Εύα Μοδινού

Η Εύα Μοδινού γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα.
Σπούδασε Μαθηματικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Εργάζεται ως αρχιτέκτων-μηχανικός.
Στο χώρο της ποίησης πρωτοεμφανίσθηκε το 2001 με την ποιητική συλλογή “Στιχομυθία” από τις εκδόσεις Εριφύλη του Χρήστου Δάρρα.
Ακολούθησαν από τον ίδιο εκδοτικό οίκο οι συλλογές: Το Κοίλο της Σιωπής, 2003, Εκεί που Τελειώνει… Πρώτο Τετράδιο, 2005, Εκεί που Τελειώνει… Δεύτερο Τετράδιο, 2005, η ποιητική σύνθεση Για Πάντα – ποίηση σε επτά πράξεις, από τις Εκδόσεις των Φίλων, το 2012 και Η ηλικία της πέτρας, από τις Εκδόσεις Γκοβόστη, το 2017.
Ποιήματα, δοκίμια και κριτικές της έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά (έντυπα: Θέματα Λογοτεχνίας, Τα Ποιητικά, Πόρφυρας, Εμβόλιμον, Κ-περιοδικό κριτικής λογοτεχνίας και τεχνών, Σημειώσεις, Κουκούτσι, Φρέαρ, Πάροδος, Ο Σίσυφος, Το Κοράλλι, Θευθ-οι δυο όψεις της γραφής) και έχουν παρουσιαστεί σε ραδιοφωνικές εκπομπές (Τρίτο Πρόγραμμα, Δεύτερο Πρόγραμμα, Αθήνα 984, Επικοινωνία FM, Φωνή της Ελλάδας).
Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα ιταλικά.
Για την ποίησή της έχουν γραφτεί κριτικές σε εφημερίδες και περιοδικά.
Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα ιταλικά και έχουν δημοσιευτεί σε ιταλικά περιοδικά.
Έχει την ιστοσελίδα: Εύα Μοδινού.

Στιχομυθία – Εύα Μοδινού

«Ερήμην»
Η ράχη της άγνωστης θάλασσας
απλώνονταν στον ορίζοντα
όταν μας σκέπαζε πάχνη ορθρινή
κι ο κότσυφας τίναζε το κεχριμπαρένιο ράμφος
στο στερέωμα

τα πουλιά κατέβαιναν από τους λευκούς κορμούς
στην πηγή να δουν το καθρέφτισμά μας
της νιότης μας το λείο πέρασμα
ανάλαφρο ανάμεσα στον παράλληλο θάνατο

Ποίηση, Εριφύλη, 2001, 131 σελ.

Το κοίλο της σιωπής – Εύα Μοδινού

Ο πόνος άφησε ένα άδειο πουκάμισο
έξω στις αυλές μας
κατάλευκο, καρφιτσωμένο στον αέρα
που τόσα χρόνια πασχίζουμε
να το φορέσουμε
χωρίς ν’ αγκυλωθούμε.

Ποίηση, Εριφύλη, 2003, 118 σελ.

Εκεί που τελειώνει… – Εύα Μοδινού

Πρώτο τετράδιο
ΠΡΩΙΝΗ ΟΜΙΧΛΗ
Βοριά μην πνεύσεις!
Να μη σκορπίσει η πάχνη του γκρεμού.

Ας χαθούμε σε τούτο το υγρό σούρουπο
μοναχικοί επιζώντες
το βάρος του άλλου φέροντας
σαν τραύμα στη μασχάλη.

Ας μη δούμε ποτέ το ύψος τ’ ουρανού
ν’ αγγίζει στο νερό τ’ οριστικό ενός τέλους.

Γδαρμένοι από τη ματαίωση
τι να την κάνουμε του ορίζοντα την αεικίνητη
και δίκοπη σπαθιά;

Καλύτερα ετούτη η πονετική ομίχλη
να μας πλανέψει
πρώιμα να μην ξεριζωθούμε από τ’ όνειρο.

Ποίηση, Εριφύλη, 2005, 68 σελ.

