ τοῦ μαγεμένου καθρέφτη.
«Ὅ,τι ὀνομάζουν ὕπαρξη εἶναι ἕνα ἵζημα μνήμης ποὺ βουλιάζει στὸν βυθὸ τοῦ χρόνου, ἀδρανὴς ὕλη ξεχασμένη κι ἀπὸ τὸν ἴδιο της τὸν ἑαυτό. Δὲν ξέρουν ὅτι μάταια φοβοῦνται· γιατὶ εἶναι ἤδη κάτι ποὺ δὲν μποροῦν νὰ τὸ ὁρίσουν».

Eίσοδος
Εδώ απλώνεται η εγκαταλειμμένη πόλη των πύργων. Κατάξερη, σαν δέρμα ζώου που πέθανε στην έρημο. Χάρτης θεμελίων χωρίς κανένα υπόμνημα, καρφωμένος πάνω σε ανεξήγητα σημάδια. Μ’ ένα ελάχιστο βήμα γκρεμίζεται ακόμη ένα πηγάδι, θρυμματίζεται άλλη μια πύλη.
Ο χάρτης βουλιάζει αργά, πέτρες και χώματα σκεπάζουν την μισοφωτισμένη του μνήμη. Νεογέννητα φιδάκια σέρνονται μέσα στα χάσματα. Τυφλά σαρκοφάγα ζώα οσμίζονται τον σταματημένο αέρα.
Εδώ σαπίζουν ιστορίες που δεν ειπώθηκαν ποτέ, κείτονται άταφες στις αυλές του χρόνου, αιώνες και χρόνια στοιβαγμένες στις κρύπτες των πανικόβλητων τοκογλύφων, στις σκοτεινές στοές της αρένας.
Κανείς δεν γνωρίζει πιά το όνομα της πόλης. Σπασμένες πέτρες κι αγριόχορτα ορίζουν τις συνοικίες και τις αγορές. Ερειπιώνες μέχρι την άκρη του ορίζοντα, σπαράγματα δωματίων, ταβάνια σωριασμένα στη γή. Υποταγή στην βαρύτητα, από τότε που έγινε η καταστροφή και τα θαύματα αποκεφαλίστηκαν, από τότε που άρχισε η παράφορη πτώση και η καταβύθιση του φωτός.
Κανένας ειρμός, μόνο αυτό το υπόγειο ακατάληπτο βουητό, συντρίμμια από ανεξήγητες εικόνες, φράσεις που θάφτηκαν μαζί με τα σώματα των νεκρών. Τις νύχτες οι σκιές σπρώχνουν τις μνήμες ανάμεσα απ΄του σκοταδιού τις γλιστερές πλάκες. Το άνυδρο τοπίο ανοίγει προς τα πίσω, φτάνει μέχρι τα πετρωμένα βλέμματα των πολιορκημένων. Άνθρωποι που ξύπνησαν έντρομοι στη μέση της νύχτας και κανείς δεν τους καθησύχασε. Κάποιοι έφυγαν ξυπόλητοι κι άλλοι ρίχτηκαν σε λάκκους ενώ ήταν ακόμα ζωντανοί. Ο θάνατός τους δεν άφησε ίχνη, χάθηκαν οι γραφές. Η οδύνη ξεχάστηκε για άλλη μια φορά.
Έρχεται κάποτε η γαλήνη. Φυσάει ανάμεσα στα χόρτα ένα αεράκι ευγενικό κι αδιάφορο. Οι μνήμες σιγοτρέμουν ασταθείς, τσαλακωμένες από του καιρού τ’αδιάκοπα περάσματα.
Παράξενη γαλήνη, τόσο παραπλανητική. Δώσε πίσω στους ξεχασμένους τα κομμάτια του καθρέφτη, δώσε τους τα φαγωμένα χρώματα της χαράς, τα ταξίδια και τις ολονύχτιες γιορτές.
Δώσε τους πίσω την αρχή του χρόνου.
Κίχλη, 2019
88 σελ.

Νουβέλες
Λιτανεία του χρόνου (2019), Κίχλη

Πηγές: Biblionet, Κίχλη

Επισκέψεις: 10