Βασ. Δραγούνη – Ποιήματα


Η Βασιλική Δραγούνη είναι μια νέα, πολλά υποσχόμενη και βραβευμένη ποιήτρια.

Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές:
Πτήση στο φως (2017)
Σελήνη στον Σκορπιό (2018)
Τοπία του Είναι (2019)

Όπως λέει: «Γράφω γιατί αγωνιώ να αποτυπώσω εμπειρίες και μνήμες, να εξερευνήσω ανεξιχνίαστους τόπους της ανθρώπινης ψυχής και να δημιουργήσω νέες πραγματικότητες».

Πηγή έμπνευσης: Το φως, το σκοτάδι, οι μικρές καθημερινές πληγές, η ψυχή και ο θάνατος…

Τα ποιήματα είναι από το όμορφο ιστολόγιο της Βασιλικής Δραγούνη Artifact Spirit.
Ευγενική προσφορά της ποιήτριας στους επισκέπτες και επισκέπτριες του Deyteros, την ευχαριστούμε θερμά.
Αγραφο παραμύθι

ΑΓΡΑΦΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ – Βασιλική Δραγούνη


Πιστέψαμε ότι θα βρούμε αστέρια
αλλά ο κήπος ήταν εγκαταλειμμένος
υπήρχε ένα κενό φως στο τέλος
του αγροκτήματος, σκοτάδι παραπέρα.

Ο μικρός λύκος αναπηδούσε πάνω
στο πρώτο χιόνι, αφουγκράζοντας
τον πάγο που θρυμματιζόταν στα κλαδιά
τη βροχή από κρυσταλλωμένες ψιχάλες.

Το δωμάτιο είναι ζεστό
κάποιος ξετυλίγει ένα πακέτο
ένα ξαφνιασμένο ελάφι ξεπροβάλλει
από το ασημένιο κουτί.

Οι κινήσεις του αργές σαν δείκτες ρολογιού
τα μάτια του θλιμμένα
βρίσκουν καταφύγιο στην άκρη ενός παραμυθιού
που δεν έχει γραφτεί ακόμα.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Αδεια δωμάτια

ΑΔΕΙΑ ΔΩΜΑΤΙΑ – Βασιλική Δραγούνη


Σε νύχτες μακρινές δύσκολων χρόνων
θύμησες ασυνήθιστες από κυανό λυκόφως
φωτίζουν την ανυπαρξία που ενεδρεύει
μετά από κάθε μεγάλη απώλεια.

Το ρολόι του προσδόκιμου παρωδεί την άχραντη διάρκεια
των άνυδρων εποχών
και τους χρησμούς κρατάει κλειδωμένους
στα άδεια δωμάτια της ύπαρξης, που σκοτεινιάζουν γρήγορα.

Οι επιθυμίες μας, ακατανίκητες
κι απανταχού παρούσες
περιπλανιούνται αδιάκοπα στην ατελείωτη γη
και υπνοβατούν πάνω στις θολές γραμμές των οριζόντων

μα πάντα επιστρέφουν σε αυτό το σπίτι
των απηρχαιωμένων μυστηρίων
τυλιγμένες σε νυχτερινές ανάσες
χαμογελώντας μπροστά στους τυφώνες.

Τα σπασμένα φωτιστικά εξακολουθούν
να φωτίζουν τους σκονισμένους διαδρόμους
όπου πρεβάζια παραθύρων πλαισιώνουν άδεια σκηνικά
και ιστοί αράχνης αστράφτουν κάτω από το μεσονύκτιο φως

καθώς οι μοίρες σαν περιπλανώμενες πνοές
τρέχουν, γελούν και ξεγελούν
και στον αέρα ιχνογραφούν με βεβαιότητα
την παραστατική, αν και όχι ηθελημένη, άρνησή τους.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Αιφνίδιες συγκυρίες

ΑΙΦΝΙΔΙΕΣ ΣΥΓΚΥΡΙΕΣ – Βασιλική Δραγούνη

Η νύχτα παίζει με τις σκιές στον τοίχο
υπολογίζοντας τις πιθανότητες: πόσα ναι και πόσα όχι,
δίνοντας πεπερασμένες δυνατότητες
σε κάθε κύκλο ζωής να δραπετεύσει
από σχεδιασμένους προορισμούς.

Θα μπορούσα να επιβραδύνω την αναπνοή μου
με μισές προσπάθειες και αργούς ρυθμούς.
Θα μπορούσα να την εξαντλήσω
με λάθη και κακές αρχές.

Οι εφιάλτες σφύζουν στο κενό
βυθίζοντας τη λογική σε αδιανόητα σύμπαντα.
Κι έπειτα, η τηλεόραση,
ο ζωδιακός κύκλος, ο ευκαιριακός θυμός.

Είναι οι αιφνίδιες συγκυρίες που μετατρέπουν την κυριαρχία
σε θρυμματισμένο φύλλο,
η απόκρημνη παύση του ανέμου
που σπάει το στέλεχος του ηλιοτρόπιου.

Καθώς το σούρουπο αρνείται
κάθε απωθημένη ενόρμηση.
Καθώς το πρωί αποδέχεται
κάθε ξεπερασμένη ανάγκη.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Αιώνιος νόστος

ΑΙΩΝΙΟΣ ΝΟΣΤΟΣ – Βασιλική Δραγούνη


Βροχή πέφτει στη θάλασσα,
μία μικρή βάρκα σε ασαφή απόσταση
και μέσα ένας μόνο επιβάτης, της Νέκυιας μαντατοφόρος,
επιζήσας του πολέμου και του πνιγμού.

Ή ίσως είναι μόνο μια επινόηση κάποιας αρχέγονης μνήμης
που σαρώνει αυτήν την έρημη περιοχή από τη μια στεριά στην άλλη,
το φως του ορίζοντα στη σκοτεινιά μιας αχαλίνωτης ακτής,
η σιωπή του ουρανού καταμεσής της γης;

Ποια επιλογή θα αποδειχθεί άξια αυτού του ονείρου:
ο ήχος του ανέμου, η αιώνια αναπνοή, η θάλασσα -σχεδόν αληθινή,
ή η βάρκα που τοποθετείται εκεί σαν σύμβολο αγώνα και απομόνωσης
σαν κέντρο κάποιου μυστηρίου;

Αντανακλάσεις του νερού το είδωλό της
αφήνεται στων άγριων καιρών το έλεος
σκορπίζοντας στον άνεμο μια υπόσχεση διάπλους, μια επιθυμία,
μια απροσδόκητη εικόνα της Ιθάκης -εκείνου του αιώνιου νόστου…
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Ακολουθώντας την συνταγή

ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΓΗ – Βασιλική Δραγούνη


Το χέρι αναγνωρίζει το μολύβι
και το χαιρετά σαν ένα παλιό φίλο
που ξανασυνανατά τυχαία.
Το χαρτί είναι εκεί, περιμένοντας.
Το απόγευμα γίνεται πολύ ήσυχο
με μια ανυπόμονη παρόρμηση να πλανάται στον αέρα
και με τα μικροσωματίδια αυτογνωσίας
να παρακολουθούν σαν να γνωρίζουν,
σαν να καταλαβαίνουν.

