Πέτρος Τατσόπουλος

Ελληνες λογοτέχνες
Ο Πέτρος Τατσόπουλος γεννήθηκε στο Ρέθυμνο τον Δεκέμβριο του 1959.
Σπούδασε οικονομικά και πολιτικές επιστήμες.
Εργάστηκε ως ασκούμενος κοινωνικός λειτουργός, συν-σεναριογράφος (Οι απέναντι [1981] του Γιώργου Πανουσόπουλου, Υπόγεια διαδρομή [1983] του Απόστολου Δοξιάδη), δημοσιογράφος, σύμβουλος εκδόσεων και παρουσιαστής πολιτιστικών εκπομπών στη δημόσια και στην ιδιωτική τηλεόραση: “Πνεύμα αντιλογίας” (ΕΤ-1, 1999-2000), “Μεγάλοι Έλληνες-Ελευθέριος Βενιζέλος” (ΣΚΑΪ, 2009), 1821 (ΣΚΑΪ, 2011), “Μπρα ντε Φερ” (Action 24, 2014). Μαζί με τον Κώστα Μουρσελά, τον Γιώργο Σκούρτη και τον Αντώνη Σουρούνη μετείχε στο “Παιχνίδι των Τεσσάρων” (1998).
Έχει δημοσιεύσει πάνω από είκοσι βιβλία. “Ανάμεσά τους: Οι ανήλικοι” (1980), “Το παυσίπονο” (1982), “Η καρδιά του κτήνους” (1987 – μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Ρένο Χαραλαμπίδη το 2005), “Η πρώτη εμφάνιση” (1994), “Τιμής ένεκεν” (2004), “Η καλοσύνη των ξένων” (2006), “Νεοέλληνες” (2007), “Ο Σίσυφος στο μπαλκόνι” (2009 – Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών), “Το βιβλίο για τα βιβλία” (2010), “Ήμουν κι εγώ εκεί” (2016), “Γκαγκάριν” (2016).
Διηγήματα και μυθιστορήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, τουρκικά και τσεχικά.
Μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Εταιρείας Συγγραφέων την περίοδο 2001-2003, υπό την προεδρία του Βασίλη Βασιλικού, και βραχύβιος αντιπρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου το 2010.
Τον Μάιο του 2012 εκλέχτηκε βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Συμμετείχε στην ελληνική κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία στο Συμβούλιο της Ευρώπης (2012-2013).
Από τον Ιανουάριο του 2014 έως το τέλος της ίδιας χρονιάς ήταν ανεξάρτητος βουλευτής.

Οι ανήλικοι – Πέτρος Τατσόπουλος

“Οι Ανήλικοι ελάχιστα απέχουν στην ηλικία από το συγγραφέα τους. Ανάμεσα στα δεκατέσσερα και τα δεκαοκτώ εκείνοι, δεκαεννέα ετών αυτός, έγραψε τούτο, το πρώτο μυθιστόρημα” (Αναστασία Λαμπρία, “Η Μεσημβρινή”)
“Γλώσσα φυσική, άνετη, ρέουσα, χιούμορ πηγαίο, σπιρτάδα που αποφεύγει με επιμέλεια το “εξυπνακίστικο”, ευαισθησία που αποφεύγει το φτηνό μελό, περιγραφική ικανότητα, αλλά και διεισδυτικότητα σπάνια, είναι μερικά από τα προτερήμτα αυτού του έργου, με το οποίο ο Πέτρος Τατσόπουλος υπόσχεται πολλά”. (Διαβάζω)

 

