Νίκος Θ. Μέντης – Μικρά πεζά

 

Ο καθηγητής

Ο καθηγητής – Νίκος Θ. Μέντης


Από μικρός ονειρευόταν να γίνει κάτι σημαντικό όταν μεγάλωνε. Όχι μόνο το ονειρευόταν, είχε την πεποίθηση ότι ήταν προορισμένος για κάτι μεγάλο και ξεχωριστό!
Βέβαια τα χρόνια περνούσαν κι εκείνος δεν έβλεπε κάτι ν’ αλλάζει ουσιαστικά στη ζωή του. Τελείωσε το λύκειο, σπούδασε την μαθηματική επιστήμη, πήγε φαντάρος, απολύθηκε κι ύστερα δούλεψε σ’ ένα σχολείο μέσης εκπαίδευσης για αρκετά χρόνια στην επαρχία.
Μα έως τότε δεν είχε δει καμμιά διαφορά στη ζωή του.
Παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, μεγάλωσαν κι εκείνα με τη σειρά τους, σπούδασαν, βρήκαν δουλειά, έκαναν οικογένεια και η ζωή συνεχιζόταν…

Εκείνος παρέμενε ένας απλός, κοινός και καλοκάγαθος, πρώην καθηγητής μαθηματικών, συνταξιούχος πλέον και η ζωή του ίδια, όπως και χτες, χωρίς τίποτε παραπάνω.
Το σημαντικό και μεγάλο που περίμενε να δει, δεν το είδε ποτέ του…

Μέχρι που ήρθε η ώρα να κλείσει τα μάτια και να ετοιμαστεί για το ταξίδι χωρίς επιστροφή στην άλλη ζωή…
Στα λίγα λεπτά που του έμεναν να ζήσει, συνειδητοποίησε ότι το σημαντικό που έψαχνε, όλη του τη ζωή, είχε ήδη συντελεστεί, μόνο εκείνος δεν το είχε καταλάβει…

Ήταν τα παιδιά που άφηνε πίσω του, συνεχιστές της ίδιας της ζωής και του εαυτού του.
 

Νίκος Θ. Μέντης – 23/7/2019

Η καλύβα στο δάσος

Η καλύβα στο δάσος – Νίκος Θ. Μέντης


Ξεχνώντας πάνω στη βιασύνη του όλα του τα υπάρχοντά, έτρεξε έξω από τη καλύβα χωρίς να κοιτάξει πίσω δεύτερη φορά. Μα πως μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο, σκέφτηκε, πως έγινε μάρτυρας σε με τέτοια αποτρόπαιη και κτηνώδη πράξη που άθελά του παρακολούθησε να διαδραματίζεται μέσα στην ξύλινη καλύβα εκεί στην άκρη του δάσους.
Δεν ήθελε να εξελιχτούν έτσι τα πράγματα, πόσο μάλλον να αφαιρεθεί ανθρώπινη ζωή, βίαια κι απότομα, χωρίς προφανή λόγο ή αιτία.

Είχε φτάσει στην ξύλινη καλύβα πριν λίγες ημέρες μαζί με τους φίλους του, κάνοντας πεζοπορία στο απέραντο καταπράσινο πυκνό δάσος, που βρισκόταν στα ριζά μιας οροσειράς, εκεί στα μέρη του «Ακοίμητου κάμπου».
Έτσι λεγόταν η περιοχή, χρόνια πριν γεννηθεί. Κανείς δεν γνώριζε πότε κατασκευάστηκε ή από ποιόν. Απλά υπήρχε εκεί, καιρό τώρα.

Η γριά μάγισσα που έμενε στην καλύβα μερικούς αιώνες τώρα δεν καλοέβλεπε την παρουσία τόσων ανθρώπων στο σπιτικό της.
Ήταν δύο αγόρια και δυο κορίτσια που είχαν έρθει και έκαναν την καλύβα της λες κι ήταν το δικό τους σπίτι.
Δεν άντεξε η μάγισσα, και ξεστομίζοντας δύο φοβερά ξόρκια έπνιξε τις δυο κοπέλες με τις ίδιες τους τις μακριές πλεξούδες, στρέφοντάς τες κόμπο γύρω από το ντελικάτο τους λαιμό.
Στον ένα νεαρό, του γύρισε ανάποδα τη γλώσσα και τον άφησε να σκάσει χωρίς να μπορεί να πάρει ανάσα. Τον άλλον τον άφησε μια και μόλις είδε τι γινόταν με τους υπόλοιπους πρόλαβε και την κοπάνησε εγκαίρως…

Δεν πειράζει είπε η γριά μάγισσα, ας γλίτωσε αυτός, κρυφά μέσα της ανασκίρτησε, της άρεσε λιγάκι, ήταν κι ομορφάντρας, να μη πήγαινε χαράμι.
Εκείνη θα έβρισκε τον τρόπο να τον πλησιάσει και να τον γλεντήσει όπως του έπρεπε…
 

Νίκος Θ. Μέντης – 22/7/2019

Το παιχνίδι

Το παιχνίδι – Νίκος Θ. Μέντης


«Από νωρίς λέω να πάω για ύπνο», είπε ο Νίκος και χασμουρήθηκε, ανοίγοντας το στόμα του δύο σπιθαμές.
«Μα γιατί Νίκο μου, κάτσε λίγο να μου κάνεις παρέα.», έγνεψε με νόημα ο Γιάννης.
«Νυστάζω λιγάκι, και νοιώθω κουρασμένος.»
«Δεν πειράζει», κούνησε το κεφάλι του ο Γιάννης, «θα φέρω να παίξουμε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι ρόλων.»
«Και την προηγούμενη φορά παίξαμε, αν είναι το ίδιο το έχω βαρεθεί!»
«Όχι, δεν είναι το ίδιο, αυτό είναι νέο, μου το έδωσε μια φίλη. Το είχε αγοράσει από την Αγγλία, και μάλιστα από ένα παλαιοπωλείο στη Σκωτία.»
«Άντε Γιάννη, είμαι περίεργος να δω τι είναι. Πάμε να το ξεκινήσουμε, αλλά αν το βαρεθώ, σηκώνομαι και φεύγω!», είπε ο Νίκος και έκατσε αναπαυτικά στη πολυθρόνα του.