Έφτασε σχεδόν η ώρα
για να προσθέσω ψυχή στους ήχους των φωνηέντων
και δύναμη στην καρδιά των συμφώνων,
πάντα σε αναλογία με ένα μικρό μέτρο μουσικής.
Κάποια δόση αλήθειας;
Μερικές φορές. Όχι πάντα.
Υπάρχει μία υψηλότερη αλήθεια
με μεγαλύτερο ειδικό βάρος από την ιστορία.

Προτιμώ περισσότερο τα ρήματα από τα επίθετα,
είναι πιο διασκεδαστικά.
Και για το τέλος θα χρειαστώ λίγη μαγεία
από το φως των αστεριών,
την ανατολή ή ένα θλιμμένο βλέμμα,
ως ποιοτική και όχι ως ποσοτική αναλογία.
Ό,τι επιπλέον προστεθεί, πλεονάζει.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Αληθινές ιστορίες

ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ – Βασιλική Δραγούνη


Ήταν μια μικρή πόλη
στη μέση του πουθενά.
Μια πόλη που πέθαινε αργά
λόγω έλλειψης ικανοτήτων
και ενδοιασμών.

Τα ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας
ήταν τρεις φορές πιο πάνω
από τον μέσο όρο
και οι κάτοικοι αποχωρούσαν κατά κύματα
σαν παράλογοι έφιπποι
που εγκατέλειπαν τη μάχη.

Σε όλα τα νυχτερινά δελτία ειδήσεων
τα νέα αναγράφονταν
με πηχυαίους τίτλους στην οθόνη
κάνοντας την κατάσταση να φαίνεται
πραγματικά δραματική.

Τέλος πάντων, τα μωρά
εξακολουθούσαν να πεθαίνουν
και οι κάτοικοι εξακολουθούσαν
να φεύγουν απ’ την πόλη
και οι ασκούντες διοίκηση φοβούνταν
πως δεν θα έμενε κανείς εκεί
σε λίγα χρόνια.

Και η ιστορία συνεχίστηκε
με μεταναστεύοντες καρχαρίες.
Μα έθεσα την τηλεόραση σε σίγαση
κι έτσι δε γνωρίζω τίποτα νεότερο
για τους καρχαρίες.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Αλτσχάϊμερ

ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ – Βασιλική Δραγούνη


Έχει αναγάγει την τοποθέτηση
πραγμάτων σε λάθος θέση
σε υψηλή τέχνη
σαν μέσα του να υπάρχει
ένα σκανταλιάρικο μικρό παιδί
που κάνει μια φάρσα σε έναν φίλο
αποκρύπτοντάς του
ένα κομμάτι χαρτί,
μια κλειδοθήκη,
κάτι ελάχιστης σημασίας
και στη συνέχεια διασκεδάζει
παρακολουθώντας τον εαυτό του
να το ψάχνει ξέφρενα.

Δεν θα ήθελε να ξέρει
πόσο χρόνο ξόδεψε
σε όλες αυτές τις άκυρες στιγμές
ψάχνοντας για κάτι
που πίστευε πως είναι εκεί που δεν ήταν
γιατί ήταν όντως εκεί
ένα λεπτό πιο πριν.

Δεν θα ήθελε να ξέρει
πόσο συχνά επανέλαβε τα βήματά του,
επανεκτέλεσε τη δουλειά του,
επανεξερεύνησε την ψυχή του,
προσπαθώντας να βρει τον πολιούχο άγιο
των απολεσθέντων αντικειμένων
που θα σηκώσει το κουτί
των ξεχασμένων θησαυρών
και των παραπεταμένων μπιχλιμπιδιών
πίσω από έναν αόρατο πάγκο,
για να θυμηθεί επιτέλους
τι έψαχνε μανιωδώς
και μ’ ευγνωμοσύνη και ανακούφιση
να του πει “ευχαριστώ”.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Αμφιλύκη

ΑΜΦΙΛΥΚΗ – Βασιλική Δραγούνη


Κάπου ανάμεσα
στα μισοσβησμένα παστέλ
ενός αδιέξοδου ηλιοβασιλέματος
και στην ασημένια χαρακιά
μιας αδυσώπητης ανατολής
κοιμάται η αμφιλύκη.

Είναι μια παλέτα ανέσπερων,
αδιαμφισβήτητων,
αβάσταχτων μπλε
που διαστέλλονται
στο κέλυφος του σκοταδιού
συνθέτοντας ένα αυτόνομο,
κατάδικό τους σύμπαν.

Είναι μια ώρα που όλα φαίνονται
όπως πραγματικά είναι
κι όχι όπως εμφανίζονται.
Πρόσεξε μόνο
μην πατήσεις τον βάτραχο.
Θα μπορούσε να είναι ένας πρίγκιπας.
Ή ένας φρύνος.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Αν πω ναι

ΑΝ ΠΩ ΝΑΙ – Βασιλική Δραγούνη


Αν πω ναι
θα τα έχω όλα.
Όλη τη χαρά, όλη τη θλίψη,
κάθε πόνο, κάθε αλήθεια.
Και αν πω ναι
τότε θα ‘μαι για τα καλά
μες στο παιχνίδι.
Κανείς δεν έχει μόνο νίκες
και κανείς δεν φέρει όλο το βάρος.
Η ζωή είναι α λα καρτ
και καθεμία επιλογή
σε πετάει εκτός ή μέσα.
Και λέω ναι.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Ανακωχή

ΑΝΑΚΩΧΗ – Βασιλική Δραγούνη


Για περισσότερα από τριανταπέντε χρόνια
δεν ήταν κάτι παραπάνω από σκιά.

Ένα ξεχασμένο βιβλίο
σε μια εφεδρική κρεβατοκάμαρα
χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον
-υπολογίσιμη παρ’ όλα αυτά.

Η ζωή και οι επιδιώξεις του
δικές της.
Χωριστές
μα αλληλοεπικαλυπτόμενες.

Πλοία που ταξίδευαν
σε διαφορετικούς προορισμούς
κάνοντας μόνο κοινή χρήση
ενός λιμένα αναφοράς.

Αυτήν την άνοιξη όμως
τα πράγματα άλλαξαν κάπως.

Ανεπαίσθητα στην αρχή:
Χαιρετισμοί στην πόρτα,
ένα περιστασιακό φιλί για καληνύχτα.