Κομεντί – Πέτρος Τατσόπουλος

Τα κεντρομόλα αισθήματα έχουν τη δική τους παθολογία. Η μάσκα του πρώτου προσώπου πιο συγκεκριμένα, ελιξήριο της πειστικής αφήγησης, έχει τρόπους να βάζει τη ζωή να μιλάει από τα μύχια της σάμπως να βρίσκεται στο όριο της ειλικρίνειας. Σε αυτή την τέχνη της παραπειστικής παρέλασης ενός κυνισμού που έχει δική του πρακτική αισθητική και στην ανάγκη καλιγώνει τον ψύλλο, ο Πέτρος Τατσόπουλος μπορεί να θεωρείται δεξιοτέχνης. Με πρόσφορες μουτσούνες διάφορα πρόσωπα που έχουν εξασφαλισμένη την έξωθεν κακή μαρτυρία, κατορθώνει ένα κλίμα κομψής εξαχρείωσης που ταλαντεύεται αυτάρεσκα ανάμεσα στα τεκταινόμενα του αστυνομικού δελτίου και στις εμμονές μιας δοκιμασμένης διηγηματογραφίας η οποία σπουδάζει την αξία μέσα στο ευτελές.

 

Το παυσίπονο – Πέτρος Τατσόπουλος

Όσοι ενηλικιώθηκαν τα πρώτα χρόνια μετά τη δικτατορία αναπολούν την ατμόσφαιρα της εποχής ως ρευστή, διεγερτική και αμφίθυμη. Μια γλυκόπικρη σύγχυση, άλλοτε διασκεδαστική και άλλοτε εκνευριστική. Οι φοιτητές εκείνων των ημερών -ανάμεσά τους και ο συγγραφέας- είχαν ξοδέψει τη μισή έως τότε ζωή τους υπό καθεστώς πολιτικής νηστείας. Ως εκ τούτου, έπεσαν με τα μούτρα
στην πολιτικολογία και τη συνέδεσαν με κάθε πιθανή και απίθανη πτυχή του καθημερινού τους βίου. Με τη σεξουαλική τους αδηφαγία, με την υπαρξιακή τους ανασφάλεια, με τον θάνατο όποιας ιδεολογικής αυταπάτης. Η γενιά που “γεννήθηκε κουρασμένη” έδωσε μια τελευταία μάχη πριν από την ολοκληρωτική της παράδοση.
Αυτήν ακριβώς τη χρονική συγκυρία καταγράφει “Το παυσίπονο”. Γύρω από μια νεαρή κοπέλα που αυτοκτονεί, καθώς δεν αντέχει στην πίεση, υφαίνεται ο ιστός όσων προσπάθησαν να την αποτρέψουν και όσων την οδήγησαν εκεί μια ώρα αρχύτερα. Ο Πέτρος Τατσόπουλος παραχωρεί
αδιακρίτως το μικρόφωνο στους θύτες και στα θύματα. Ετερόκλητοι χαρακτήρες -θεούσες, φρικιά, αναρχικοί, τραμπούκοι- παγιδεύονται στην ίδια αφηγηματική φάκα, προτού επιβληθεί ο διαχωρισμός που βιώνουμε σήμερα.

 

Η καρδιά του κτήνους – Πέτρος Τατσόπουλος

Ο Στέφανος Τζουτζές είναι ερωτευμένος με τον εαυτό του. Ωραιοπαθής και πνευματώδης, παρά την ταπεινή καταγωγή του και το κακόηχο επώνυμό του, πιστεύει ακράδαντα στο τυχερό του άστρο. Μετά την απόλυσή του από τον στρατό, η αφραγκία του και μια σειρά από αναποδιές θα τον σπρώξουν προς τη σκοτεινή πλευρά του δρόμου, εκεί όπου το έγκλημα φαντάζει ως η μόνη διέξοδος, οι φιλίες μιας ζωής δοκιμάζονται και στο τέλος της διαδρομής η δικαιοσύνη απονέμεται συνήθως με σκανδαλώδη μεροληψία. Τίποτε δεν είναι όμοιο με αυτό που δείχνει.

