Νίκος Δ. Κουφόπουλος

Λογοτέχνες


Μια κουβέντα με…
Και 25 ποιήματα
Όταν πρωτοδιάβασα στη Βαβυλωνία μια στήλη με τίτλο “Μια κουβέντα με…”, το χαμόγελο συνδυάστηκε με την έκπληξη. Ήταν η έκπληξη μιας ανατροπής σε έντυπα που το έχουν τόσο ανάγκη. Ο Φρόιντ, ο Μαρξ, η Σέξτον, ο Ρεμπώ, ο Ντοστογιέφσκι, ο Μπέκετ, μερικές μολότοφ, ένα καλάσνικωφ, ο Μπιν Λάντεν, ο Καστοριάδης, ο Καμύ, ο Καβάφης, ο Καββαδίας, η Ντίκινσον, ο Βαν Γκογκ, ο Αϊνστάιν, ο Νίτσε, όλα αυτά τα πρόσωπα μέσα από μια συζήτηση περνάν τα όρια του χρόνου για να μας δώσουν μια στιγμή. Σελίδες όμορφα δοσμένες με πάθος, ένας πραγματικά έντονος και ζωντανός διάλογος. Έχεις συχνά την αίσθηση ότι ο λόγος είναι ραδιοφωνικός και αντί να αφαιρεί προσθέτει, ένας λόγος ρέων που ξενίζει με μια αμεσότητα που την έχεις εσύ ο ίδιος ανάγκη. Οι πρόλογοι, πριν τις συνεντεύξεις, είναι μέρος ενός ταξιδιού σε στιγμές, τοπία, περιοχές, μια ταξιδιωτική οδηγία σε έναν πειραγμένο χωροχρόνο.
Ο συγγραφέας, με βάση μια εν πολλοίς αυθαίρετη διάταξη προσώπων, διαρρηγνύει κάθε αίσθηση χρόνου και ενότητας, καθιστώντας το σύνολο των στιγμών μια απέραντη ενότητα του τώρα. Αυτή η αίσθηση επιτρέπει στο κείμενο να ξεφεύγει από συμβατότητες και να οδηγείται, εύκολα, σε μια πληθώρα ερμηνειών που απελευθερώνει και τον αναγνώστη. Μερικές φορές στέκεσαι με μια δόση αμηχανίας απέναντι στην βέβηλη συνθήκη του γέλιου, ενός γέλιου που ο Κουφόπουλος βγάζει μέσα από διάλογους που αποδομούν, αλλά και εκθειάζουν πρόσωπα, καταστάσεις, ιδεολογίες, διατάξεις και ροές. Όμως ακριβώς αυτό το γέλιο που παράγει η ανάγνωση αβίαστα είναι που υπονομεύει όλες τις οικειότητες της σκέψης, που ταράζει τις τακτοποιημένες επιφάνειες σε όλα τα επίπεδα. Όταν μάλιστα αυτές οι δικλίδες που σωφρονίζουν τους ορισμούς μας για τη ζωή καταρρίπτονται, το κείμενο παράγει αναστοχασμό. Δεν περίμενα να βρω τον αναστοχασμό σε αυτά τα διάσπαρτα κεφάλαια, αλλά δεν μπόρεσα και να τον αρνηθώ…
Φιλήμονας Πατσάκης, από την εισαγωγή της έκδοσης

Περιεχόμενα:
– Σημείωμα του μεταφραστή
– Εισαγωγή
– Μια κουβέντα με τον… Ιησού Χριστό
– Μια κουβέντα με τον… Μπιν Λάντεν
– Μια κουβέντα με τον… Σάμουελ Μπέκετ
– Μια κουβέντα με μια… Μολότοφ 1
– Μια κουβέντα με ένα… Καλάσνικοφ
– Μια κουβέντα με τον… Άλμπερτ Αϊνστάιν
– Μια κουβέντα με τον… Κάρολο Μαρξ
– Μια κουβέντα με τον… Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
– Μια κουβέντα με τον… Κορνήλιο Καστοριάδη
– Μια κουβέντα με τον… Φρίντριχ Νίτσε
– Μια κουβέντα με τον… Κωνσταντίνο Καβάφη
– Μια κουβέντα με την… Έμιλυ Ντίκινσον
– Μια κουβέντα με τον… Βίνσεντ Βαν Γκόγκ
– Μια κουβέντα με έναν… Παλιό Αόρατο
– Μια κουβέντα με τον… Νίκο Καββαδία
– Μια κουβέντα με τον… Αρθούρο Ρεμπώ
– Μια κουβέντα με τον… Αρθούρο Σοπενχάουερ
– Μια κουβέντα με τον… Αλμπέρ Καμύ
– Μια κουβέντα με την… Άνν Σέξτον
– Μια κουβέντα με μια… Μολότοφ 2
– Μια κουβέντα με τον… Σίγκμουντ Φρόιντ.
224 σελ.