Διστακτικές αλλά περιέργως ευπρόσδεκτες
είναι κι οι νύχτες
κάτω απ’ τα ίδια σκεπάσματα

ή τα ανοιξιάτικα απογεύματα
όταν το τελευταίο φως της μέρας
στην καθοδική πορεία του

εκπέμπει ένα χάδι απρόσιτο
πίσω απ’ το παράθυρο χωρίς θέα, στο σαλόνι.
Εκεί που κάθονται μαζί

πολύ κουρασμένοι πλέον για να βγουν
ο ένας από τη ζωή
του άλλου.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Αναπόφευκτη κατάληξη

ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ ΚΑΤΑΛΗΞΗ – Βασιλική Δραγούνη


Από εδώ που βρίσκομαι
μπορώ ανεμπόδιστα να διακρίνω
την εξελισσόμενη πλοκή
και τους ανατρεπτικούς ρόλους
των δευτεραγωνιστών

που ευτυχείς στην επίπλαστη πλάνη τους
αναπτύσσουν τις εικασίες τους
φλυαρώντας πλουραλιστικά
με θορυβώδη υπονοούμενα.

Η ώρα έχει έρθει πλέον
για τον από μηχανής θεό.
Η άφιξή του ιερή επίκληση
αυτού που δεν ξανάρχεται
μα ωστόσο αναμένεται να έρθει.

Θα επεξεργαστώ και πάλι την υπόθεση
αφήνοντας όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά
-μην τυχόν απογοητευτεί και προσπεράσει.
Σχεδιάζω μια εικόνα της σκηνής
με ή χωρίς κομπάρσους.

Η κατάληξη είναι πάντα η ίδια.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Απέραντο γαλάζιο

ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ – Βασιλική Δραγούνη


Ένας μπλε ερωδιός ανυψώνεται
από την θραυσματική του αντανάκλαση
στις βαθυγάλανες ώρες πριν τον πρωινό όρθρο
σκορπίζοντας στάλες άφεσης πάνω από τις ζοφερές
πτυχώσεις του νερού
που διαπερνούν το φως του ήλιου
σαν διάσπαρτα ζαφείρια ή χάντρες τυρκουάζ
μέσα από λάπις λάζουλι κοχύλια και οστρακόδερμα.
Μπορεί να σκέφτεσαι πως κάθε ελπίδα έχει χαθεί.
Αλλά περίμενε.

Ένας μεγάλος λευκός καρχαρίας
χαράζει διάσπαρτους ρούνους σε έναν ύφαλο.
Το νόημα δεν χάνεται ποτέ:
και η πιο θρυμματισμένη ζωή αποτιμάται σε στιγμές.
Το κυματιστό τραγούδι της γαλάζιας φάλαινας,
θρήνος σε ντο-ελάσσονα,
μεταβαίνει στο μέλλον που φθίνει
στέλνοντας νοσταλγία σε κάθε νότα, σαν μια προσευχή
που αντηχεί στο κενό.

Καταδυόμαστε σε βάθη
ανεξερεύνητης αλήθειας. Όλοι μας.
Οι προοπτικές μας ασαφείς,
ατραποί φυσαλίδων στον απόηχο του τραγουδιού
πέρα απ’ το φάσμα του φωτός, πέρα από τον ορίζοντα.
Βυθιζόμαστε στο απέραντο γαλάζιο.
Μία ελεύθερη κατάδυση στον αέρα, το νερό ή τα οράματα
του λεξικού των ευσεβών μας πόθων
μέσα στην πρώτη γαλανή απόχρωση πριν την αυγή,
αυτήν του φωτός κάτω απ’ την επιφάνεια.

Ο καθένας μας
κατακερματισμένος, σαν ίχνη φυσαλίδων
κινείται σπειροειδώς σε απέραντες αβύσσους
ακολουθώντας στην περιδίνηση την μυστική βοή
του Λεβιάθαν.
Όλοι μας
ζούμε αποσπασματικά
μα η ένωση των κομματιών θα είναι το μέτρο της άφεσης.
Κάτι απέραντο μας καλεί
που αναδύεται από τα βάθη
της ύπαρξής μας.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Απλά πράγματα

ΑΠΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ – Βασιλική Δραγούνη


Παρατήρησα αποτυπώματα χαραγμένα στη λάσπη
και μια υγρασία στα χόρτα ανεπαίσθητη
σαν δάκρυα, που θα μπορούσε
να τα είχε περάσει ο άνεμος
μέσα απ’ τη μύτη μιας βελόνας.

Κάπως έτσι θα πρέπει να έφτιαξα
ένα όνειρο από όλο αυτό, γιατί στον ύπνο μου,
κατά τη διάρκεια ενός εφιάλτη,
με πλησίασε ένας άγνωστος για να ρωτήσει
αν τα είχα δει, αν ήξερα πού πήγαν.

Προσπάθησα να ανακαλέσω
απολεσμένους δρόμους,
στροφές και διασταυρώσεις
μέσα από την ομίχλη ενός κρυφού τοπίου,
μισοφωτισμένου κι αινιγματικού.

“Ποια;” τον ρώτησα.

“Εκείνα τα σαλιγκάρια που εμφανίζονται
μετά από τη βροχή των παραισθήσεων.
Ή τα ξέχασες ήδη;”

“Μην περιορίζεις τον εαυτό σου
σε αυθυποβολές και εξαντλημένα χαμόγελα.
Πάρε εξιτήριο από εναλλασσόμενες ψυχεδέλειες.
Τίναξε από πάνω σου τις λάσπες
της Νέας Εποχής.”

“Δεν μπορώ”, απάντησα.
“Είμαι αφοσιωμένος σε απλά πράγματα:
στα “θέλω” και στα “πρέπει” μου,
στις προσδοκίες και στις ματαιώσεις μου,
στις άβολες δικαιολογίες και στις βολικές μου σκέψεις.”

“Λες ψέματα!”, είπε.
Και εξαφανίστηκε.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Αρχέγονο σχήμα

ΑΡΧΕΓΟΝΟ ΣΧΗΜΑ – Βασιλική Δραγούνη


Η ελπίδα είναι το γεράκι
που εκπαίδευα για χρόνια
να γλιστρά απ’ το δερμάτινό μου γάντι
κι ανοιγοκλείνοντας τις προεκτάσεις του
να αποφεύγει με άλματα ουτοπικής κουκκίδας
τον γκρεμό των διαστάσεων
της πραγματικότητας.

Κάποια μέρα, ευγνώμων
για την μακρά υπακοή,
έλυσα τα επίκτητα δεσμά του,
πέταξα το γάντι μου μακριά
κι έμεινα να το παρακολουθώ να γεύεται
τις αποχρώσεις του ανέμου
και να θρυμματίζει με ταχύτητες φωτός
την αδιάλλακτη ανυπαρξία του ορατού.

Λίγες μέρες αργότερα
το γεράκι μου πήρε το αρχέγονο σχήμα
της παιδικής του μορφής
κι επέστρεψε υποταγμένο
στο δερμάτινό μου γάντι
σαν να μην πέταξε ποτέ για να γνωρίσει
μιαν άλλη ζωή.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Αυτή η μοναχική αγάπη

ΑΥΤΗ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΑΓΑΠΗ – Βασιλική Δραγούνη


Ήταν ένα εξεζητημένο πράγμα
αυτή η μοναχική αγάπη,
από φτερά φτιαγμένη
κι από το κρύο φως του φεγγαριού,
από μακρινούς στεναγμούς
κι από παλιές θλίψεις.