Έτσι ο Γιάννης με το Νίκο ξεκίνησαν να παίζουν το παιχνίδι «Alter Ego».
Τους πήρε το βράδυ, δεν το κατάλαβαν καθόλου πότε σκοτείνιασε…
Το ξημέρωμα, τους βρήκε η Φανή, το κορίτσι του Γιάννη, να ’ναι εκεί, κοκαλωμένοι στις θέσεις τους. Άκαμπτοι κι άψυχοι σαν δυο καρικατούρες, ίδιες κι απαράλαχτες, με εκείνες που βρίσκονταν μπροστά τους, πάνω στο τραπέζι, με το επιτραπέζιο παιχνίδι που έπαιζαν όλη νύχτα…
 

Νίκος Θ. Μέντης – 21/7/2019

Το μικρό βιβλιοπωλείο

Το μικρό βιβλιοπωλείο – Νίκος Θ. Μέντης


Κάθε Κυριακή το είχε κάνει συνήθεια πλέον, πήγαινε βόλτα στο Μοναστηράκι.
Ξεκίναγε με το λεωφορείο από το Πέραμα, κατέβαινε στον ηλεκτρικό του Πειραιά κι από εκεί μετά από είκοσι-εικοσιπέντε λεπτά με το τραίνο, έφτανε στο Μοναστηράκι. Ανέβαινε τα σκαλιά που οδηγούσαν στο ψηλότερο επίπεδο του σταθμού κι έβγαινε στην ομώνυμη πλατεία.
Έστριβε στην Ηφαίστου, χαζεύοντας πάντα τα μικρομάγαζα αριστερά και δεξιά, και χαιρόταν να μπλέκεται με το ποτάμι του κόσμου, που είτε ανέβαινε η κατέβαινε τον πολυσύχναστο πεζόδρομο.

Το 7+7, ένα παλιό δισκοπωλείο από το 1970, με τα λιγοστά σκαλοπάτια του, που κατέβαινες για να μπεις στο μαγαζί, ήταν η πρώτη του στάση. Εκεί διάλεγε τους αγαπημένους δίσκους βινυλίου με συγκροτήματα κλασικού ροκ, hard rock και metal.
Επόμενη στάση, το υπόγειο βιβλιοπωλείο που βρισκόταν μόλις έστριβες δεξιά στη πρώτη στοά, πριν τη πλατεία Αβησσυνίας. Εκεί περνούσε τον περισσότερο χρόνο του, ανάμεσα σε παλιά κυρίως βιβλία αλλά και σε νεότερα. Ελληνικά και ξενόγλωσσα. Με ιδιαίτερη προτίμηση στην επιστημονική φαντασία, στην περιπέτεια, στις ιστορίες τρόμου και τ’ αστυνομικά μυθιστορήματα.

Τα λεπτά κι οι ώρες, περνούσαν γρήγορα μέσα στ’ ατελείωτα, σκονισμένα, φορτωμένα από βιβλία, ράφια του βιβλιοπωλείου. Λες κι είχαν ζωή μέσα τους, παρακαλούσαν να τα προσέξεις, να τα πάρεις στα χέρια σου, να τα ξεφυλλίσεις. Να διαβάσεις έστω λίγες αράδες, να τους δώσεις μια ευκαιρία να πουν την δικιά τους ιστορία, όση προλάβαιναν, μέχρι να πιάσεις το επόμενο βιβλίο.
Κ ι αυτό γινόταν με αρκετά βιβλία κάθε φορά.

Μέχρι που κάποια στιγμή έφτασε η σειρά ενός φθαρμένου, με παλιό σκληρό μαύρο εξώφυλλο και αρκετών σελίδων βιβλίο. Τα χρυσά κεφαλαία γράμματα του τίτλου, ξεφτισμένα από τη πολύ χρήση και το χρόνο, δύσκολα διαβάζονταν. Ήταν μια συγκεντρωτική έκδοση των ιστοριών του Λάβκραφτ, ενός από τους αγαπημένους του συγγραφείς τρόμου, αγωνίας και φαντασίας. Περιχαρής ξεφύλλισε το βαρύ βιβλίο και σαν Déjà vu, ένοιωσε μια σκοτοδίνη, ίλιγγο κι ανατρίχιασε από το άγγιγμά του.
Το βιβλίο φάνηκε να έχει τον δικό του παλμό, ανάσα και μια παλιά χαρακτηριστική μυρωδιά.
Λες και ζωντάνεψε μέσα στα χέρια του, τον μετέφερε πίσω στο χρόνο, σε παλιά νοτισμένα, σκιερά μέρη, με φρικιαστικά πλάσματα να πετούν και να κινούνται γύρω του αναζητώντας τη λεία τους. Η αλλόκοτη αίσθηση ότι τον παρακολουθούσαν συνεχώς και τον κατασκόπευαν ήταν διάχυτη. Ιδρώτας άρχισε να λούζει τα χέρια και το μέτωπό του.

Αναπήδησε κάποια στιγμή από ένα αναπάντεχο ήχο, ένα δυνατό νιαούρισμα γάτας.
Έκλεισε απότομα με τρεμάμενα χέρια το βιβλίο κι όλα επανήλθαν πάλι στην φυσιολογική τους κατάσταση.
Διέκρινε όμως, στα πόδια του, τη μαύρη γάτα του καταστήματος, κουλουριασμένη, να τον κοιτά με το σπινθηροβόλο βλέμμα της. Νιαούρισε γλυκά και τρίφτηκε χαδιάρικα στο παντελόνι του.