 

Η καλοσύνη των ξένων – Πέτρος Τατσόπουλος

Μια αληθινή ιστορία
Η καλοσύνη των ξένων πρωτοεκδόθηκε τον Νοέμβριο του 2006 και αμέσως βρέθηκε στις λίστες των ευπώλητων, ενώ η κριτική τής επιφύλαξε εξίσου θερμή υποδοχή. Στις τελευταίες σελίδες αυτής της έκδοσης ο αναγνώστης θα βρει χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τα δημοσιεύματα του Τύπου.
Με τίτλο δανεισμένο από μια φράση της Μπλανς Ντι Μπουά, στο Λεωφορείον ο Πόθος του Τενεσί Ουίλιαμς, ο Πέτρος Τατσόπουλος ανατέμνει την ιστορία της υιοθεσίας του. Ισορροπεί ανάμεσα στο κωμικό και στο δραματικό στοιχείο, με γενναίες δόσεις χιούμορ και άλλες τόσες κυνισμού, σε ένα βιβλίο που, κατά γενική ομολογία, διαβάζεται απνευστί.

 

Τιμής ένεκεν – Πέτρος Τατσόπουλος

Οι ζωντανοί είναι απρόβλεπτοι. Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, κόντρα στη νεκροφιλική του παράδοση, αποφασίζει να τιμήσει ως Συγγραφέα του Έτους έναν δημιουργό που εξακολουθεί να αναπνέει. Το Υπουργείο Πολιτισμού, η Εταιρεία Συγγραφέων και οι συντεχνίες του βιβλίου βυσσοδομούν, είτε για να φέρουν την απόφαση στα μέτρα τους είτε για να την παροπλίσουν. Τελικά κερδίζει το χρίσμα εκείνος που ενοχλεί λιγότερο τους περισσότερους. Σύντομα θα αποδειχθεί ότι ο Συγγραφέας του Έτους δεν είναι τόσο βολικός και πειθήνιος. Ανομολόγητοι πόθοι και ομολογημένα συμφέροντα προσμειγνύονται. Η κοινή γνώμη αδιαφορεί για τα τεκταινόμενα, μέχρις ότου ξεσπάσει το σκάνδαλο που θα αφυπνίσει τη νοσηρή της περιέργεια. Μια κλωστή θα χωρίζει πλέον το τιμώμενο πρόσωπο από τον αποδιοπομπαίο τράγο.
Μετά την “Καρδιά του κτήνους” και την “Πρώτη εμφάνιση”, ο Πέτρος Τατσόπουλος υπογράφει ένα ακόμη μυθιστόρημα γύρω από τον σύγχρονο ελληνικό τραγέλαφο. Αυτή τη φορά ρίχνει μια αιχμηρή ματιά στον κόσμο του πνεύματος.

 

Πικάντικες ιστορίες – Πέτρος Τατσόπουλος

Η ντίβα του σινεμά συναινεί πρόθυμα στο δημόσιο διασυρμό της. Στον πατέρα καταλογίζουν ολότελα διαφορετικά κατορθώματα από εκείνα που γνωρίζει ο κανακάρης του. Η ανερχόμενη ηθοποιός κατέρχεται εξίσου θεαματικά. Δύσμοιροι πέφτουν από ψηλά και θέλγουν την τηλεοπτική ρεπόρτερ. Αν και υποφέρει από ρευματισμούς, ο Άγιος Βασίλης δεν αμελεί την ίαση των ψυχών.
Ο συγγραφέας αναπολεί τα λογοκριμένα βυζιά της εφηβείας. Το κοριτσάκι τιμωρείται για την αυστηρή προσήλωσή του στην κυριολεξία. Η ψυχολόγος ψαρεύει ακίνδυνους γραφικούς για τις κάμερες. Η φιλία δοκιμάζεται γύρω από την πράσινη τσόχα. Ο μαγκούφης πιάνεται στο δόκανο του μπόμπιρα. Ο ειδικός σύμβουλος για την τρομοκρατία παραδέχεται την ανεπάρκειά του. Ο πελάτης αναζητάει αδιαφιλονίκητα τεκμήρια αγάπης στις πορνοταινίες.
Ο Πέτρος Τατσόπουλος καταγράφει μικρές ή μεγάλες ιδιοτροπίες, μικρές ή μεγάλες παρεκκλίσεις από την καθημερινή ρουτίνα. Με ιλαρή διάθεση, ακόμη και όταν το θέμα δεν του αφήνει σπουδαία περιθώρια, επικεντρώνει την προσοχή του αναγνώστη στο σημείο που διασταυρώνεται η μικροπρέπεια με τη μεγαθυμία και, παρά τις αντίξοες συνθήκες, επιβιώνει η τρυφερότητα.

