Γιώργης Σερκεδάκης

Ο Γιώργος (Γιώργης) Σερκεδάκης γεννήθηκε το 1951 στο χωριό Σίβα Ηρακλείου. Σπούδασε υπολογιστές.
Δούλεψε, περίπου δυο χρόνια, σε σκληρές οικοδομικές δουλειές, σε μεταφορική και διαφημιστική εταιρεία.
Από το 1975-όλως τυχαία-μέχρι και το 2008 σταδιοδρόμησε στο ανταγωνιστικό περιβάλλον των Δημοσίων Σχέσεων και του βιομηχανικού μάρκετιγκ χωρίς να αφομοιωθεί,σε δυο πολυεθνικές εταιρείες κατασκευής ηλεκτρομηχανολογικών εξοπλισμών και συστημάτων παραγωγής.
Γράφει ποίηση, συστηματικά από το 1970 και από το 1980 και δοκιμιακά κείμενα.
Βασικός συντελεστής στην εβδομαδιαία εκπομπή Τέχνη και Λόγος στο ραδιόφωνο της ΥΕΝΕΔ στην Θεσ/κη- αρχές της δεκαετίας του 1980– όπου παρουσίασε με τον φιλόλογο και συγγραφέα Στέργιο Βαγγλή σημαντικούς εκπροσώπους της Ελληνικής Λογοτεχνίας.
Έχει συνεργαστεί με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά, με επαρχιακές και αθηναϊκές εφημερίδες και έχει εκδώσει από το 1978 μέχρι το 1989 τρεις ποιητικές συλλογές – οι δύο εκτός εμπορίου και το 2018 ένα παιδικό με στιχουργήματα- εκτός εμπορίου και μια ποιητική συλλογή.
Ποιήματα του έχουν μεταφραστεί στα Γερμανικά και Αγγλικά και έχουν μελοποιηθεί από τον Γιάννη Σερκεδάκη και τον ομότιμο καθηγητή μουσικολογίας Δημήτρη Θέμελη.
Τα πρώτα του ποιήματα παρουσιάστηκαν στα Θρακικά Χρονικά το 1974 και τα τελευταία στην Aγγλική το 2010 στην ετήσια έκδοση των GREEK LETTERS της Ένωσης Ελλήνων Μεταφραστών σε μετάφραση του ομότιμου καθηγητή Μάριου Β. Ραίζη.
Είχε την τύχη να γνωρίσει και να διδαχτεί από σημαντικούς ανθρώπους-πνευματικούς και μη- που τον τίμησαν με την εμπιστοσύνη και την φιλία τους.

Ανθρωπόσημο – Γιώργης Σερκεδάκης
ΚΥΚΛΟΣ
Απλωμένη στις αντιφεγγιές η νύχτα.
Οι νυχτερίδες κουρνιασμένες στη θολούρα τ’ ουρανού.

…και περπατήσαμε σα νάμασταν σε ξαστεράδα’
και ψάξαμε για το φάντασμα που παραφύλαε
σε χίλιες χελένιες φωλιές…

Νικήσαμε;
Ποδοπατήσαμε το φόβο μας;
Δεν ξέρω… ξημέρωσε, δεν ψηλαφίζεις;

Χάθηκε η σκιά μας… πάει…

Τώρα, πατούμε ξανά στο πεζοδρόμι
σάρκινοι και ντυμένοι με αρώματα και οργές.
Στο πεζοδρόμι μας με τις βροχοπλυμένες πλάκες.

…Θάρθουνε κι άλλες νυχτιές φίλε μου.
Κάποτες θα σου πω λοιπόν το καταστάλαγμά μου…
Ιούλης ’72 – Ηράκλειο
Απανεμιά, 1978

Αμφίλεκτα – Γιώργης Σερκεδάκης
ΜΟΝΑΞΙΑ
Ρολόγια εγκαταλλειμένα,
απροσδιόριστα ονόματα
και κουβέντες ασύμμετρες,
έχουν γεμίσει
αυτή τη γειτονιά.
Τίποτα το κοινό
και όλα τόσο γνώριμα
κι αυτή η ποικιλία
χωρίς μέτρο,
για καμμιά σύγκριση.
Διογένης, 1981

Γράμμα του χειμώνα – Γιώργης Σερκεδάκης
«Γιέ μου»
Γιε μου, λίγο πιο πριν δεν υπήρχες.
Ως τότε, εγώ
τσουρουφλιζόμουνα στο φως του κεραυνού…
Σε ονειρεύτηκα να χτίζεις παραμύθια
να τα στολίζεις με αριθμούς και με ονόματα
ύστερα να τα κρεμάς με ανεμόσκαλες
από το φως του φεγγαριού
να μην τα φτάνουν οι κακοτοπιές
και τα ξοδεύουν…

«Σε θυμάμαι»
Σε θυμάμαι
σαν μια φιγούρα γερμένη στον ώμο μου
γεμάτη ανασφάλεια και μοναξιά?
σε θυμάμαι
σαν ένα λυπημένο χαμόγελο
που κρύφτηκε απορημένο
και χάθηκε.
Εκδόσεις των Φίλων, 2018
112 σελ.

Ποίηση
Ανθρωπόσημο (1978), Απανεμιά
Αμφίλεκτα (1981), Διογένης
Γράμμα του χειμώνα (2018), Εκδόσεις των Φίλων

Πηγές: Biblionet, Εκδόσεις των Φίλων