Την αγαπούσε τη γάτα αυτή, χρόνια τώρα του κρατούσε συντροφιά στις αναζητήσεις του, κάθε Κυριακή σχεδόν, λες και το είχαν συμφωνήσει, να είναι εκεί στο μικρό βιβλιοπωλείο το μυστικό τους ραντεβού.
Άφησε το βαρύ βιβλίο πίσω στο σκονισμένο ράφι και δεν το ξανάπιασε ποτέ στα χέρια του…
 

Νίκος Θ. Μέντης – 20/7/2019

Το διαστημόπλοιο

Το διαστημόπλοιο – Νίκος Θ. Μέντης


Α’
Ενα διαστημόπλοιο πέρασε πάνω απ’ τα κεφάλια τους ξαφνικά… Δεν το πήραν είδηση, πως θα μπορούσαν άλλωστε… Απασχολημένοι με την καθημερινότητά τους, πού καιρός για τέτοια!
Έτσι συνέχισαν το δρόμο τους σκυφτοί, βυθισμένοι στις σκέψεις τους…
Το διαστημόπλοιο κρύφτηκε στην σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, κι έμεινε εκεί μακριά από τα γήινα βλέμματα… μέχρις ότου… έρθει η ώρα…
Άντε πάλι η ίδια ιστορία!… άλλος ένας πλανήτης συναντά το πεπρωμένο του… την καταστροφή του…
Τί κρίμα, αυτοί οι άνθρωποι, δεν πρόλαβαν να κάνουν ότι ήθελαν στη σύντομη ζωή τους…
Άραγε, θα προλάβουν στην επόμενη;

Β’
Τελικά το ξανασκέφτηκαν οι εξωγήινοι, φαίνεται μπορεί και να το μετάνιωσαν…
Η Γη συνέχισε να γυρίζει και οι άνθρωποι τα δικά τους, να πολεμούν, να καταστρέφουν, να ζηλεύουν, να διεκδικούν και κυρίως να μη κοιτούν ποτέ μα ποτέ πάνω από το κεφάλι τους…
Δεν τους ενδιέφερε άλλωστε… έβλεπαν μπροστά κι αυτό τους ήταν αρκετό… Ικανοποιούσαν έτσι τη ματαιοδοξία τους, κι αυτό τους έφτανε…
Ο εαυτούλης στη πρώτη γραμμή, κι όλα τα άλλα έπονται…
Κι έτσι, μετά από καιρό, δεν πήραν πάλι είδηση το διαστημόπλοιο που πέρασε για άλλη μια φορά πάνω απ’ τα κεφάλια τους…
Μόνο τούτη τη φορά δεν πρόλαβαν καν να δούνε ούτε τη σκιά τους που έσβησε μέσα σε μια απόκοσμη και εκτυφλωτική λάμψη πυρηνικού ολέθρου…
Κι όλα χάθηκαν… για άλλη μια φορά!
Το διαστημόπλοιο συνέχισε το ατέλειωτο ταξίδι του. Κι αυτό ήταν μόνο η αρχή…
 

Νίκος Θ. Μέντης – 19/7/2019

Το διάστημα μπορεί να περιμένει…

Το διάστημα μπορεί να περιμένει… – Νίκος Θ. Μέντης


Για χρόνια ολόκληρα, ή και αιώνες, βασάνιζε και βασανίζει τους επιστήμονες η δυνατότητα κάλυψης μεγάλων αποστάσεων σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ο προβληματισμός μεγάλος. Οι επιλογές ελάχιστες, τα μέσα πενιχρά έως μηδαμινά.
Η τεχνολογία δεν έχει φτάσει σε υψηλά επίπεδα για τέτοιους μεγαλεπήβολους στόχους.
Οι αχανείς εκτάσεις του Σύμπαντος παραμένουν απαγορευμένος καρπός για την ανθρωπότητα.
Το πρώτο μικρό βήμα μπορεί να έγινε, μα το μεγάλο βήμα για την κατάκτηση του διαστήματος, έμεινε και παραμένει μετέωρο πίσω από τεχνικά και οικονομικά προβλήματα.

Με την ταχύτητα που έχουν σήμερα οι πύραυλοι και τα διαστημόπλοια, δεν αφήνουν περιθώρια για γρήγορη και αποτελεσματική εξερεύνηση των άστρων και των πλανητών.
Θα έπρεπε ίσως να μένουμε ικανοποιημένοι που οι επιστήμονες βάζουν τα δυνατά τους και πολλές φορές ξεπερνούν αδυναμίες, κακοτεχνίες και τελικά καταφέρνουν να βελτιώνουν τα μοντέλα που δοκιμάζονται για να καλύψουν τις τεράστιες αυτές αχανείς εκτάσεις του Σύμπαντος.
Σαν παράδειγμα, το HTV-2 υπερηχητικό, μη επανδρωμένο, διαστημόπλοιο, με κόστος πάνω από 300 εκατ. δολάρια, ανέπτυσσε ταχύτητα 21.000 χλμ την ώρα.
Μια πολύ καλή προσπάθεια, αλλά όχι αρκετή… και ίσως τελικά αποτυχημένη…
Για να φτάσει στον Δία, όταν είναι στη πιο κοντινή του απόσταση από τη Γη, περίπου 600 εκατομμύρια xλμ., πρέπει να ταξιδέψει για τουλάχιστον τρία χρόνια και κάτι μήνες… να μην πούμε και πόσα ή τι καύσιμα θα χρειαστεί, γι’ αυτό το ραντεβού με τον μεγάλο γίγαντα του ηλιακού μας συστήματος, και μετά είναι κι η επιστροφή…

Τέτοιες λοιπόν ταχύτητες κι επιδόσεις φέρνουν μόνο απόγνωση κι απελπισία, ίσως και ειρωνικά γέλια!.
Μια πικρία απομένει στο τέλος, ένα σφίξιμο στην καρδιά, ότι ποτέ δεν θα τα καταφέρουμε να φτάσουμε ή να δούμε, τέλος πάντων, από κοντά άλλα πλανητικά συστήματα, άλλες μορφές ζωής, άλλους πολιτισμούς.

