Παύλος Πέζαρος

Ελληνες λογοτέχνες


Οσμές από ιώδιο
ΧΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟΥΔΙΑ
Ένα μικρούτσικο νησάκι είν’ η νιότη.
Ολημερίς το δέρνουνε τα κύματα
Τυλίγοντάς το τις νυχτιές
Μ’ οσμές από ιώδιο.

Σ’ είδα που άνοιξες τα χέρια σου φτερούγες
Σα να καλούσες το θεό στο ψωμοτύρι μας.
Τα πόδια σου, ίδιες σαγίτες,
Βιγλίσαν το νερό που τα εχάϊδευε.
Κι άρχισες να λικνίζεις το κορμί σου
Με το ρυθμό που σου ‘διναν
Οι νότες των κυμάτων.
Αγνώριστη η μορφή σου
Διυλίστηκε στη μουσική της θάλασσας.
Μπροστά μου εσύ, πίσω μου ο ήλιος.
Πόσο μπορούσε η έκσταση ν’ απέχει;
Κι εγώ στο βράχο
Τυλιγμένος την αρμύρα
Ρουφούσα με τα μάτια μου
Τα είδωλά σου στους καθρέφτες
Των λιμνασμένων νερών.
Μικροί κυματισμοί βαθύνανε
Τα αρχικά που σκάλισα στις πέτρες.

Μάζεψα με συνέπεια
Ήλιο για το χειμώνα.
Γι’ αυτή τη νάρκη που έτσι άκαρδα
Θα έρθει.
Και φύγαμε.

Γεύση αρμύρας
Ποιήματα 1972-1980
ΟΦΕΙΛΗ
Τώρα που διαγράφηκε το πρώτο
Χαμόγελο καλοκαιριού, ουράνιο τόξο,
Τώρα που ηχούν ταμπούρλα στις πλατείες
Και ανεμίζουμε παντιέρες στα μπαλκόνια,
Τώρα που ηρέμησε το φουρτουνιασμένο
Διάμεσο των φρυδιών μας
Κάτω απ’ την πίεση των λουλουδιών,
Τώρα που βγάλαμε έξω τα παιδιά
Να πάνε να ξαναταΐσουν περιστέρια
Με την τροφή στην απλωμένη χούφτα τους

Ε μ ε ί ς
Ας ξαναπάρουμε την ξεχασμένη αρχοντιά μας
Στα θλιβερά μας δώματα ν’ αποσυρθούμε,
Ας λογιστούμε με τί τάχα να λιπαίνονται
Αιώνες τώρα οι πικρές ελιές
Και μ’ ένα θρήνο τιμής ας αφεθούμε
Τα δάκρυα να παρασύρουν τους καημούς μας
Γι’ αυτούς που βρέθηκαν μέρες μετά
Αδικοσκοτωμένοι
Πισώπλατα, από ανόμων χέρια,
Χωρίς σταυρό χωμένοι
Στις ρίζες του ελαιώνα τους.
(28/7/1974)

Η σταδιακή οδείδωση της αφής
ΑΡΧΑΙΑ ΑΦΟΣΙΩΣΗ
Τα δάχτυλά σου αγγίζουν το στέρνο μου
Με μιαν αρχαία αφοσίωση
Και ψαχουλεύουνε τα ίχνη των καρφιών
Με την επαγγελματική ευσυνειδησία ηθοποιού
Που ψάχνει να ‘βρει την παλιά ιερότητά του
Τότε που επαρίστανε θεούς
Κι είχε το θράσος να μιλάει τη φωνή τους.
Άλλωστε τότε, όπως τώρα, στην Αθήνα
Το δράμα ήταν προϊόν δικαιωμάτων
Που έδινε ο δήμος στους πολίτες
Με στόχο ν’ αποκαλυφθεί
Το τέρας κάτω από την κάθε μάσκα.
Μόνο που σήμερα οι ηθοποιοί
Πεθαίνουν στις τηλεοράσεις.
(Απρ. 1984)

Ο αχός κι ο βυθός
ΔΩΡΑ ΘΕΩ
“Ω, δυνατή είναι η αγάπη σαν το χάρο”
Κωνσταντίνος Θεοτόκης, Τα σονέτα

Εν αρχή ην ο έρως,
αυτοκίνητη ψυχή μου.

Άραγε θα προλάβω να πεθάνω
μ’ αυτά που πρωταγάπησα;

Με παφλασμούς απλώθηκα
στο σώμα σου να ξεμουδιάσω.
Όμως δε θέλω πιο πολύ να σ’ αγαπήσω
γιατί η μοίρα των μεγάλων εραστών
είναι ο θάνατος
και μες στην κόλαση
δεν ξεχωρίζεις
ποια η αιτία των αγκομαχητών,
οδύνη να είναι ή ηδονή;

Άσε να στήσω την παράδεισο εδωνά,
μ’ όλη τη δύναμη των επιθυμιών μας
να δώσω μια να βυθιστώ
στην αγκαλιά της έγνοιας σου.
Άσε με να κατέβω μέσα σου βαθιά
και με κουπιά να λάμνω απαλά
έως το νέκταρ να εντοπίσω που αναβλύζει
απ’ των ματιών σου την αχερουσία.
Μία εξαίσια σταγόνα του αρκεί,
ξόρκι στην τρισκατάρατη φθορά.
Ιαν. 1989 – Τελική γραφή, Μάαστριχτ, Οκτ. 1997

Ποιητικά
Οσμές από ιώδιο (1982)
Γεύση αρμύρας (1985)
Η σταδιακή οδείδωση της αφής (1990)
Ο αχός κι ο βυθός (2016)

Συλλογικά έργα
Διεθνές εμπόριο γεωργικών προϊόντων και πολυλειτουργική γεωργία (2005)
Εθνική διοίκηση και ευρωπαϊκή ολοκλήρωση (2009)
Από την ένταξη στην κρίση (2012)

Πηγές: BIBLIONET, Ηριδανός, Θεωρία, Κέδρος, Εκδόσεις Παπαζήση

151 views.