 

Ο Σίσυφος στο μπαλκόνι – Πέτρος Τατσόπουλος

Οταν η Κυβέλη μαζεύει έναν αδέσποτο γάτο που βρίσκει στην παιδική χαρά ένα πρωί, η ζωή και των δύο φαίνεται να αλλάζει προς το καλύτερο. Η Κυβέλη, συντετριμμένη από το διαζύγιο των γονιών της, βρίσκει παρηγοριά στο χαρισματικό κατοικίδιό της, που δείχνει προτίμηση στα έξυπνα βιβλία της, ενώ ο Σίσυφος ο γάτος -που έχει βαρεθεί τα στριμμένα παιδιά, τα επιθετικά κοπρόσκυλα και τις μοναχικές γριούλες- βρίσκει επιτέλους ασφαλές καταφύγιο μετά τη ζωή στους δρόμους. Αλλά, τι συμβαίνει όταν η Κυβέλη ερωτεύεται έναν μύωπα, μαλθακό συμμαθητή της, που έχει αλλεργία στις γάτες; Και ακόμα, θα ξεφύγει ο Σίσυφος από τις άγριες συμπλοκές με τον Γκρέγκορι, έναν ξιπασμένο σκύλο και αρχηγό των κοπρόσκυλων της γειτονιάς, ο οποίος τρέφει εχθρικά αισθήματα για τις γάτες, εξαιτίας ενός τραυματικού ταξιδιού του στο εξωτερικό; Και ενώ φάνηκε πως ο Σίσυφος είχε βρει το τέλειο σπίτι, τα βάσανά του αρχίζουν ξανά, όπως και του μυθικού συνονόματού του.
Μια τρυφερή ιστορία για παιδιά κάθε ηλικίας, γεμάτη πικάντικες γατίσιες φιλοσοφίες σχετικά με το νόημα της ζωής, τα κουνούπια και τα μηχανάκια.

 

Ήμουν κι εγώ εκεί – Πέτρος Τατσόπουλος

Πολιτικά κείμενα
Μια εξομολογητική αφήγηση του Πέτρου Τατσόπουλου για την εμπλοκή του στην πολιτική, μαζί με πολιτικά κείμενά του από την περίοδο 2012-2016.

 

Γκαγκάριν – Πέτρος Τατσόπουλος

Ο κόσμος από χαμηλά
Ο σπιθαμιαίος Γιούρι Αλεξέγεβιτς Γκαγκάριν, ο πρώτος κοσμοναύτης στην ιστορία της ανθρωπότητας, έρχεται στην Αθήνα τον Φεβρουάριο του 1962 για να διαβεβαιώσει τους Έλληνες ότι ο Νικίτα Χρουστσόφ, παρά τις αντίθετες δηλώσεις του, δεν σκοπεύει να βομβαρδίσει την Ακρόπολη. Δεν μπορεί να φανταστεί πως η επίσκεψή του θα προκαλέσει μια σειρά από αλυσιδωτές αντιδράσεις, πιο παρανοϊκές και από τις συνήθεις ψυχώσεις του Ψυχρού Πολέμου, ούτε υποπτεύεται ότι, τέσσερις δεκαετίες αργότερα κι ενώ ο ίδιος θα έχει ήδη βρει τραγικό θάνατο, ένας κακόφημος κινηματογράφος, σε μια από τις πλέον υποβαθμισμένες περιοχές της πρωτεύουσας, θα αναβαπτιστεί με το όνομά του, θα στεγάσει αντισυμβατικούς καλλιτέχνες, τόσο από την cultόσο και από την trashσκηνή και θα λειτουργήσει ως διαχρονικός πυροκροτητής μνήμης.
Με πόλο έλξης το “Gagarin 205”, το μαγαζί του Νικόλα Τριανταφυλλίδη, ο Πέτρος Τατσόπουλος υπογράφει ένα συναρπαστικό non fiction novel και αναλαμβάνει να μας αφηγηθεί την ιστορία της μεταπολεμικής Ελλάδας όπως δεν θα τη διδαχτούμε ποτέ στα σχολεία. Από τη θρυλική πλέον ομιλία του Μάνου Χατζιδάκι για το ρεμπέτικο στο Θέατρο Τέχνης έως τη βλάσφημη εκπομπή του για τον Φλωρινιώτη στο Τρίτο Πρόγραμμα, από τους λασπότοπους της Καλαμαριάς έως τις ελληνικές παροικίες στο Μόντρεαλ, το Σικάγο και την Αστόρια, εμβληματικές μορφές της λαϊκής σάτιρας και των εφηβικών ονειρώξεων -όπως ο Χάρρυ Κλυνν και ο Κώστας Γκουζγκούνης- μας ξεναγούν σε έναν κόσμο όπου έχουν καταλυθεί τα όρια ανάμεσα στο υψηλό και στο χυδαίο, ενόσω και η πιο τολμηρή φαντασίωση φλερτάρει με μια προ πολλού χαμένη αθωότητα. Μια νοσταλγική ματιά στην εποχή που ο πολιτισμός δεν είχε μπει σε κουτάκια και μπορούσες ακόμη και σ’ ένα τσοντάδικο να δεις το Θεώρημα του Παζολίνι.