Γιατί σίγουρα δεν είμαστε μόνοι στο Σύμπαν…
Και δεν είμαστε οι μόνοι που γευόμαστε τη Ζωή και το Θάνατο. Τη Γέννηση και τη Δημιουργία.
Μπορεί οι επόμενες γενιές ανθρώπων να είναι πιο τυχερές και να ζήσουν και να γευθούν όλα όσα με μύριους τρόπους προσπαθεί το Σύμπαν να μας κρύψει.

Για μας… το διάστημα, μπορεί να περιμένει…
 

Νίκος Θ. Μέντης – 18/7/2019

Όπως τον παλιό καλό καιρό

Όπως τον παλιό καλό καιρό – Νίκος Θ. Μέντης


Όπως τα παλιά χρόνια όργωναν τις θάλασσες και τους ωκεανούς της Γης τα τεράστια δεξαμενόπλοια, τα γκαζάδικα, μεταφέροντας αέριο ή πετρέλαιο έτσι και στα χρόνια μας τα θεόρατα διαστημόπλοια με την ονομασία Γκαζάδες, έχουν αποστολή τη μεταφορά υγρών αερίων και μεταλλευμάτων από τους δορυφόρους του Δία και του Κρόνου στις αποικίες του Άρη και της Σελήνης.
Το ταξίδι επικίνδυνο μα επικερδές… Όπως τον παλιό καλό καιρό.

Τα περισσότερα ατυχήματα γινόντουσαν όταν ένας Γκαζάς έπρεπε να περάσει την ζώνη των αστεροειδών για να προσεγγίσει τον Άρη ή την Σελήνη.
Τα πολύ μικρά αυτά ουράνια σώματα, μερικές εκατοντάδες μέτρα το μικρότερο έως εκατοντάδες χιλιόμετρα το μεγαλύτερο, είναι κίνδυνος-θάνατος για τους Γκαζάδες λόγω κυρίως του όγκου τους, αργούν να κάνουν γρήγορα ελιγμούς για να αποφύγουν έγκαιρα μια μετωπική σύγκρουση με έναν αστεροειδή.
Πέρα από αυτό είναι και οι πολύ μικροί σχεδόν αόρατοι μετεωρίτες, που αν σε βάλουν στο σημάδι, δεν προλαβαίνεις να πεις κίμινο, τρυπούν το σκαρί του Γκαζά, κι αν τα συστήματα συντήρησης και επισκευής δεν καταφέρουν να περιορίσουν τη ζημιά, προκαλείται ανάφλεξη του μεταφερόμενου αερίου κι ο Γκαζάς εκρήγνυται με μια εκτυφλωτική λάμψη λιωμένων λαμαρινών, αερίων και άμοιρων ανθρώπων.
Εκτός αυτών είναι και οι πειρατές του διαστήματος. Λυμαίνονται τη ζώνη των αστεροειδών, δεκαετίες τώρα, με τα μικρά ευέλικτα σκάφη τους, καλύπτονται πίσω από ένα αστεροειδή κι εμφανίζονται ξαφνικά πίσω από τον Γκαζά και του κάνουνε ρεσάλτο.

Ήταν δύσκολο επάγγελμα, τον παλιό καλό καιρό να είσαι ναυτικός.
Μα το ίδιο δύσκολο παραμένει και σε τούτη την εποχή, να είσαι μέλος ενός Γκαζά.
 

Νίκος Θ. Μέντης – 17/7/2019

Ο «Δημιουργός»

Ο «Δημιουργός» – Νίκος Θ. Μέντης


Πήρε στα χέρια του, τρέμοντας από συγκίνηση τους δύο μικρούς γαλαξίες με τα δισεκατομμύρια των άστρων και των πλανητών και τους πέταξε με δύναμη στην άλλη άκρη του Σύμπαντος, τον ένα άπειρα έτη φωτός μακριά από τον άλλο.
Ήταν νωρίς ακόμα να χαθούν τόσοι πολιτισμοί και τόσα νοήμονα όντα.

Ο «Δημιουργός» είναι παντού και ελέγχει.

Το αχανές σύμπαν χωράει όλους κι όλα. Είτε μεγάλος είσαι, είτε ένας τόσο δα απειροελάχιστος οργανισμός, αόρατος σχεδόν, δεν έχει να κάνει, το ίδιο μετράς για Εκείνον. Μετράς σαν να είσαι ένας Σούπερ-νόβα καινοφανής αστέρας πρώτου μεγέθους ή η μεγαλύτερη βαρυτική μαύρη τρύπα που λαίμαργα καταβροχθίζει ότι βρεθεί στο σκοτεινό της μονοπάτι.
Μπορεί να χάνονται οι αποστάσεις, μπορεί να σβήνουν οι απέραντες αχανείς εκτάσεις του σύμπαντος, μα λίγα όντα τελικά επιβιώνουν και θριαμβεύουν σε αυτές τις γαλαξιακές αλάνες.

«Ο Δημιουργός» γνωρίζει, μελετά και κατανοεί.

Αγάπη, έρωτας, φιλία, κατανόηση, συμπάθεια είναι αξίες άφθαρτες και πέρα από χώρο-χρονικές διακυμάνσεις κι αστρικές προβολές. Ξεπερνούν τα χρονικά φράγματα κι αγγίζουν την ευαίσθητη υφή της αιωνιότητας με την ισχύ μιας έκρηξης εκατομμυρίων ήλιων μαζί.

Κι ο «Δημιουργός» βλέπει το σύμπαν, δακρύζει και κλαίει σα μικρό παιδί.
 

