Νίκος Θ. Παναγιωτάρας

Ελληνες λογοτέχνες
Ο Νίκος Θ. Παναγιωτάρας γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1955.
Σπούδασε Ψυχολογία της Λογοτεχνίας στο Saint Louis, Missouri, Παιδαγωγική Ψυχολογία, Παγκόσμια Λογοτεχνία, Αγγλική Φιλολογία και Φιλοσοφία στην Ιστορία των λαών (1974-1980). Ασχολήθηκε με τρεις μεταπτυχιακές εργασίες που αφορούσαν, “Shakespeare in our days without Oracles, “Eliot και Σεφέρης βίοι παράλληλοι στον 21ον αιώνα”, και “Tι κάνει η Montessori στον Κήπο μας: Η τέχνη της παίδευσης, η απόρροια της μόρφωσης”. Το 1977 υπό τη διεύθυνση της Naomi Burton Stone και την καθοδήγηση του Rossario Mazza, άρχισε την διδακτορική του διατριβή, με θέμα “Η Θλίψη του Έρωτα μέσα από την Ποίηση: από τον Pablo Neruda μέχρι τον Khalil Gibran”, η οποία κι ολοκληρώθηκε με καθυστέρηση δυο ετών, το 1981. Διετέλεσε σύμβουλος διευθύνσεως αλλοδαπών φοιτητών στο 3οβάθμιο εκπαιδευτικό πρόγραμμα “Orientation U.S.A.” των πανεπιστημίων: Notre Dame University, Indiana και Saint Louis University, Missouri. Από το 1978 εργάζεται ως καθηγητής Παγκόσμιας Λογοτεχνίας στο Fontbonne University, Saint Louis, και Washington University, Saint Louis. Δίδαξε Αρχαία Ελληνική Τραγωδία στο University of Tucson, Tucson, Arizona. Διδάσκει αγγλικά ως δεύτερη γλώσσα σε αλλοδαπούς φοιτητές και αναλαμβάνει την διεύθυνση διεξαγωγής εξετάσεων του T.O.E.F.L. 1979-1981. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1973 με τρεις ποιητικές συλλογές, το πρώτο και κύριο όμως, σημαντικό του βιβλίο ήταν “Στην Καρδιά του Εγκέλαδου”(1975) και “Κάποιος ράγισε το φιλιατρό της γνώσης” (1977). Ως ξεναγός στην πολιτική ποίηση έχει επιδοθεί και ταχτεί στην προσπάθεια επιβίωσης της ελληνικής γλώσσας και της τέχνης του γράφειν και ποιείν. Σήμερα διδάσκει μέσω του προγράμματος distant learning-teaching φιλολογία και είναι μέλος της φιλολογικής έδρας “The Impact of Greek Literature in the Western Civilization”, στο U.C.L.A., University of California, Los Angeles.

Αειθαλή και φυλλοβόλα. Σε χρόνο Αβδηρίτη – Νίκος Θ. Παναγιωτάρας




Πέρασαν χρόνια πολλά οι έρωτες και τα λάθη πίσω
δεν ξεχάστηκαν ποτέ, από
τις θάλασσες – στις κορυφές του Υμηττού κι από εκεί
μέχρι το Φάληρο.
Άλλοτε πάλι ένα απρόσμενο κλάμα που άξαφνα ταράζει
τη νύχτα από τη μια ώς
την άλλη της όχθη, ένας ξαφνικός θάνατος, κάνουν τα
χείλη να χαμογελούν, να
σφραγίζουν, καρδιές να ορέγονται και μάτια να
δακρύζουν από χαρά και τρόμο
συνάμα για το από καιρό που έμελε θάμα.

Όμορφα… ώ, ήταν αναπάντεχα όμορφα τότε αμέσως μετά τη ζωή!

Μάτια γλυκά, κλαμένα, με μια χαρά κι όχι λυγμό, στο
όνομα της τύχης. Καρδιές
καθάριες αναμεσίς στ’ αστέρια διάβηκαν δρόμους
δύσβατους, στο πέρασμά τους
άμα το γλυκό αεράκι ανάσανε, να, τα ασημόφυλλα και οι
ελιές. Να, το ψυχάνεμα!
Όπως τότε έτσι και τώρα, τίποτε δεν έχει αλλάξει, δεν
ξεστράτισε στον δρόμο
της ιστορίας που σμιλέψαμε με τα σωστά και με τα
λάθη, με τ’ ατέλειωτα τα
πάθη.

Αναπάντεχα όμορφα τότε αμέσως πριν τον θάνατο!

Αυτός ο τόκος αγάπης θα μείνει. Θα ζήσει όπως κι όπως:
αυτό το παραπανήσιο
φόρτωμα δεν είναι δικό του, του ‘ρθε πεσκέσι σε δανικό
πεσκίρι με υπογραφές
και μέτρα άμετρα να επαπειλούν το αύριό του. Βαθιά
στην ιστορία του θα ψάξει
να βρει τα λάθη, στα θεία μνημεία τη σοφία του. “Είμαι
ο κανένας, τ’ όνομά μου
είναι κανένας” αυτός είμαι για όσους δεν με γνωρίζουν,
για όσους δεν, και για
όσους αδυνατούν ή δεν θα προλάβουν.
Τι έλαβε και τι θα δώσει είναι άνομα κι ανισοβαρή,
ιδιοτέλεια των άλλων.

Και θα είναι όμορφα πριν και μετά κάθε ατασθαλία…

Ποίηση, Βεργίνα, 2018, 180 σελ.

Ποίηση
Αειθαλή και φυλλοβόλα. Σε χρόνο Αβδηρίτη (2018), Βεργίνα

Πηγές: Biblionet, Βεργίνα

57 views.