 

Το παυσίπονο – Πέτρος Τατσόπουλος

Όσοι ενηλικιώθηκαν τα πρώτα χρόνια μετά τη δικτατορία αναπολούν την ατμόσφαιρα της εποχής ως ρευστή, διεγερτική και αμφίθυμη. Μια γλυκόπικρη σύγχυση, άλλοτε διασκεδαστική και άλλοτε εκνευριστική. Οι φοιτητές εκείνων των ημερών -ανάμεσά τους και ο συγγραφέας- είχαν ξοδέψει τη μισή έως τότε ζωή τους υπό καθεστώς πολιτικής νηστείας. Ως εκ τούτου, έπεσαν με τα μούτρα
στην πολιτικολογία και τη συνέδεσαν με κάθε πιθανή και απίθανη πτυχή του καθημερινού τους βίου. Με τη σεξουαλική τους αδηφαγία, με την υπαρξιακή τους ανασφάλεια, με τον θάνατο όποιας ιδεολογικής αυταπάτης. Η γενιά που “γεννήθηκε κουρασμένη” έδωσε μια τελευταία μάχη πριν από την ολοκληρωτική της παράδοση.

Αυτήν ακριβώς τη χρονική συγκυρία καταγράφει “Το παυσίπονο”. Γύρω από μια νεαρή κοπέλα που αυτοκτονεί, καθώς δεν αντέχει στην πίεση, υφαίνεται ο ιστός όσων προσπάθησαν να την αποτρέψουν και όσων την οδήγησαν εκεί μια ώρα αρχύτερα. Ο Πέτρος Τατσόπουλος παραχωρεί
αδιακρίτως το μικρόφωνο στους θύτες και στα θύματα. Ετερόκλητοι χαρακτήρες -θεούσες, φρικιά, αναρχικοί, τραμπούκοι- παγιδεύονται στην ίδια αφηγηματική φάκα, προτού επιβληθεί ο διαχωρισμός που βιώνουμε σήμερα.

Μυθιστόρημα, Οξύ, 2017, 304 σελ.