Νίκος Θ. Μέντης – 16/7/2019

Διαστημική Βάση 23

Διαστημική Βάση 23 – Νίκος Θ. Μέντης


Η Διαστημική βάση 23 ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 2023 στη Σελήνη κι ήταν από τις πρώτες που φτιάχτηκαν εκεί με τη συνεργασία πολλών άλλων κρατών της Γης.
Υπήρξαν κι άλλες βέβαια πριν από τη συγκεκριμένη βάση αλλά οι περισσότερες είτε καταστράφηκαν από πτώσεις μετεωριτών είτε δεν μπόρεσαν να αντέξουν το εχθρικό και αφιλόξενο περιβάλλον της Σελήνης.

Η ΔΒ-23 ήταν η μόνη που άντεξε έως τώρα όλες τις αναποδιές που συνέβησαν κι έχει αποδείξει με το αξιόλογο και ικανό προσωπικό της ότι θα τα καταφέρει τελικά, στο μεγάλο εγχείρημα για τον αποικισμό της Σελήνης, πράγμα που από μόνο του είναι ένα μεγάλο στοίχημα του Ανθρώπου με το πεπρωμένο, ένας αγώνας επιβίωσης, πείσματος και θάρρους και πρέπει πάση θυσία να κερδηθεί.
Δεν θα μπορούσε να υφίσταται εξάλλου η ΔΒ-23 αν δεν στηριζόταν στην τέλεια συνεργασία όλων των μελών που βρίσκονταν εκεί, με οποιαδήποτε ιδιότητα κι αν είχαν. Υπήρχε βέβαια μια ιεραρχία, σχεδόν στρατιωτική, αλλά όχι με τόσο αυστηρά κριτήρια, και πολλές φορές τους είχε βγει σε καλό.

Αυτό που δεν υπολόγιζαν και βέβαια που να το ήξεραν, ήταν ότι λίγο πιο κάτω, στο υπέδαφος της ΔΒ-23, υπήρχε ήδη μια άλλη βάση, αρκετών χρόνων, ίσως αιώνων, αποτελούμενη από εξωγήινους ταξιδιώτες που ξέμειναν για κάποιο λόγο στην ιδανική ατμόσφαιρα και περιβάλλον της Σελήνης, για αυτούς. Σίγουρα δεν είχαν σκοπό ν’ αφήσουν τα μικρά, ντελικάτα όντα, που αναπνέουν οξυγόνο να πάρουν ότι είχαν φτιάξει εκείνοι με τόσους κόπους και θυσίες, όλα αυτά τα χρόνια…

Κι ο πόλεμος με την ανθρώπινη φυλή, μόλις είχε αρχίσει!
 

Νίκος Θ. Μέντης – 15/7/2019

Ο ήλιος και το φεγγάρι

Ο ήλιος και το φεγγάρι – Νίκος Θ. Μέντης


Ξημέρωνε άλλη μια μέρα.
Ο ήλιος ανέτειλε πάνω απ’ τα βουνά της Λορέϊν. Οι κίτρινες, ζεστές ακτίνες του έπεφταν σαν ριπές πυροβόλου όπλου στις πλαγιές των βουνών κι έσμιγαν με τα γαλάζια νερά της μεγάλης θάλασσας της Μοντεκάρ.
Η καταπράσινη κοιλάδα του Αντιλάκου, που την διέσχιζε κάθετα ο μεγάλος ποταμός Κορβάνιους, απλωνόταν μέχρι εκεί που έφτανε η ματιά σου, ως τα βορεινά σύνορα της κοιλάδας και αντάμωνε τελικά τα ψηλά βουνά της Λορέϊν, απ’ όπου και πήγαζε.
Η ζωή στη μικρή πόλη της Αμάλθειας κυλούσε ήσυχα και αρμονικά.
Οι κάτοικοι στις δουλειές τους, στα εργοστάσια, στα σχολεία, στα γραφεία, παντού.
Οι αργόσχολοι με περιπάτους στη φύση, οι γέροντας χαζεύοντας τα νιάτα, αναπολούν τα δικά τους. Μια συνηθισμένη μέρα σε μια συνηθισμένη μικρή πόλη.

O Elton γύρισε το κεφάλι του και κοίταξε την ανατολή του ήλιου. Πανέμορφη!

Μερικά αεροταξί ήδη πέταγαν ψηλά, πηγαίνοντας τους επιβάτες τους στον προορισμό τους. Από κάτω, οι δρόμοι άρχιζαν να ζωντανεύουν και η κίνηση των πεζών στα αυτόματα κυλιόμενα πεζοδρόμια να αυξάνει γεωμετρικά.
Άρχισαν να κυκλοφορούν τα πρώτα οχήματα χωρίς οδηγούς, αθόρυβα, ευέλικτα, γοργά, χωρίς μποτιλιαρίσματα, ατυχήματα και αργοπορίες.
Από τα λεωφορεία, τα φορτηγά έως τα μικρά ΙΧ, ο οδηγός είχε εξαλειφθεί, σαν να μην υπήρχε ποτέ εδώ και αρκετές δεκαετίες.
Δεν χρειαζόταν άλλωστε.
Οι αυτόματες μηχανές, η τεχνητή νοημοσύνη, αντικαθιστούσαν σταθερά τον ανθρώπινο παράγοντα σχεδόν σε όλο το κοινωνικό φάσμα και κυρίως στη βιομηχανία.

Ο Elton μονάχα απορούσε πόσο θα προχωρούσε αυτή η αντικατάσταση των ανθρώπων από τις μηχανές. Άραγε θα γίνει το ίδιο και στα αισθήματα τους;
Θα μάθουν οι μηχανές ν’ αγαπούν, να συμπονούν, να μισούν ή και να σκοτώνουν τελικά? Αν φτάσουν ως εκεί, δεν θα μας χρειάζονται πλέον.
Και ποιος ξέρει τι μπορεί να ακολουθήσει μετά…
Έτσι κι αλλιώς, αν το πολυσκεφτείς, με όσα κάνει ο άνθρωπος, βγάζει τα μάτια του μόνος του.
Καιρός να ξυπνήσει, να δει τι έρχεται και να ξεφύγει από τη μίζερη, εγωκεντρική αντίληψη που έχει για τον κόσμο.