Ήταν πρώτα τα φτερά
που έφυγαν από τους ώμους
και μπλεχτήκαν στα κλαδιά των δέντρων
και στα σύννεφα
κι έπεσαν μετά με τη βροχή
στο λασπωμένο δρόμο.

Κι ήταν ύστερα τα μάτια
που δεν πίστεψαν στη μεταμόρφωση
κι οι ώμοι
που ξέχασαν εκείνο το παλιό το βάρος
και δεν αναρωτήθηκαν ποτέ
ξανά αν θα πετάξουν.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Βάρκα αταξίδευτη

ΒΑΡΚΑ ΑΤΑΞΙΔΕΥΤΗ – Βασιλική Δραγούνη


Βάρκα αταξίδευτη ακροβατεί στο γαλανό σκοτάδι
επιβεβαιώνοντας τον εαυτό της πάνω απ’ το νερό
σαν μία ουτοπική κουκκίδα μετέωρη, δίχως στάση.

Απορρίπτοντας την εκδοχή του ονειρικού λικνίσματος
κατρακυλά με άλματα σε αδιαφανή ομίχλη,
έτοιμη να συνθλίψει την διαμάχη της μεταμόρφωσης.

Η ομίχλη είναι καλύτερη από τον καπνό, λένε,
όμως μία καλή βροχή δείχνει επιβλητικά τον δρόμο της επιστροφής
ξεπλένοντας την παρατεταμένη αδράνεια του καλοκαιριού.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Για κανέναν

ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ – Βασιλική Δραγούνη


Δεν γράφω για κανέναν.
Ο ρυθμός και το μέτρο μου
οι παρομοιώσεις και οι μεταφορές μου
ο ελεύθερος στίχος και οι ομοιοκαταληξίες μου
τα ποιήματά μου
δεν είναι για κανέναν.

Δεν γράφω για κανέναν.
Το λεκτικά ζωγραφισμένο φόντο μου
με λυρική φωτεινότητα
με ισορροπημένο βάθος τόνου
και με τα πλούσια χρώματα της εμπειρίας
δεν είναι στην οθόνη κανενός.

Δεν γράφω για κανέναν.
Τα ποιητικά μου γκράφιτι δεν είναι προς πώληση
οι μουσικές μου επιλογές είναι ιδιωτικές
οι χορευτικές κινήσεις μου έχουν πνευματικά δικαιώματα
και δεν πρόκειται
με κανέναν να τα μοιραστώ.

Δεν γράφω για κανέναν.
Κρατώ όμως το δικαίωμα
να έχω αντιφάσεις…

Γράφω για το κοριτσάκι στην παιδική τσουλήθρα
που φοράει το τζιν σορτσάκι με τις τιράντες
γιατί είναι το 1990 κι έτσι ήταν τα παιδιά τότε.
Γράφω γιατί είχε ένα όνειρο
να είναι φοβερή και τρομερή
και θα ήθελα να στηρίξω το όνειρό της.

Γράφω για την έφηβη
που κάνει σκέιτμπορντ τα μεσάνυχτα στην πόλη
γιατί είναι το 2000 και δεν είχε τίποτα καλύτερο να κάνει.
Γράφω γιατί έκανε μια έκκληση
δύο φορές, σ’ εμένα
και θα ήθελα να την σώσω, αν μπορώ.

Γράφω για την απόφοιτη του πανεπιστημίου
που κάθεται υπερήφανη μέσα στο πλήθος
γιατί είναι το 2010 και έχει τη ζωή μπροστά της.
Γράφω γιατί έχασε ένα στοίχημα
και χρειάστηκε μια διέξοδο από τους συμβιβασμούς
γι αυτό κι εγώ συμφώνησα να είμαι η φωνή της.

Δεν γράφω για κανέναν.
Γράφω για μένα.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Δελτίο θυέλλης

ΔΕΛΤΙΟ ΘΥΕΛΛΗΣ – Βασιλική Δραγούνη


Μερικές φορές, τα πράγματα ξεφεύγουν
σαν πυροτεχνήματα ή βόμβες
ή σαν ιδιοσυγκρασίες παράφορες εκ πεποιθήσεως
μα εξ αρχής παραπλανητικές.

Αλλά ας τα αφήσουμε, τουλάχιστον για τώρα
που αναμένεται δελτίο θυέλλης
και η στάθμη του νερού ανεβαίνει
σαρώνοντας τα άβουλα κοπάδια.

Κι όταν ο ποταμός υποχωρήσει
μόνο τα κογιότ περιπολούν στις όχθες
ψάχνοντας για εύκολη λεία
μεταξύ των ξεβρασμένων κουφαριών

διογκωμένων από κάτι
που κανονικά τρέφει
όμως σε υπερβολή
σκοτώνει.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Δεν ήταν αστροναύτης

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΗΣ – Βασιλική Δραγούνη


Δεν ήταν αστροναύτης, θα πουν κάποιοι,
δεν ταξίδεψε ποτέ στα φεγγάρια του Δία
ή στον Άλφα του Κενταύρου
γι’ αυτό τα ποιήματά του είναι αδύναμα
-κοίταξε πώς προσπαθούν να σκαρφαλώσουν στη σελίδα.

Δεν σκόραρε ποτέ στο παρά τσακ
για να κερδίσει το παιχνίδι,
δεν επισκέφθηκε ποτέ το Μάτσου Πίτσου,
δεν προσευχήθηκε στη Μέκκα.
Τι έχει να μας πει λοιπόν που αξίζει να ακουστεί;

Αγάπησε με πάθος μια γυναίκα.
Έφτιαξε μια οικογένεια και έναν κήπο.
Και λοιπόν; Θέλουμε τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο.
Θέλουμε το Βόρειο Σέλας.
Παιδιά και κήποι.
Τι λες τώρα.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Δεν υπάρχουν φαντάσματα

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ – Βασιλική Δραγούνη


Φυσικά και δεν υπάρχουν φαντάσματα,
εκτός από ένα μεγάλο
που ζει κάτω απ’ το κρεβάτι του:

κοιμάται όλη την ημέρα
κάτω εκεί, ανάμεσα σε μόρια σκόνης
και φίλτρα από τσιγάρα,
τραβώντας τις γωνίες του παπλώματος
τα πληκτικά απογεύματα
και ενεδρεύοντας πίσω ακριβώς
από τη διερευνητική ακτίνα του φακού του.

Φυσικά και δεν υπάρχουν φαντάσματα,
έτσι λένε οι μουχλιασμένοι τόμοι της βιβλιοθήκης,
το πνιχτό βουητό της τηλεόρασης
το βράδυ που κοιμάται,
η θυελλώδης ηλιοφάνεια
και τα παιδιά που τον πειράζουν στο δρόμο.