Εδώ ελεύθερα Εξάρχεια
… Τη νύχτα εκείνη που καίγονταν τα Εξάρχεια
με πρόσωπα βγαλμένα από φλαμανδικούς πίνακες
με λιγοστούς φωτισμούς σε απαλό κιτρινωπό χρώμα,
με μάτια γάτων που βλέπανε στο σκοτάδι,
με τον πόθο και το πάθος της ανατροπής στο αίμα, στην ψυχή,
στο μυαλό και στα χέρια, γυρνάγανε οι σκιές μας
στα αναχώματα και στα οδοφράγματα που είχαμε στήσει…
Τέος Ρόμβος, Τρία φεγγάρια στην πλατεία, Εκδόσεις «Ο σκύλος που κλαίει», 1985.

Γιατί κόμικ η ιστορία των Εξαρχείων; Γιατί όχι; Τα Εξάρχεια είναι πάνω απ’ όλα. Εάν θέλετε, είναι «τα πάντα όλα»… Είναι λογοτεχνία, είναι ποίηση, είναι κινηματογράφος, θέατρο, μουσική. Είναι συγκρούσεις με την εξουσία, παρανομία, καταλήψεις, ένοπλο, είναι πολιτική. Είναι συνελεύσεις κινηματικές, είναι πορείες, είναι ατομικές εξεγέρσεις. Είναι κοινωνικά κέντρα, είναι φιλοσοφία, είναι διανόηση, είναι αλητεία. Είναι γειτονιά, είναι οικογενειάρχες, είναι μικρομαγαζάτορες, είναι άνθρωποι της δουλειάς. Είναι φοιτητές, είναι νεολαία… Είναι νέες ιδέες.
Γι’ αυτό, λοιπόν, ένα κόμικ για τα Εξάρχεια. Για τα Εξάρχεια που αγαπήσαμε, για τα Εξάρχεια που μισήσαμε, για τα Εξάρχεια που ονειρευτήκαμε. Για όλες τις γωνιές αυτού του πλανήτη, που θα θέλαμε να γίνουν Εξάρχεια. Ελεύθερες και ανυπότακτες!
123 σελ.

Ιστορίες ενός barman
Ιστορίες – σφηνάκια.
Τι άλλο θα μπορούσε να γράψει ένας μπάρμαν;
ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΣΑΣ!
Αυτό το βιβλίο διαβάζεται ως εξής: Φτιάχνουμε ένα ποτό -ό,τι μας αρέσει, μπορεί ουίσκι, μπορεί ένα κοκτέιλ, αλλά και μπύρα κάνει-, βάζουμε τον αγαπημένο μας δίσκο να παίζει (στο πικάπ κατά προτίμηση) και καθόμαστε αναπαυτικά στην πολυθρόνα. Αν καπνίζουμε, ανάβουμε κι ένα τσιγάρο. Διαβάζουμε αργά, απολαυστικά, με τον ίδιο τρόπο που πίνουμε και το ποτό μας μετά από μια κουραστική μέρα. Ο Νίκος Κουφόπουλος, ένας άνθρωπος που ξέρει από μπαρ, μας σερβίρει αυτό που μόνο ένας μπάρμαν θα μπορούσε: ιστορίες- σφηνάκια, ιστορίες χαρούμενες, μελαγχολικές, λυπητερές, γλυκόπικρες, αισθαντικές, παράξενες, όπως ακριβώς είναι οι ιστορίες που διαδραματίζονται ή λέγονται στα μπαρ όλου του πλανήτη από καταβολής κόσμου. Ας αφεθούμε λοιπόν στη μαγεία του χαμηλού φωτισμού, του καπνού απ’ τα τσιγάρα, του γαργαλιστικού αλκοόλ και ας ακούσουμε με προσοχή τι έχει να μας πει αυτός ο μπάρμαν. Και πού ξέρετε; Αυτός μπορεί να λέει και καμιά αλήθεια…
120 σελ.

Exarcheia Free Zone Calling
From 1850 to Nowadays
128 σελ.

Διηγήματα
Ιστορίες ενός barman (2018), Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων

Ποίηση
Μια κουβέντα με… (2013), Εξάρχεια

Κόμικς-Χιούμορ
Εδώ ελεύθερα Εξάρχεια (2015), Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων
Exarcheia Free Zone Calling (2018), Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων

Πηγές: Biblionet, Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων

16 views