Ας κάνει συντροφιά στο Φεγγάρι, αν δεν μπορεί να νοιώσει τη ζεστασιά και τη θαλπωρή του φωτεινού ζωοδότη Ήλιου.
 

Νίκος Θ. Μέντης – 14/7/2019

Το αύριο δεν θα είναι πιά εδώ

Το αύριο δεν θα είναι πιά εδώ – Νίκος Θ. Μέντης


Ο σκοτεινός ουρανός δεν προμήνυε τίποτε καλό για τον Ντόνοβαν, που έριξε μια τελευταία ματιά πίσω του και συνέχισε να βαδίζει σκυφτός στο ερημικό δρομάκι.
Μετρούσε τις φορές που είχε ξαναπεράσει από εκεί κι όλα του έμοιαζαν ίδια κι απαράλαχτα όπως την προηγούμενη φορά.
Γνώριμες φωτεινές Neon επιγραφές, παλιά καταστήματα, σπίτια με ξεφτισμένες προσόψεις, τοίχοι ζωγραφισμένοι με γκράφιτι, όλα μοιάζουν το ίδιο οικεία όπως τότε…
Απομακρύνοντας τις αναμνήσεις του συνέχισε έως την άκρη του δρόμου, εκεί που ήταν πιο σκοτεινά και κατέβηκε μερικά πέτρινα σκαλοπάτια, άνοιξε μια μικρή ξύλινη πόρτα και μπήκε σε ένα μικρό σκοτεινό, χωρίς παράθυρα, δωμάτιο.

Τώρα πλέον δεν θα έκανε το ίδιο λάθος που είχε κάνει εκείνη, την τελευταία φορά, επαναλάμβανε στον εαυτό του. Ότι κι αν είχε συναντήσει, πρέπει τώρα αν υπάρχει ακόμη, να το αντιμετωπίσει.
Τότε ο φόβος τον είχε πιάσει απροετοίμαστο, πανικοβλήθηκε, δεν είχε καταλάβει από πού είχε έρθει… ούτε τι ήταν εκείνη η μορφή που τον προκαλούσε… Κατάφερε να ξεφύγει την ύστατη στιγμή, γι’ αυτό ξαναήρθε, ήθελε και πάλι να την ανταμώσει. Κι ότι γίνει ας γίνει…
Το αίσθημα φρίκης και πανικού πλημμύρισαν το μυαλό του χωρίς προειδοποίηση. Τελικά, είχε χάσει τις αισθήσεις του για πολύ ώρα τότε, κι όταν συνήλθε, όλα έμοιαζαν ήρεμα και φυσιολογικά… Η μορφή είχε εξαφανιστεί, αφήνοντας ένα μεγάλο σκούρο, δύσοσμο, λεκέ στο πάτωμα του δωματίου.
Τώρα όμως ήταν διαφορετικά, ήταν προετοιμασμένος ψυχολογικά και το κυριότερο, δεν φοβόταν…
Είχε μάθει να ελέγχει περισσότερο τον εαυτό του και να μην εκπλήσσεται με το παραμικρό…
Η απειλητική, όμως, σκοτεινή μορφή που είχε συναντήσει στο υπόγειο δωμάτιο στο τέλος του δρόμου, δεν υπήρχε πιά.. είχε εξαφανιστεί… έτσι ήθελε να πιστεύει ο Ντόνοβαν.

Κι όταν είδε σαν Dejavu το ξαφνικό τέλος της ζωής του που έσβηνε σαν τη φλόγα του κεριού που τρεμοπαίζει μάταια στο λυσσαλέο άνεμο, δεν έκανε τίποτα να αντισταθεί. Έτσι κι αλλιώς θα ήταν μάταιο.
Μπορεί εκείνη η σκοτεινή μορφή που είχε συναντήσει, τότε, να μην υπήρχε πλέον, είχε όμως αφήσει πίσω της, άλλους, άξιους απογόνους, ικανούς συνεχιστές του καταστροφικού και μακάβριου έργου της…
Κι ο Ντόνοβαν χάθηκε αυτή τη φορά οριστικά μέσα στα όνειρα και την απελπισία του…

Η τελευταία σκέψη που πέρασε απ’ το μυαλό του, πριν το σκοτάδι τον καταβροχθίσει ολοκληρωτικά , ήταν πως το Αύριο… ναι, το αύριο για αυτόν, δεν θα είναι πιά εδώ!
 