Φυσικά και δεν υπάρχουν φαντάσματα,
τα νυχτερινά θροΐσματα κι οι ψίθυροι
είναι απλά ο άνεμος απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο,
ο χτύπος της καρδιάς του
που ακολουθεί τον χρόνο στο σκοτάδι,
η ξεφτισμένη άκρη ενός ονείρου
που δεν μπόρεσε ποτέ να αγγίξει.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Δεύτερες σκέψεις

ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ – Βασιλική Δραγούνη


Είμαστε σκέψεις ταπεινές
διάτρητες από κενά
χωρίς αισθητό βάρος.

Γεννημένες παράξενες
με μάτια σαν καθρέφτες
που βλέπουν μέσα και έξω απ’ τον χρόνο

σε κάθε πόνο και χαρά που επιταχύνει -ή επιβραδύνει
το εύπλαστο τώρα,
στο φως και στο σκοτάδι
μα όχι στο ημίφως.

Είμαστε αμαρτωλές.
Ακούμε το ανείπωτο
και αναπτύσσουμε τις εικασίες μας
υπεξαιρώντας τον χρόνο.

Το φως μας απορροφά.
Είμαστε αόρατες.
Τίποτα δεν μας αγγίζει.

Το σκοτάδι μας ακολουθεί
και οι σκιές υπογραμμίζουν
το περίγραμμά μας.

Είμαστε τομές στο κενό
ενός άτυπου ορίζοντα.
Είμαστε βαθιές σαν τον ασύνειδο κοχλία.
Ακατανόητες.

Είμαστε καθάριες σκέψεις
που άλλοτε διαπερνούν την ύπαρξη
κι άλλοτε χάσκουν
και πέφτουν μέσα της.

Αναπνέουμε, αναπνέουμε.
Μεταφέρουμε μηνύματα.
που σχηματίζουν λέξεις.

Άκουσέ μας, άκουσέ μας.
Είμαστε όλα όσα είσαι
-αν ήξερες μονάχα…
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Δρόμοι του πουθενά

ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΠΟΥΘΕΝΑ – Βασιλική Δραγούνη


Δρόμοι κακοτράχαλοι και σιωπηλοί
καυτοί από τη ζέστη του καλοκαιριού
γεμάτοι σκόνη που διασκορπίζεται
και κατακάθεται μετά.

Δρόμοι ερημικοί που διακλαδώνονται
σε χωμάτινα μονοπάτια
ανάμεσα σε χορταριασμένους αγρούς
και ορυζώνες.

Δρόμοι που συνεχίζουν ώσπου
να φτάσουν σε κάποιον προορισμό
όπου οι επιστροφές
σκοτώνουν τις ελπίδες.

Είναι οι δρόμοι της μοναχικής επιλογής
και της άγνοιας, βραχώδεις, άνισοι,
μέσα από δέντρα που έχουν πεθάνει
κι από συστάδες θάμνων,

όπου οι σκιές κοιμούνται ανενόχλητες
από το φως του ήλιου
και τα περαστικά οχήματα
που διακόπτουν τις μακρόσυρτες σιωπές.

Πώς να ονομάσει κανείς αυτό το μέρος
στην άκρη του πουθενά…
Ποτέ δεν έχω πάει εκεί,
αλλά μου λείπει τόσο.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Εικονική πραγματικότητα

ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ – Βασιλική Δραγούνη

Όλα τα εμπειρικά δεδομένα
μιας εικονικής πραγματικότητας
που πιστεύουν οι πολλοί,

αλληλένδετης με παλιές θλίψεις, δανεικές τελετουργίες
και σταθερές καθημερινές συνήθειες
που υπαγορεύει η απληστία της ανάγκης,

όλα τα ποιος, τα τι, τα πότε, τα γιατί,
ορίζουν τα σημεία της τροχιάς
του εξωφρενικού βέλους του χρόνου.

Προσπαθώντας να κατασκευάσουμε
τη δική μας πραγματικότητα
φτιάχνουμε τα βασίλειά μας από Ιδέες κι Αγάλματα

εκλογικεύοντας το Χάος, στην προσπάθειά μας να το αντέξουμε,
ταιριάζοντας τα σημαίνοντα στα σημαινόμενα
κι αμβλύνοντας σκληρές γωνίες

-στην περίπτωση
των μη αντιστρεπτών μεταβολών,
η εντροπία αυξάνεται.

Μια πραγματικότητα είναι αληθινή για τον καθένα
όταν δρα μέσα στους δικούς της όρους.
Τα υπόλοιπα είναι απλώς κουβέντες, τάσεις και αντιφάσεις

στα πλαίσια της δεκάλεπτης δημοσιότητας του τίποτα,
πριν όλα επιστρέψουν τελικά
στις πραγματικές τους διαστάσεις.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Εκεί που τελειώνει το φως

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΦΩΣ – Βασιλική Δραγούνη


Μέσα στο βαθύ, ακίνητο νερό
εκεί που κατοικεί γυαλί τριμμένο
αιμορραγούν τα χρώματα
και τήκονται όταν σμίγουν.

Σκιές τραντάζονται στις όχθες
γυρεύοντας να καταπιούν τη γη.
Τα δέντρα γέρνουν δοκιμάζοντας τις αντοχές τους
μα οι παράκτιες πικροδάφνες τα κρατούν στη θέση τους.

Ο ποταμός συστρέφεται
εκεί που τελειώνει το φως
κι εξαφανίζεται στο ανύπαρκτο του ορίζοντα
σαν ανεξίτηλη μοίρα.

Όλα είναι ειρηνικά τώρα.
Τα δέντρα ξεκουράζονται
και οι σκιές αιωρούνται και συμπλέκονται ξανά
αναδιαμορφώνοντας τους εαυτούς τους.

Όλα όσα ήταν
εξακολουθούν να είναι…
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Ελεγχόμενη επιβίωση

ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗ – Βασιλική Δραγούνη


Το μέλλον έχει έρθει
πυροβολώντας κατά βούληση
ανεξάρτητα από τις επιθυμίες
του διαχρονικά ιστάμενου
που σε όλη του την άπειρη σοφία
ελεύθερα αποφάσισε -πολύ καιρό πριν-
να αφήσει το κτίριο
να καεί από μόνο του.

Γι’ αυτό και είμαστε εδώ
-αποφεύγοντας για άλλη μια φορά
την ουσία του πράγματος-
μεταφέροντας από μια κούπα νερό
σε μια ύστατη προσπάθεια αναβίωσης
της ελεγχόμενης επιβίωσης
με μια υπόσχεση συμφιλίωσης
-για όσους την επιζητούν πραγματικά.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Ελεύθερη κατάδυση

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΤΑΔΥΣΗ – Βασιλική Δραγούνη


“Αλλά εκείνο που πραγματικά με συναρπάζει”, είπε
“είναι η ελεύθερη κατάδυση για όστρακα.”
“Υποθέτω ότι είναι πολύ όμορφα εκεί κάτω”, παρατήρησα.
“Ναι, είναι όμορφα”, επανέλαβε
εμμένοντας σε κάθε λέξη
σαν να ‘ταν ένα παράξενο κοχύλι.

