Βίλια Χατζοπούλου

Η Βίλια Χατζοπούλου έχει σπουδάσει Παιδαγωγικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας και στη Δραματική σχολή Βεάκη.
Μεταπτυχιακές σπουδές στην αισθητική αγωγή της προσχολικής ηλικίας, Basel, Ελβετία.
Σαν ηθοποιός έπαιξε απ’ το 1992 ως το 1998.
Είναι ιδρυτικό μέλος του θεάτρου των Αλλαγών απ’ το 1998, www.toc.gr και έχει διδάξει τα μαθήματα: Μονόλογοι, Θεατρική γραφή, Θεατρική διασκευή, Παραμύθι – Αφήγηση, tango project.
Έχει γράψει το έργο “Πίστη”, μαζί με τον Α. Φλουράκη και το Γ. Δούμο, ανέβηκε στο θέατρο “Αμόρε”, 2002.
Α’ Κρατικό Βραβείο, για το έργο της “Η Γαλάζια Νο”, 2004.
Έγραψε και σκηνοθέτησε το έργο για παιδιά “Βορά και Νότε, τρέξ’ τε!” στο θέατρο Πορεία, 2005.
Ανεβαίνει το έργο της “Βρέχει”, στο Ελληνικό φεστιβάλ www.greekfestival.gr, 2007.
Γράφει και σκηνοθετεί το έργο για παιδιά “Νερό, νεράκι και γρήγορο αλογάκι”, για το Εθνικό θέατρο www.n-t.gr, 2009.
Σκηνοθετεί τον “Ύπερσιβηρικό”, διασκευή απ’ το μυθιστόρημα “Η Κυρά της Αρκούδας”, του Λ. Λάμι, στο Θέατρο της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, 2013-14.
Σκηνοθετεί το έργο για παιδιά “Σήκωσέ με ψηλά”, της Β. Πολυχνιάτου, διασκευή Μ. Σταυροπούλου, στο Θέατρο Μπιπ, 2015-16.
Θεατρική διασκευή στο “Δρ. Τζέκυλλ και Κος Χάυντ”, για το θέατρο Τέχνης www.theatro-technis.gr, 2017.
Γράφει και σκηνοθετεί τον μονόλογο “Με το ένα χέρι κρατούσε τον Καραγάτση και με το άλλο το τσιγάρο” τον παίζει η Λένα Δροσάκη στο Θέατρο Skrow, 2019.
Πηγή: theater-school.com
Ακούω την καρδιά του παίχτη - Βίλια Χατζοπούλου
ΑΙΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΖΙ ΜΕ ΦΩΣ
“Στο νησί μου όλα καίγονται στο φως. Το ίδιο φως, απ’ το καλοκαίρι ως το χειμώνα, καίει ασταμάτητα. Σ’ αυτή τη φωτιά έμαθα, γι’ αυτό δε συνηθίζω εδώ. Ό,τι κι αν καίγεται σ’ αυτό το εργοστάσιο, με καίει κι εμένα, αλλά δε με θερμαίνει. Μοιάζει με το φως που φτιάχνουμε εγώ κι οι ναύτες. Είναι αναγκαίο, αλλά δεν είναι φως. Είναι μόνο το αντίθετο του σκοταδιού.”

ΜΕ ΤΟ ΕΝΑ ΧΕΡΙ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΤΟΝ ΚΑΡΑΓΑΤΣΗ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΑΛΛΟ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ
“Ανέπνεε σαν τους δρομείς των μεγάλων αποστάσεων. Πού το είχε μάθει;”
ΣΤΑ ΤΡΙΑ
“Μια ιδέα ήταν αρκετή. Δούλευα εξαντλητικά, για να την κάνω να λάμψει. Αν κέρδιζα, πίστευα ότι η νίκη αυτή θα μ’ έκανε αιώνιο.”

ΧΕΡΙΑ ΓΙΑΤΡΟΥ
“Το αίμα λερώνει τα ρούχα μου και το βρώμικο παλτό, που μόλις πλήρωσα για να το αποκτήσω. Σκέφτομαι το αίμα που τρέχει όταν χειρουργώ, το αίμα στα ψυγεία, στις μεταγγίσεις, στις εξετάσεις, κάτω απ’ τις μασχάλες των νοσηλευτριών. Το αίμα δεν το τρέμω ούτε με συγκινεί. Είμαι γιατρός και είναι ένα απ’ τα εργαλεία μου. Το αίμα είναι νερό για μένα. Όμως είμαι σίγουρος πως αυτή η τελευταία κρίση πανικού ήρθε απ’ το αίμα. Δεν ξέρω γιατί και το κρύο μ’ εμποδίζει να το συλλογιστώ καθαρά”.

ΑΚΟΥΩ
“Δεν τον έβλεπα ούτε τον άγγιζα. Τον ήθελα. Μου άρεσαν οι ήχοι του και η κάθε μυρωδιά του. Όλα μου ταίριαζαν. Ήταν παίχτης και εξαιτίας του, το παιχνίδι, τώρα, είχε γίνει συναρπαστικό”.

ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΟ
“Ο πόνος! Ο πόνος με κάνει να μιλάω έτσι. Είναι τρομακτικές οι εικόνες του πόνου. Βλέπω το χέρι που πονάει να ξεφεύγει, να το σκάει”.

Διηγήματα, Θράκα, 2019, 152 σελ.

Διηγήματα
Ακούω την καρδιά του παίχτη (2019), Θράκα

Πηγές: Biblionet, Θράκα