Νίκος Θ. Μέντης – 13/7/2019

Ο Α της Μικρής Άρκτου

Ο Α της Μικρής Άρκτου – Νίκος Θ. Μέντης


Το ταξίδι από τον μικρό πλανήτη Ίασπη μέχρι τον Α της Μικρής Άρκτου ή Πολάρις όπως είναι πιο γνωστός δεν κράτησε πολύ.
Το γοργοτάξιδο σκάφος τους ο «Ερμής» έφτασε όσο πιο γρήγορα μπορούσε και προσάραξε μέσα στο τεράστιο διαστημικό σταθμό που βρισκόταν σε τροχιά γύρω από τον διπλό αστέρα του Πολάρις.
Σκοπός της ομάδας του Τζόζεφ ήταν να μεταπωλήσουν όσο γίνεται σε καλύτερη τιμή τους πολύτιμους λίθους που είχαν βρει σε δύο σπηλιές στο μικρό πλανήτη Ίασπη που βρισκόταν στον αστερισμό του Δέλτα του Ηριδανού.
Στάθηκαν ιδιαίτερα τυχεροί με την ανακάλυψη τους αυτή μια κι όχι μόνο έκαναν απόσβεση στα έξοδα τους αλλά θα περίσσευαν κι αρκετά χρήματα για να κάνουν οτιδήποτε άλλο επιθυμούσαν.
Ο Τζόζεφ με την ομάδα του, την κοκκινομάλλα Στέλλα, τον τριχωτό Λάουρις και τον πανύψηλο Έρους στον Πολάρις αντάλλαξαν τους πολύτιμους λίθους με χρήματα κι επέστρεψαν όλοι μαζί στον Ερμή.
Απογειώθηκαν από τον διαστημικό σταθμό, μόλις πήραν την άδεια των αρχών και ξεκίνησαν για τον επόμενο σταθμό τους που ήταν το σύστημα του Βέγα.
Ταξιδιώτες πραματευτάδες ήταν από τα καλύτερα επαγγέλματα στο σύστημά τους.
Ήταν πολλές φορές ριψοκίνδυνο, αλλά το κέρδος που άφηνε, σε έκανε να αψηφάς όλους τους κινδύνους και τις δύσκολες καταστάσεις που συναντούσες.
Στο Βέγα είχε μαθευτεί πως βρέθηκαν αρχαιότητες στις τελευταίες ανασκαφές στους αμμώδεις λόφους του Τιτάνα, ενός από τα 25 φεγγάρια του δεύτερου πλανήτη του Ονιθρίωνα.
Ο Ονιθρίωνας ήταν μισός μια τεράστια θάλασσα και ο άλλος μισός μια αφιλόξενη στεριά, βραχώδη με ερήμους κι ελάχιστα ποτάμια ή δάση.
Έτσι ήταν η ζωή για αυτούς τους ταξιδιώτες πραματευτάδες. Τρέξιμο από το ένα αστέρι στο άλλο, από την μια περιπέτεια στην επόμενη, αψηφώντας πολλές φορές ζωή και φίλους.
Δεν τους ένοιαζε όμως, και δεν μπορούσαν να φανταστούν τους εαυτούς τους να κάνουν κάτι το διαφορετικό. Ως ότου έφτασαν στον επόμενο αστερισμό, που γειτνίαζε με μια μαύρη τρύπα.
Δεν πρόλαβαν να την αποφύγουν και ο Ερμής τραβήχτηκε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα προς το κέντρο της και καταστράφηκε, παρασέρνοντας τους στο θάνατο.
Έτσι χάθηκαν κι αυτοί οι πραματευτάδες, όπως τόσοι άλλοι σαν κι αυτούς, αναπάντεχα κι απρόσμενα, χωρίς ίχνος που να μαρτυρεί, έστω ότι κάποτε πέρασαν κι εκείνοι από τον Α της Μικρής Άρκτου.
 

Νίκος Θ. Μέντης – 12/7/2019

Η Ενωμένη Γη

Η Ενωμένη Γη – Νίκος Θ. Μέντης


Κι ήρθε η εποχή κι έφτασε ο χρόνος που ένα παμπάλαιο όνειρο έγινε πραγματικότητα.
Όλα τα κράτη της Γης ενώθηκαν σε μια μοναδική ισότιμη, δίκαιη και οικονομικά σταθερή κοινότητα κρατών με την κοινή ονομασία «Ενωμένη Γη».
Το έτος της ιστορικής Ένωσης ήταν το 2213.
Η Γη, αυτό το μικρό, τρωτό διαστημόπλοιο της Ανθρωπότητας, ήταν πλέον μια χώρα, ένα κράτος, μια πατρίδα.
Η Πίστη, μια και μοναδική, παρέμενε αναλλοίωτη στο σεβασμό και την εκτίμηση της ζωής, είτε ανθρώπινη είτε εξωγήινη.
Στην ευημερία, την πρόοδο και το καλό του Ανθρώπου που υπερείχε όλων των άλλων, έως ότου γνώριζε κάποιο άλλο Ον, ανώτερο ισως από αυτόν.
Έμοιαζε σαν ουτοπία η νέα αυτή κατάσταση κι ίσως έτσι να τη φαντάζονταν παλιοί οραματιστές, πριν από αρκετά χρόνια ή αιώνες.
Ηρθε το πλήρωμα του Χρόνου και ξημέρωσε μια ζωντανή και πάλλουσα πραγματικότητα. Η «Ενωμένη Γη».

Δεν πρόλαβαν τελικά οι άνθρωποι της Γης να το χαρούν. Το τεράστιο διαστημόπλοιο που φάνηκε στιγμιαία στον ουρανό, έκρυψε τον ήλιο ολοκληρωτικά.
Με μια ριπή του Υπέρ-όπλου του κονιορτοποίησε τη μικρούλα Γη και μαζί όλες τις ελπίδες και τα πάθη.
Τώρα πλέον στη θέση της υπήρχε μόνο αστρική «ενωμένη σκόνη».
 

