Σπύρος Ν. Μουσούρης

Ο Σπύρος Ν. Μουσούρης γεννήθηκε στην Αθήνα και έζησε στην συνοικία του Βοτανικού, μέχρι το φθινόπωρο του 1962.
Από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου, είχε εκδηλωθεί το ταλέντο και η αγάπη του για την ζωγραφική.
Σπούδασε πολιτικές επιστήμες, σταδιοδρόμησε στην Ιονική και Λαϊκή Τράπεζα, απ’ όπου απεχώρησε οικειοθελώς, το 1986, για να αφιερωθεί στην τέχνη. Μετ’ ολίγον ευτύχησε να γνωρίσει τον διακεκριμένο ζωγράφο Γ. Πανουστόπουλο και να μαθητεύσει επί 3,5 χρόνια στο ατελιέ του, ολοκληρωμένος έτσι σαν καλλιτέχνης.
Έκτοτε και μέχρι σήμερα, έχει πραγματοποιήσει τρεις ατομικές εκθέσεις στην Πινακοθήκη Κυκλάδων, στην Ερμούπολη της Σύρου, με την συμμετοχή και άλλων δεκατεσσάρων καλλιτεχνών, με μεγάλη επιτυχία και ευρεία απήχηση.
Το έτος 2003 μετείχε των καλλιτεχνικών εκδηλώσεων “Ερμουπόλεια” της Σύρου και έργο του μεγάλων διαστάσεων κοσμεί την αίθουσα του Δ.Σ. του Δήμου Ερμουπόλεως. Άλλα έργα του ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές. Μετέχοντας σε πέντε πανελλήνιους διαγωνισμούς εικαστικών τεχνών του Φ.Σ. Παρνασσός, απέσπασε τρεις επαίνους (2000-2001-2003) και ένα βραβείο (2004).
Το 2005 μετείχε των καλλιτεχνικών εκδηλώσεων “Τρινεμεία” του δήμου Ν. Ερυθραίας.
Για το καλλιτεχνικό του έργο έχουν κατά καιρούς δημοσιευθεί κριτικές και ευμενή σχόλια, στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο.
Είναι κάτοχος πτυχίου Πολιτικών Επιστημών και του “Diplome D’Etudes Superieures” option literature, του Institut Francais D’Athenes, Central. Ομιλεί την ιταλική και έχει καλές γνώσεις της αγγλικής.
Είναι τακτικό μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου “Παρνασσός”, της Πανελλήνιας Εταιρείας Λόγου και Τέχνης (ΠΕΛΤ) και του Ελληνικού Συνδέσμου ΟΗΕ.
Ασχολείται με την ποίηση και έχει εκδώσει πέντε ποιητικές συλλογές “Ψυχής κατάθεση” (2005) , “Ταξιδιώτης της σκέψης” (2010), “Σιωπή ηχηρή” (2011), “Ποιήσεως ατραποί” (2014), “Έρημοι δρόμοι…” (2018) και δύο πεζογραφήματα “Οδός Φαλαισίας, η εν Αθήναις” (2013), και “Η Αρλέττα και οι δυο ζωές της” (2017).

Ταξιδιώτης της σκέψης
112 σελ.

Σιωπή ηχηρή
Το παρόν πόνημα περιέχει πενήντα εννέα ποιήματα, εκ των οποίων τα δέκα τουλάχιστον, έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με τα συμβαίνοντα στις ημέρες μας. Τα υπόλοιπα είναι ποιήματα αγάπης, κοινωνικού προβληματισμού, θρησκευτικής ενατένισης κ.α. Όλα όμως έχουν ένα κοινό γνώρισμα: είναι κατάθεσις ψυχής και μάλιστα “στεναζούσης” και “ομιλούσης”, που στην ποίηση βρήκε φιλόξενη καταφυγή… Είμαι από αυτούς που πιστεύουν, ότι το όποιο έργο τους -σε οιονδήποτε χώρο- είναι δεκτικό βελτιώσεως και ομολογώ ότι, επειδή έχω το “κουσούρι” της τελειομανίας, προσδοκώ και το δικό μου έργο να αποδειχθή στο μέλλον αρτιώτερο. Οι θετικές κριτικές που απέσπασε το προηγούμενο βιβλίο μου, “ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ”, τόσον οι γραπτές, οι οποίες παρατίθενται στο τέλος του παρόντος, όσο και οι προφορικές -και που για όλες εκφράζω τις από καρδιάς ευχαριστίες μου- μου δίνουν το κουράγιο και την δύναμη να συνεχίσω τον δυσκολόβατο ανήφορο του “Παρνασσού”… Ελπίζω οι επαΐοντες, και όχι μόνο, να επιβεβαιώσουν, όταν θα αναγνώσουν το παρόν, ότι αξίζει τον κόπο η προσπάθεια του συγγραφέα, να προχωρήση σε αυτήν την δύσκολη, μα τόσο όμορφη ανάβαση!
91 σελ.