Τα διηγήματα – Πέτρος Τατσόπουλος

Όλα τα διηγήματα του Πέτρου Τατσόπουλου, διασκορπισμένα μέχρι σήμερα σε τέσσερις συλλογές – “Κινούμενα σχέδια” (1984), “Ανάλαφρες ιστορίες” (1995), “Κομεντί” (1999), “Πικάντικες ιστορίες” (2005)-, είναι συγκεντρωμένα πλέον στον τόμο που κρατάτε στα χέρια σας. Μια αιχμηρή ματιά στον σύγχρονο τραγέλαφο.
Τα κεντρομόλα αισθήματα έχουν τη δική τους παθολογία. Η μάσκα του πρώτου προσώπου πιο συγκεκριμένα, ελιξίριο της πειστικής αφήγησης, έχει τρόπους να βάζει τη ζωή να μιλάει από τα μύχια της σάμπως να βρίσκεται στο όριο της ειλικρίνειας. Σε αυτή την τέχνη της παραπειστικής παρέλασης ενός κυνισμού που έχει δική του πρακτική αισθητική και στην ανάγκη καλιγώνει τον ψύλλο, ο Πέτρος Τατσόπουλος μπορεί να θεωρείται δεξιοτέχνης. Με πρόσφορες μουτσούνες διάφορα πρόσωπα που έχουν εξασφαλισμένη την έξωθεν κακή μαρτυρία, κατορθώνει ένα κλίμα κομψής εξαχρείωσης που ταλαντεύεται αυτάρεσκα ανάμεσα στα τεκταινόμενα του αστυνομικού δελτίου και στις εμμονές μιας δοκιμασμένης διηγηματογραφίας η οποία σπουδάζει την αξία μέσα στο ευτελές.
Κωστής Παπαγιώργης

Διηγήματα, Οξύ, 2018, 400 σελ.

Η κυρία που λυπάται – Πέτρος Τατσόπουλος

Ο Ισίδωρος Ζουγανέλης, ένας σαραντάχρονος ψυχολόγος με τραυματικό παρελθόν, οικογενειακός σύμβουλος, συγγραφέας βιβλίων Αυτοβελτίωσης και τηλεοπτική περσόνα, χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του όταν η σύμβασή του με το ιδιωτικό κανάλι Kronos δεν ανανεώνεται. Η δεύτερη ευκαιρία που θα του προσφέρει μια κυρία της υψηλής κοινωνίας, με πλούσιο φιλανθρωπικό έργο αλλά κι έντονα αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, θα τον οδηγήσει στα παρασκήνια μιας σαγηνευτικής όσο κι επικίνδυνης υπόθεσης, σε απόσταση αναπνοής από το χείλος της αβύσσου.
Μετά από απουσία χρόνων, ο Πέτρος Τατσόπουλος επιστρέφει στα γνώριμα εδάφη του μυθιστορήματος. Στην “Κυρία που λυπάται” συνδυάζει στοιχεία από το σύγχρονο ψυχολογικό θρίλερ και την αχαλίνωτη μαύρη κωμωδία με τον αισθησιασμό και το μυστήριο ενός παραδοσιακού pulp fiction. Κλείνει το μάτι στις θεωρίες συνωμοσίας και ρίχνει ένα διεισδυτικό όσο και συμπονετικό βλέμμα σ’ έναν κόσμο που αρνείται πεισματικά ν’ αναγνωρίσει το είδωλό του στον καθρέφτη.
Από τη στιγμή που ο σοφέρ ειδοποίησε να μας ανοίξουν την κεντρική πύλη έως τη στιγμή που μου έδωσε το βρεγμένο χέρι της, οι πάντες κινήθηκαν με ακρίβεια χορευτών σε χορογραφία. Άνθρωποι που εμφανίζονταν από το πουθενά κι εξαφανίζονταν στο πουθενά, έπαιρναν το βαλιτσάκι μου από την κούρσα, με τράταραν γκουρμεδιές, μου έβαζαν στο χέρι το τζιν τόνικ που ζήτησα πριν καν προλάβω να το ζητήσω, με ξάπλωναν σε μια σεζλόνγκ δίπλα στην πισίνα, με θέα προς την οικοδέσποινα που κολυμπούσε κάτω από το νερό κι έβγαζε κάπου κάπου το κεφαλάκι της, όπως το προϊστορικό τέρας, η Νέσι, στη λίμνη του Λόχνες.

Μυθιστόρημα, Μεταίχμιο, 2018, 295 σελ.