Εκεί που τελειώνει… – Εύα Μοδινού

Δεύτερο τετράδιο
Πού πάνε οι ψυχές που χάνονται;
Σε μια στροφή του δρόμου ένα «αντίο» κι έπειτα ο μαύρος ποταμός.
Ίσως πίσω από το βλέμμα μας κουρνιάζουν
κάποτε μας κτυπούν το τζάμι, ατέλειωτη βροχή, ανοίγουμε κανείς.
Ή όταν κοιτάζουμε φευγαλέα εντός μας ένα όριο αδιαπέραστο
στιγμιαία μνημόσυνα, κι έπειτα πάλι μεροδούλι – μεροφάι.
Έπειτα είναι η γη που μυροβολά και καρπίζει, ανεξερεύνητη περισσότερο από τον ουρανό.
Ένα πλατύ στήθος ανεξάντλητο για να ρουφούν το φως της μέρας οι έκπληκτοι νεοσσοί
της καρδιάς μας που δεν αναγνωρίζουν τίποτα.
Μονάχα ανοίγουν τα φτερά τους και φωνάζουν μικρές κραυγές όλο απαίτηση κι ελπίδα.
Δεν είναι εύκολο να τους θρέψεις.
Δεν τρώνε παρά λάμψεις από ήλιο ή από λεπίδι
δεν ξέρουν να τις ξεχωρίσουν.

Ποίηση, Εριφύλη, 2005, 79 σελ.

Για πάντα – Εύα Μοδινού

Ποίηση σε επτά πράξεις

Αυτό λοιπόν είναι η ζωή;

Η αρχιτεκτονική Στιγμών μες στις σχισμές του Απείρου;

Ή ίσως η λίγη αγάπη το Λάξευμα το επίμονο ενός γλύπτη
στο Μαύρο Λίθο της καρδιάς;

Ποίηση, Εκδόσεις των Φίλων, 2012, 173 σελ.

Η ηλικία της πέτρας – Εύα Μοδινού

Τι είναι αυτό που ρυθμίζει τη ζυγαριά ενός αυτόχειρα πριν από τη μοιραία απόφαση; Μπορούμε ποτέ να μάθουμε πραγματικά; Το να έρθουμε στη θέση του Άλλου είναι μια μακρά επίπονη διεργασία, όπως όταν δουλεύει κανείς ένα σκληρό πέτρωμα πασχίζοντας ν’ αποσπάσει μια μορφή. Όμως, “οι μακρές εργασίες είναι απαλές”, όπως λέει ο Gaston Bachelard στην “Ψυχανάλυση της φωτιάς”. Ενώ “ο πόθος της αλλαγής απαιτεί το σταμάτημα του χρόνου”. Ποια είναι η ηλικία της πέτρας; Είναι ο χρόνος που χρειάζεται να την κατεργαστεί κανείς μέχρι να τη λειάνει ή να τη μορφοποιήσει; Και ποιος μπορεί να επεξεργαστεί ένα βίαιο σπάνιο βράχο; Η ποίηση μπορεί να φωτίσει την πληγή της ψυχής που έγινε ένας τέτοιος βράχος; Ο Bachelard λέει: “Τον βίαιο, σπάνιο σκληρό βράχο δεν τον κατεργάζεται η φωτιά. Αυτός που επεξεργάζεται τον βράχο τον αγαπά…” Η ποίηση ίσως είναι μια αχτίδα φωτός στα σκοτάδια της καρδιάς, εκεί όπου ο συμπαγής πόνος έγινε βράχος. Είναι ένας τρόπος τελικά να ψηλαφήσουμε έστω και ελάχιστα το ακατέργαστο κρυμμένο πετράδι του πυρήνα της ύπαρξης – το ανείπωτο.

Ποίηση, Εκδόσεις Γκοβόστη, 2017, 112 σελ.

Ποίηση
Στιχομυθία (2001), Εριφύλη
Το κοίλο της σιωπής (2003), Εριφύλη
Εκεί που τελειώνει… (2005), Εριφύλη
Εκεί που τελειώνει… (2005), Εριφύλη
Για πάντα (2012), Εκδόσεις των Φίλων
Η ηλικία της πέτρας (2017), Εκδόσεις Γκοβόστη

Πηγές: Biblionet, Εριφύλη, Εκδόσεις Γκοβόστη, Εκδόσεις των Φίλων