Οι ιδέες εκείνη την ημέρα
ξεχύνονταν απ’ το κεφάλι του σαν φύκια.
Ήταν επίπονο ν’ ακολουθήσω το συλλογισμό του.
“Θα είναι όμως επικίνδυνα”, του είπα.
“Ναι”, μου επανέλαβε ξανά.

Μου εκμυστηρεύτηκε πως έγραφε
αλλά κανείς δεν πίστευε σε αυτόν.
Έγνεψα με δυσπιστία.
Τελικά έφυγε
και μόνο τότε μπόρεσα να δω
τους αμμώδεις βυθούς, τα υποβρύχια φαράγγια,
τις αποικίες κοραλλιών
και τις απέραντες γαλάζιες απλωσιές
που γέμιζαν την αμμουδιά
κοχύλια κι άστρα.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Εν κρυπτώ

ΕΝ ΚΡΥΠΤΩ – Βασιλική Δραγούνη


Είπες πως θα γινόσουν μυστηριώδης.
Θα εκπαίδευες τα δωμάτια να σε κρύβουν,
τους καθρέφτες να μην βλέπουν
να συνωμοτείς με τις σκιές του τοίχου.

Θα χρησιμοποιούσες το φως για παραπλάνηση,
τη σιωπή για καταβύθιση στα έγκατα του εαυτού σου.
Θα μάθαινες να αναπνέεις χωρίς να δυσφορείς,
θα κρατούσες την κραυγή μες στο λαιμό σου.

Θα ανταποκρινόσουν στοιχειωδώς
με τη μεταμφιεσμένη φωνή της σκόπιμης υπεκφυγής.
Θα τελειοποιούσες την εμφάνισή σου
φορώντας την κανονικότητα ως μεταμφίεση.

Ποιος θα σε αναγνώριζε έτσι,
τόσο νεκρό και επεξεργασμένο;
Ποιος θα πυροδοτούσε τις δυνάμεις του μυαλού του
για να ξεθάψει τα απηρχαιωμένα μυστικά σου;
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Επιστροφή

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ – Βασιλική Δραγούνη


Δέσμες φωτός ξετυλίγονται σε σκοτεινό τοπίο:
ο μακρύς δρόμος στο πουθενά,
ο χρόνος που χρειάζεται ως εκεί,
η σιωπή στο αυτοκίνητο,
ο τρόπος που όλα φαίνονται εξωπραγματικά
στην ακατάληπτη σιγή της απουσίας,
οι διαφημιστικές πινακίδες
-ασήμαντες στο σούρουπο.

Γιατί σιωπή τώρα;
Υπάρχουν τόσα πολλά να πει κανείς:
για την σκοπίμως απροσδιόριστη
διάρκεια της διαδρομής,
την πίστη στον προορισμό,
το θαρραλέο ταξίδι
-χωρίς καμία στάση για ανεφοδιασμό.

Το φεγγάρι σαν απόκοσμο ρολόι
πλησιάζει κι απομακρύνεται ασταμάτητα
σε νοητή ακτίνα.
Μόνο ένας γνώριμος, νυχτερινός αέρας
μπαίνει απ’ το παράθυρο
και κάποιοι τελευταίοι προβολείς
-αγλαείς στο σκοτάδι-
ξεπροβάλλουν στην αντίθετη κατεύθυνση.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Εφήμερα περάσματα

ΕΦΗΜΕΡΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ – Βασιλική Δραγούνη


Μια εφήμερη προέκταση
λίθων και πλίνθων
ατάκτως ερριμμένων
καλύπτει τα ίχνη της όξινης βροχής
πάνω σε ένα μονοπάτι μακρύ και σιωπηλό
που απρόθυμα διασχίζουμε.

Διάσπαρτα χαλίκια και πετρώματα
σημαδεύουν την αρνητική πορεία
μετατρέποντάς τα δύσβατα περάσματα
των λασπωμένων δρόμων
σε αδιέξοδα
στενά και σκοτεινά.

Θραύσματα γυαλιών καθρεφτίζουν
την πλάνη που με κόπο χτίσαμε
-σπασμένα κομμάτια που αντανακλούν ακόμα
τη σκουριά τους.
Η φθορά που ελπίζαμε πως θα ‘ρθει
δεν ήρθε ποτέ.

Η μέρα σκοτεινιάζει,
ένας αγέρας επιβίωσης φυσά
ανάμεσα στα δέντρα
κι ένας μονότονος αντίλαλος
στον μεταβαλλόμενο αέρα
ακούγεται σαν κάποιο αχνό και μακρινό
τρένο που σφυρίζει.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Η διαλεκτική της ακινησίας

Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΚΙΝΗΣΙΑΣ – Βασιλική Δραγούνη


Μέσα σε ήρεμες σιωπές
χωρίς απάντηση,
έτσι κινείται ο δικός της χρόνος.

Ακόμα μία ατάραχη νύχτα,
τα σταυρωμένα πόδια της γυμνά,
κάποιος εκεί κοντά να κοιμάται
και το δωμάτιο αρκετά ζεστό,
για να αρχίσει να βυθίζεται αργά σ’ ένα πολύτιμο βιβλίο
που της πήρε μια ολόκληρη ζωή να το διαβάσει.

Ήταν η άγρυπνη σύζυγος
του κοιμισμένου άνθρωπου
που ονειρευόταν στον ύπνο του
σαν να μην ήταν εκείνη παρούσα.

Και ζούσαν κάπως έτσι:
αυτός στον καναπέ του
κι αυτή στην κουνιστή καρέκλα να διαβάζει
-αν και δεν γύρισε ποτέ της μια σελίδα
ούτε κι αυτός μετακινήθηκε σε μια πιο άνετη θέση
κι ούτε το τζάκι έσβησε ποτέ.

Κι αυτή ήταν η πραγμάτωσή τους:
να βρουν την ευτυχία
σε μία κλινική ακινησία
χωρίς κανένα περιεχόμενο
και καμία φιλοδοξία
σαν μια πορεία, προδιαγεγραμμένη εξ αρχής
να καταλήξει έτσι.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Η επίγνωση του αυτονόητου

Η ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ – Βασιλική Δραγούνη


Η επίγνωση μπορεί να δει την τέφρα
από πράγματα που έχουν καεί
ως τα θεμέλια του είναι.
Πράγματα εγκαταλειμμένα
ή χαμένα οριστικά.

Η επίγνωση λέει:
“Μην βαυκαλίζετε τον εαυτό σας
κατασκευάζοντας
τις δικές σας εσωτερικές σκιές.
Μην ξεγελάτε τον εαυτό σας
πείθοντάς τον
πως το αδιαφανές
μπορεί να παραμείνει έτσι
μπροστά από το λαμπερό φως.”