Μυθιστορήματα
Οι ανήλικοι (1980), Βιβλιοπωλείον της Εστίας
Το παυσίπονο (1982), Βιβλιοπωλείον της Εστίας
Η καρδιά του κτήνους (1987), Βιβλιοπωλείον της Εστίας
Η πρώτη εμφάνιση (1994), Βιβλιοπωλείον της Εστίας
Οι ανήλικοι (2001), Εκδόσεις Καστανιώτη (Ε)
Η καρδιά του κτήνους (2001), Εκδόσεις Καστανιώτη (Ε)
Το παυσίπονο (2004), Εκδόσεις Καστανιώτη (Ε)
Τιμής ένεκεν (2004), Εκδόσεις Καστανιώτη
Η καρδιά του κτήνους (2005), Εκδόσεις Καστανιώτη (Ε)
Η πρώτη εμφάνιση (2006), Εκδόσεις Καστανιώτη (Ε)
Τιμής ένεκεν (2014), Οξύ (Ε)
Η καρδιά του κτήνους (2014), Μεταίχμιο (Ε)
Η πρώτη εμφάνιση (2015), Μεταίχμιο (Ε)
Το παυσίπονο (2017), Οξύ (Ε)
Η κυρία που λυπάται (2018), Μεταίχμιο

Διηγήματα
Κινούμενα σχέδια (1984), Βιβλιοπωλείον της Εστίας
Ανάλαφρες ιστορίες (1995), Βιβλιοπωλείον της Εστίας
Κομεντί (1999), Εκδόσεις Καστανιώτη
Ανάλαφρες ιστορίες (2001), Εκδόσεις Καστανιώτη (Ε)
Κινούμενα σχέδια (2002), Εκδόσεις Καστανιώτη
Πικάντικες ιστορίες (2005), Εκδόσεις Καστανιώτη
Τα διηγήματα (2018), Οξύ

Αφηγήσεις
Η καλοσύνη των ξένων (2006), Μεταίχμιο
Η καλοσύνη των ξένων (2007), Μεταίχμιο (Ε)
Η καλοσύνη των ξένων (2009), Μεταίχμιο (Ε)
Η καλοσύνη των ξένων (2011), Μεταίχμιο (Ε)
Η καλοσύνη των ξένων (2015), Μεταίχμιο (Ε)
Ήμουν κι εγώ εκεί (2016), Μεταίχμιο
Γκαγκάριν (2016), Οξύ

Παιδική και εφηβική λογοτεχνία
Ο Σίσυφος στο μπαλκόνι (2007), Μεταίχμιο
Ο Σίσυφος στο μπαλκόνι (2009), Μεταίχμιο (Ε)

Ερμηνεία-Κριτική-Αρθρογραφία-Πορτρέτα
Πιπέρι στη γλώσσα (2000), Εκδόσεις Καστανιώτη
Το ραβδί και το καρότο (2004), Εκδόσεις Πατάκη
Ο ουρανός στο κεφάλι μας (2004), Μεταίχμιο
Νεοέλληνες (2007), Μεταίχμιο
Το βιβλίο για τα βιβλία (2010), Οξύ
Νεοέλληνες (2011), Μεταίχμιο (Ε)

Συλλογικά έργα
Ιστορική πραγματικότητα και νεοελληνική πεζογραφία 1945-1995 (1997)
Ασεμνες ιστορίες (1997)
Συνάντηση (1997)
Το παιχνίδι των τεσσάρων (1998)
Τάκης Λαμπρίας (2002)
Αληθινές ιστορίες (2003)
Θρυμματισμένος πλανήτης (2004)
Ανδρικές απολαύσεις (2004)
Γιώργος Πανουσόπουλος (2005)
Αχιλλέας Χρηστίδης: Προσωπογραφίες (2007), Εκδόσεις Καστανιώτη
Ο κύκλος του βιβλίου: Ο συγγραφέας, ο επιμελητής-τυπογράφος, ο εκδότης, ο κριτικός, ο αναγνώστης (2011), Σχολή Μωραΐτη. Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας
Αληθινές ιστορίες (2012), Μεταίχμιο
Χωρίς μαγνητόφωνο (2018), Πόλις

Πηγές: BiblioNet, Μεταίχμιο, Οξύ, Καστανιώτης, Πατάκης, Βιβλιοπωλείον της Εστίας

100 views.