Νίκος Θ. Μέντης – 11/7/2019

Ταξίδι στο χρόνο

Ταξίδι στο χρόνο – Νίκος Θ. Μέντης


Ξεκίνησε το ταξίδι του στο αχανές διάστημα για άλλη μια φορά.
Δεν τον πείραζε που το τέλος κι αυτού του ταξιδιού θα ήταν πολύ μακρινό.
Ήξερε πως ότι κι αν γινόταν, κάποτε θα έφτανε στον προορισμό του.
Μπορούσε να κάνει πολλά πράγματα, κι ένα από αυτά ήταν να διανύει τις τεράστιες αποστάσεις που χώριζαν τ’ αστέρια, πιο γρήγορα κι από το ίδιο το φως. Να εκμηδενίζει το απέραντο, σκοτεινό διάστημα και να φτάνει, όσο πιο γρήγορα γινόταν, εκεί που δεν είχε φτάσει ποτέ καμμιά οντότητα ως τα τώρα.
Πέρα από τις αποστάσεις, είχε τη δυνατότητα να εκμηδενίζει και τις διαστάσεις.
Αν χρειαζόταν μπορούσε να γίνει ένας υπέρλαμπρος Σούπερ-Νόβα, ή τόσο δα μικρός όσο το μικρότερο σωματίδιο αστρικής σκόνης που βρισκόταν μέσα στο απέραντο χάος,
Και δεν ήταν μονάχα αυτό, είχε κι άλλο ένα πλεονέκτημα, μπορούσε να ταξιδεύει μέσα στο χρόνο, προς τα μπρος και προς τα πίσω, κι αυτό τον συνάρπαζε πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο. Τα ταξίδια μέσα στον ίδιο το χρόνο…
Αυτός ήταν ο Ζέφυρος. Ένα ον που σ’ όλη τη πλάση δεν υπήρχε όμοιό του. Ένα και μοναδικό. Από ύλη κι ενέργεια, από φως και σκοτάδι, δράση κι αντίδραση μαζί.
Ένα παιδί που γεννήθηκε από τ’ άστρα κι άρχισε να τα εξερευνά με όλη τη παιδική αθώα περιέργειά του.
Κι ο Ζέφυρος μόλις είχε ξυπνήσει από ένα βαθύ λήθαργο που κράτησε αιώνες.
Το ταξίδι τώρα άρχιζε κι είχε ένα και μοναδικό προορισμό… τη Γη.
 

Νίκος Θ. Μέντης – 10/7/2019

Ξυπνώντας σ' έναν νέο κόσμο

Ξυπνώντας σ’ έναν νέο κόσμο – Νίκος Θ. Μέντης


Ξύπνησε σε έναν πρωτόγνωρο για κείνον κόσμο.
Με δυο ήλιους που ανέβαιναν ταυτόχρονα στην ανατολή του πλανήτη και το βράδυ, τρία λαμπερά φεγγάρια με διαφορετικά χρώματα το καθένα να χορεύουν στον ουρανό ψηλά και να κάνουν τη νύχτα, μέρα!

Δεν τον ένοιαζε το πώς βρέθηκε εκεί, κι αν έπρεπε να φύγει πάλι σύντομα για να συνεχίσει την αποστολή του. Απολάμβανε την κάθε στιγμή, σα να ήταν η τελευταία.
Ανοιγόκλεισε τα μάτια του μέσα από το σκάφανδρο της στολής που φορούσε και έλεγξε τα επίπεδα του οξυγόνου. Είχε αρκετά αποθέματα για να παραμείνει στον πλανήτη τουλάχιστον για δύο ημέρες. Του έφταναν να θαυμάσει και να απολαύσει τις ομορφιές του πλανήτη και με το παραπάνω!.
Δεν υπολόγισε όμως, πως κάθε δεύτερη μέρα, ο πλανήτης άλλαζε μαγνητικό βορρά και νότο.
Τα τρία φεγγάρια της νύχτας γίνονταν τρεις λαμπεροί ήλιοι και οι δύο ήλιοι έβγαιναν τη νύχτα και δημιουργούσαν ένα χάος πάνω στο πλανήτη, με δυνατά παλιρροϊκά κύματα, ανεμοστρόβιλους, αστραπές και ριπές ανέμου τρομερής έντασης.

Ίσα-ίσα πρόλαβε να μπει στο διαστημόπλοιό του και να απογειωθεί.
Η πλανητικη καταιγίδα πίσω του ξέσπαγε λυσσαλέα ερημώνοντας και καταστρέφοντας ότι έβρισκε στο διάβα της…
 

Νίκος Θ. Μέντης – 9/7/2019

Διακοπές στην Ευρώπη - Από τη συλλογή διηγημάτων «Θρύλοι του Σύμπαντος VIII»

Διακοπές στην Ευρώπη – Νίκος Θ. Μέντης – Θρύλοι του Σύμπαντος VIII


Έτος 2180.
Το Δαίδαλος είχε ξεκινήσει από τη Γη πριν μερικούς μήνες με σκοπό να φτάσει στην Ευρώπη, έναν από τους πιο γνωστούς δορυφόρους του Δία. Με τη φήμη χρόνων, πως ίσως υπήρχε κάποια μορφή ζωής ή έστω κάτι άλλο εξίσου σημαντικό, κρυμμένο σε αυτόν τον μικρό δορυφόρο, το πλήρωμα του Δαίδαλου με συγκρατημένη αισιοδοξία αλλά τεράστια περιέργεια για το τι πραγματικά θα μπορούσε ν’ ανακαλύψει σε αυτόν τον μικρό παγωμένο δορυφόρο.
Εφοδιασμένο με τα τελευταίας τεχνολογίας εξερευνητικά ραντάρ, με υπέρ-ρομπότ ανίχνευσης μεταλλικών και υγρών μορφών. Με ιπτάμενα drones ικανά να πετάξουν στην αραιή και λεπτή ατμόσφαιρα της Ευρώπης, με αμυντικές ενεργειακές ασπίδες, αν τυχόν συναντήσουν κάτι εχθρικά διακείμενο. Ακόμη, με υπερευαίσθητους φασματογράφους κι αναλυτές δεδομένων υψηλών ταχυτήτων και κυμάτων, καθώς και φορητούς μετρητές για ανίχνευση κάθε είδους ακτινοβολίας κι εκπομπής σε όλο το φάσμα των γνωστών ως τώρα συχνοτήτων, ήλπιζαν να μπορέσουν να καταφέρουν, εκεί που οι δύο προηγούμενες αποστολές είχαν αποτύχει παταγωδώς…

Το διήγημα αυτό περιλαμβάνεται στην συλλογή διηγημάτων Θρύλοι του Σύμπαντος VIII, 2019, των Εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές.
 

Νίκος Θ. Μέντης – Εισαγωγή από το διήγημα «Διακοπές στην Ευρώπη»

Επισκέψεις: 166