Αλλά η επίγνωση είναι μια παράξενη αρετή
που καρφώνει με θραύσματα αλήθειας
τα απομεινάρια της αντίληψης
αφήνοντας αδιάκοπα ανοιχτή
την ερώτηση του τι μένει
μετά από τη σύγκρουση του υποτιθέμενου
με αυτό που πραγματικά είναι.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Η ζωή εξακολουθεί έστω κι έτσι

Η ΖΩΗ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΕΣΤΩ ΚΙ ΕΤΣΙ – Βασιλική Δραγούνη

Τους βλέπουμε όλο και συχνότερα
έξω απ’ τις βιτρίνες της κανονικότητας της γκρίζας πόλης:
εγκαταλελειμμένοι άνδρες και γυναίκες
μέσα σε στρώσεις κουρελιασμένων ρούχων
να απευθύνουν σιωπηλές εκκλήσεις στους περαστικούς.

Μυρίζουν φτώχεια
και μουχλιασμένα όνειρα.
Φαίνονται ηττημένοι, ξεχασμένοι
-μερικές φορές ελάχιστα ορατοί-
κυρτωμένοι από το βάρος μιας δεινής μοίρας.

Κανένα κουστούμι καθωσπρεπισμού
δεν έχει τσέπες αρκετά βαθιές για να καλύψει
την καχυποψία στο βλέμμα
ή τη σιωπή ενός άδειου τενεκέ που τον κρατά
ένα βρώμικο χέρι.

Τους διώχνουμε απ’ τα πάρκα μας,
τους δρόμους μας, τις σκέψεις μας,
αναμένοντας ότι, με κάποιον τρόπο,
θα επιστρέψουν στις προηγούμενες ζωές τους.
Δεν μπορούν.

Μερικές φορές έχουν ένα αμάξι
σαν καταφύγιο για τη νύχτα
που δεν θα τρέξει ποτέ, μα έχει καθίσματα και στέγη
και κλειδαριές στις πόρτες,
γιατί η ζωή εξακολουθεί, έστω κι έτσι.

Εκτιμούν με ευγνωμοσύνη
κάθε θερμό ρεύμα συμπόνιας,
κάθε μπουκιά σωτήριου γεύματος,
κάθε πρόχειρο κατάλυμα υπό βροχή
ή κάθε ήχο κέρματος στα άδεια κουτιά τους.

Βρίσκονται στον δρόμο
παρέα με αισθήματα ενοχής και αποκαρδίωσης
που ξεδιπλώνονται απαρηγόρητα σε μέρες γιορτινές
δίπλα στην μισοκρυμμένη απόρριψη που εγκαταλείπουμε
στα απορριμματοφόρα.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Η κόλαση είναι ένα μέρος φωτεινό

Η ΚΟΛΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΦΩΤΕΙΝΟ – Βασιλική Δραγούνη


Απεικόνιση δύο κόσμων:
γη – νερό – αέρας
κενό – ακινησία – βάθος,
αινιγματική ύλη που κατακρημνίζεται
μέσα στην καταστροφή του φωτός.
Ποιανού η πίστη φτάνει ως εδώ;
Ποιανού η αμφιβολία;

Κανένα παρεμβατικό μάτι δεν αναζητά
την ώσμωση των μορφών
στις τροπές της χαώδους ιστορίας.
Καμία καταπιεσμένη λέξη
δεν έχει αναδρομική ισχύ
στο συμπαγή χρόνο.

Σιωπή και μοναξιά ευθυγραμμίζονται
με τον κενό χώρο,
εκεί όπου το τελευταίο φως συμφιλιώνεται
με την ασταθή ουσία,
την πολυώνυμη εξορία,
την αδυναμία της επιστροφής.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Η νεράϊδα των ευχών

Η ΝΕΡΑΪΔΑ ΤΩΝ ΕΥΧΩΝ – Βασιλική Δραγούνη


Πλησιάζει με τα χέρια της γεμάτα ασημένιες λάμψεις
και χιονόμπαλες φτιαγμένες από κρύσταλλο
κι από ευχές λευκές και ακατέργαστες
-σαν δέσμες φωτός από έναν αόρατο φάρο
ενάντια στο μπλε του πρώιμου δειλινού.

Περιδιαβαίνει τα θαμπά σταυροδρόμια, τυλιγμένα με ομίχλη
και την πλατεία με τα αγριόχορτα
και τις περιπλανώμενες αναμνήσεις
-σε αναζήτηση του παρτενέρ που θα τις συνοδέψει
στις σκοτεινές εσπερίδες του εκλιπόντος χρόνου,

αφήνοντας αποτυπώματα διαμπερή
στου φεγγαριού τα ξέφωτα,
τις παγωμένες λίμνες, τους λόφους και τα δάση
που προκαλούν τη φαντασία με σκιές
φυλακισμένες στις ιστορίες του χειμώνα.

Πλησιάζει με τα χέρια της γεμάτα ασημένιες λάμψεις
και χιονόμπαλες φτιαγμένες από κρύσταλλο
κι από ευχές λευκές και ακατέργαστες
-απειροελάχιστη σκόνη στην κλεψύδρα του χρόνου.
Μας εύχεται καλή τύχη, καθώς συνεχίζουμε.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Η πιο φωτεινή φλόγα

Η ΠΙΟ ΦΩΤΕΙΝΗ ΦΛΟΓΑ – Βασιλική Δραγούνη


Σωροί από στάχτες,
πεσμένοι θόλοι
και ο Κουασιμόδος αχθοφόρος πένθους.

Πέτρινα φτερά,
άγρυπνα γκαργκόιλ
και μια ιερή φλόγα μέσα στον καθεδρικό ναό.

Θα μπορούσε μόνο μια εμπνευσμένη πένα
να εξασφαλίσει την αθανασία;

Τι φέρνει έναν χαμένο κόσμο πίσω;
Ένα νέο, εναλλακτικό κεφάλαιο
που ασφαλώς θα ανοίξει η Ιστορία.

Τι απομένει όταν το πνεύμα αναφλεγεί
και διασκορπιστεί σαν στάχτη στην ύπαιθρο;
Λίγη θλίψη και άφθονη επιβίωση.

Και ελπίδα -στην πυρά της αφθαρσίας
η πιο φωτεινή φλόγα.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Η ψυχή της ήταν μπλε

Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΗΤΑΝ ΜΠΛΕ – Βασιλική Δραγούνη


Πυροβόλησε και σκότωσε τρία άτομα
κατά τη διάρκεια ενός διαυγούς ονείρου.
Ήμουν εκεί, στη χορωδία, δίπλα σε μια σοπράνο
που σωριάστηκε στα πόδια μου.

Μπορούσα να ακούσω τα οστά της
να σπάνε απαλά μέσα στο δέρμα της.
Η ψυχή της ήταν μπλε και δεν μπορούσε
να αρθρώσει ούτε μια λέξη -τραγουδούσε, ωστόσο.

