Νικόλ Κουρομιχελάκη

Ελληνες λογοτέχνες
Η Νικόλ Κουρομιχελάκη σπούδασε Φιλολογία στη Θεσσαλονίκη όπου κέρδισε υποτροφία, αλλά από μικρή ηλικία λάτρευε να ζωγραφίζει έξω από τις γραμμές και τα πλαίσια και να κυνηγά τις λέξεις για να τις φανερώσουν τα νοήματα. Ήταν απόφοιτος Λυκείου όταν κέρδισε το Β’ βραβείο σε διαγωνισμό ποίησης, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων. Αρθρογραφούσε παράλληλα σε τοπική εφημερίδα. Έχει εργαστεί στη δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση, καθώς και με παιδιά με ειδικές ικανότητες. Σπούδασε μουσική στο Εθνικό Ωδείο. Είναι ραδιοφωνική παραγωγός και δημοσιογράφος εκπομπής καλλιτεχνικού περιεχομένου (Ραδιοφωνικό Ανθολόγιο), που φιλοξενεί συγγραφείς, ποιητές και καλλιτέχνες. Επιπλέον γράφει στο ηλεκτρονικό περιοδικό “Books and Style”, όπου έχουν εκδοθεί διηγήματα και ποιήματά της και έχει κάνει παρουσιάσεις συγγραφέων και λογοτεχνών. Μετά την έκδοση της ποιητικής συλλογής «Πρωτόγονο Δέρμα» επιστρέφει με την νέα ποιητική συλλογή «Καταρχήν Δεν Σε Ξέχασα» και σύντομα ολοκληρώνει το πρώτο της μυθιστόρημα.
Ποίηση
Πρωτόγονο δέρμα (2019), Άρωμα
Καταρχήν… Δεν Σε Ξέχασα (2021), Ήλιος Εκδοτική

Καταρχήν… Δεν Σε Ξέχασα – Νικόλ Κουρομιχελάκη

Καταρχήν


Λένε κάποιοι άγνωστοι ταξιδιώτες του χρώματος και της νύχτας, πως η πιο έντονη και φωτεινή στιγμή του φεγγαριού που δίνει τρανή ενσυναίσθηση στους ανθρώπους, είναι η ώρα εκείνη που η Δύση συναντά την Ανατολή.
Και τότε υπάρχει ένα παράθυρο στο χρόνο που αφήνει εκτεθειμένους τους ανθρώπους στο συναίσθημα, στα λάθη και στην υπέρτατη συνειδητοποίηση ότι μπορούν αν θέλουν να αγγίξουν εκείνο το οριακό σημείο αντίληψης, εάν πουν ευχαριστώ και σε αγαπώ στον άνθρωπο που έδειξαν τον αληθινό εαυτό τους. Τότε μπορούν να γευθούν τα μυστικά όλου του κόσμου, να αποκαλυφθεί η αλήθεια στη συνείδηση τους και τότε, για εκείνο το μαγικό δευτερόλεπτο, που το κόκκινο της ψυχής συναντά το μαύρο του σύμπαντος, εκείνοι είναι λεύτεροι, να ζήσουν και να αγαπηθούν αληθινά.

Ποίηση, Ήλιος Εκδοτική, 2021, 70 σελ.

Πρωτόγονο δέρμα – Νικόλ Κουρομιχελάκη




Πανάρχαιο δέρμα που γεννήθηκες μαζί με τα άλλα που πορεύονταν σωστά και σπιλώθηκες και εξορίστηκες. Πανάρχαιο δέρμα που ζαρώθηκες από το φόβο του αίματος και που πόνεσες με τη γέννα της ύπαρξης κι αναρίγησες σε τρυφερά βελούδινα κρεβάτια.

Πανάρχαιο δέρμα που άνοιξες όλους τους πόρους σου για να μυρίσεις την άνοιξη σε ένα ολάνθιστο λιβάδι.

Πανάρχαιο δέρμα που μνημόνευσες τη λύπη, τη χαρά που πέθανε από την απόγνωση, που λαχάνιασε την ελπίδα, πανάρχαιο δέρμα ήρθε η ώρα να ντυθείς το χαμό. Ακόμα και ανέντιμος δικός σου θα γίνει…

Ποίηση, Άρωμα, 2019, 100 σελ.

Πηγές: Biblionet, Άρωμα, Ήλιος Εκδοτική