Οδός Φαλαισίας
Η εν Αθήναις (1944-1962)
Οδός Φαλαισίας, η εν Αθήναις… Μια προσπάθεια καταγραφής αλλά και “διάσωσης” μνημών -κι αυτό για χάρη εκείνων στους οποίους αφιερούται το παρόν- που έχουν σχέση με τα δύσκολα, αλλά όμορφα χρόνια των δεκαετιών του ’40 και του ’50.
Ένα νοσταλγικό “ταξίδι” στην γειτονιά της οδού Φαλαισίας, στον Βοτανικό, που έχει την αφετηρία του στο 1944 (πρώτες μνήμες) και τέρμα του στο 1962, χρόνια όπου ένα παλιό, απλό μα “ζεστό” πατρικό σπίτι γκρεμίστηκε και οι ένοικοί του αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την όμορφη παλιά γειτονιά, παίρνοντας μαζί τους, εκτός από την οικοσκευή τους και τις μνήμες τους, επίσης.
Σ’ αυτό το “ταξίδι”, ο αναγνώστης θα “γνωρίση” τους ανθρώπους που κατοικούσαν στην γραφική οδό Φαλαισίας και της έδιναν ζωή, τα παιχνίδια που έπαιζαν τότε τα παιδιά, τους πλανόδιους εμπόρους της, κάποιους “περίεργους” τύπους, τα επαγγέλματα που χάθηκαν, κάποιες ιστορίες αγάπης και άλλα…
159 σελ.

Ποιήσεως ατραποί
ΑΓΕΡΙ ΠΕΛΑΓΗΣΙΟ
Πάρε τους στίχους μου, αγέρι πελαγήσιο,
ταξίδεψέ τους σε όλη την οικουμένη·
ίσως μ’ αυτούς μπορέσω κάποιους να βοηθήσω
και την συνείδηση να ‘χω αναπαυμένη!

Πάρε τους στίχους μου, αγέρι πελαγήσιο,
κάν’ τους τραγούδι τους κακούς να γαληνέψη,
τον δρόμο πάντοτε ν’ ακολουθούν τον ίσιο,
στον νου μη βάζουν το κακό ούτε σαν σκέψη!

Πάρε τους στίχους μου ψυχής που είναι δώρο,
γι’ αυτούς πολλή κακία που ‘χουν εκδηλώσει·
ίσως μεσ’ στις καρδιές τους ρίξουνε τον σπόρο
κι εκεί το δέντρο της αγάπης να φυτρώση!
80 σελ.

Η Αρλέττα και οι δυο ζωές της
Η Αρλέττα και οι δυο ζωές της…
Μπορεί, άραγε, να έχη κανείς δυο ζωές πάνω σε τούτη την γη; Το ερώτημα ακούγεται, κατ’ αρχάς; παράδοξο.
Η απάντησις, όμως, είναι πώς ναι, είναι δυνατόν!
Το αποδεικνύει η ιστορία της πρωταγωνίστριας του παρόντος αφηγήματος, το οποίο μοιάζει σαν παραμύθι, πλην όμως, ένα παραμύθι, πέρα για πέρα αληθινό!
Στην πρώτη της ζωή στάθηκε πολύ “άτυχη” και το μόνο καλό που της έλαχε ήταν τα δυο παιδιά της.
Στην δεύτερη, αντιθέτως, ο Θεός θέλοντας να την ανταμείψη για την προς Αυτόν μεγάλη πίστη της, έστειλε στον δρόμο της τον “βασιλιά” Πύρρο, ο οποίος απεδείχθη πνευματικός συνοδοιπόρος της και ο… “υπαίτιος” της ευτυχίας της!
Κεντρικός άξονας της ζωής αυτού του “βασιλικού” διδύμου, Πύρρου-Αρλέττας, γύρω από τον οποίο στρέφεται αυτή, είναι η αμετακίνητη και βαθειά πίστη τους στον Θεό, από τον οποίο τα πάντα εξαρτώνται και τα πάντα απορρέουν!…
288 σελ.

Έρημοι δρόμοι…
Έρωτα…
Τόσα χρόνια μόνον εσένανε ποθώ
και δεν υπάρχει λόγος τούτο ν’ αρνηθώ
ορκίζομαι στου γάμου το στεφάνι,
αν είναι τόσο πολύ να σ’ αγαπώ,
πολύ λυπάμαι, μα πρέπει να στο πω,
πως μια ζωή εμένα δεν μου φτάνει!
80 σελ.

Μυθιστορήματα
Η Αρλέττα και οι δυο ζωές της (2017), Δρόμων

Αφηγήσεις
Οδός Φαλαισίας (2013), Δρόμων

Ποίηση
Ψυχής κατάθεση (2005)
Ταξιδιώτης της σκέψης (2010), Δωδώνη
Σιωπή ηχηρή (2011), Ηριδανός
Ποιήσεως ατραποί (2014), Δρόμων
Έρημοι δρόμοι… (2018), Δρόμων

Πηγές: Biblionet, Δρόμων, Δωδώνη, Ηριδανός

Επισκέψεις: 10