Ξύπνησα, καθώς ένα σμήνος πουλιών
πέταξε από ένα δέντρο και διασκορπίστηκε
σε πολλές κατευθύνσεις.
Το τραγούδι δεν σταμάτησε για ώρες
ούτε κι ο αέρας που χτυπούσε μανιασμένα τα παράθυρα.
Έπινα καφέ και ατένιζα έναν θολό ορίζοντα.

Είδα κάποιον που συνήθιζε
να με αγαπά για πάντα.
“Απομακρύνθηκες”, μου είπε.
“Ναι, μετακόμισα δίπλα στον ωκεανό
για να ακούω τα κύματα καλύτερα.”

“Βοηθάει αυτό το όνειρό σου;” αναρωτήθηκε.
“Όχι ακριβώς, πολλοί άνθρωποι σκοτώνονται.”
“Το περίμενα”, μου είπε,
“Δεν μπόρεσα ποτέ
να βασιστώ σε σένα.”

“Λυπάμαι”, του απάντησα.
“Πάντα λυπόσουν”, μου ψιθύρισε,
λίγο πριν πεθάνει.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Ημερομηνία λήξης

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΛΗΞΗΣ – Βασιλική Δραγούνη


“Μίλα μας, Δάσκαλε,
είναι τόσο μοναχικά εδώ σε αυτό το ράφι”
τα προϊόντα απευθύνονται στον παντοπώλη
καθώς τα αποθέτει στα ράφια ένα προς ένα.
Ζητούν να μάθουν για τον έξω κόσμο.

Είναι αργά και το κατάστημα έχει κλείσει.
Τα τραχιά του δάχτυλα ρίχνουν επάνω τους σκιές
κι εκείνα ζωντανεύουν στις σκοτεινές τις ώρες
και του μιλούν με τσιριχτές φωνές
όπως τα ξωτικά στα βόρεια παραμύθια.

Αυτό που κάνει κάποιος είναι μερικές φορές
ο ορισμός του ποιος είναι
ή του ποιος μπορεί να γίνει, αλλά όχι πάντα.
Και ο παντοπώλης τα λυπάται και τους απαντά
καθώς τα αποθηκεύει.

“Υπάρχει ένας άλλος κόσμος
πέρα από αυτό το μαγαζί” τους λέει.
“Και είναι όμορφος κι αλλόκοτος.
Θα τον δείτε κάποια μέρα,
όταν θα είστε πιο κοντά στο τέλος σας.”
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Θαλασσογραφία

ΘΑΛΑΣΣΟΓΡΑΦΙΑ – Βασιλική Δραγούνη


Κύματα βουβά ανεβαίνουν στην ακτή
σαν στρώματα υγρού φωτός
και σε βράχια ακλόνητα σπάνε αφρισμένα.

Φύκια νωπά, βότσαλα κι άδεια κοχύλια
ξεβράζονται ανυπόμονα στην άμμο
φέρνοντας μυρωδιά αύρας θαλασσινής στη μνήμη.

Γλάροι συντροφεύουν τον αιώνιο ορίζοντα
και στροβιλίζονται με απόκοσμα φτεροκοπήματα
στον άνεμο των εποχών που χάθηκαν.

Το τελευταίο φως του ουρανού
θαμπωτική εικασία που γλιστρά και διαλύεται
στο σκοτάδι του χρόνου.

Και μες στη μονοκόμματη σιγή
τα κύματα ξεφεύγουν απ’ το πλαίσιο της εικόνας
και φτάνουν ως τις άκρες των βρεγμένων παπουτσιών μου.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Θάρρος ή αλήθεια

ΘΑΡΡΟΣ Ή ΑΛΗΘΕΙΑ; – Βασιλική Δραγούνη


 
Σχηματισμοί αστερισμών οι υπαινιγμοί των ορίων μας
φαινόμενα του σύμπαντος, δυνατά χωρίς την παρουσία μας…
Πλανήτης μακρινός με δυνάμεις ακόμα ανεξερεύνητες
απορρυθμίζει τα μάτια του νου.

Κινείται για να φτάσει στην κορυφή του κόσμου
ζώντας γρήγορα, μια δύσκολη ζωή…
Πεθαίνοντας νωρίς κι αφήνοντας λαμπρή κληρονομιά
άλλο ένα αστέρι στη γήινη ταπισερί.

Κινείται για να φτάσει τον ουρανό
-το νέο σύνορο, μια ψυχοφθόρα υπόσχεση…
Η άφιξη αναμένεται πανηγυρική κι όμως
ας αφήσουμε την Ιστορία να μας θυμίσει από πτώσεις.

Ένας κόσμος που επικαλείται υπαινιγμούς ελευθερίας
άνθρωποι σε παράταξη για ν’ αντιμετωπίσουν το Θηρίο…
Η εστίαση στο θάρρος ή την αλήθεια μπορεί να ανατραπεί
όταν η επίγεια ευδαιμονία είναι πιο πραγματική απ΄ την Ιδέα.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Κάλειδοσκοπική ψευδαίσθηση

ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ – Βασιλική Δραγούνη


Ήταν η μουσική που πρώτη κατέρριψε την κλίμακα των ντεσιμπέλ
εκχωρώντας την στη σιωπή

ζωντανεύοντας σε γκρεμισμένα κάτοπτρα το βάθος του φωτός
μέσα από τη διαύγεια των κρυστάλλων,
μέσα από στρογγυλές και ευθείες γραμμές,
μέσα από την αναζήτηση του μη-πραγματικού

κοιτάζοντας τα σύμβολα με μάτια κλειστά
μέσα από ουτοπικά παιχνίδια,
μέσα από απατηλές φωτογραφίες
και από λυρικά κλισέ

και διαπιστώνοντας στην πορεία
μια πραγματικότητα διχασμένη και χαμένη
μέσα στα πάνελ της ψευδαίσθησης
και στα παραπετάσματα των υπαινιγμών,
μέσα από όνειρα στο εσωτερικό άλλων ονείρων
και από λαβυρίνθους μυστικών σχεδίων

και βρίσκοντάς την
στην ανάδρομη αναζήτηση του ασυνεχούς
μέσα από την επανάληψη διανοητικών μύθων,
μέσα από μια φαντασία ανοιχτή στα παράδοξα

και μέσα από ένα ”εγώ” που δεν παύει να υπάρχει
-παρόλη την καταστροφή του μυθικού-
μέσα από παγωμένες κινήσεις αριστοτεχνικών μοτίβων
-ένα πρόσωπο εδώ, ένα χέρι εκεί, μια ακρόαση-
μέσα από μια φωτογραφία αποξενωμένη από το αντικείμενο

μια δύναμη του εξωπραγματικού τόσο ισχυρή και απατηλή
ώστε να αλλάζει τα χρώματα της πραγματικότητας
συναντώντας -μέσα από την υπέρβαση της αισθητικής- το ασυνείδητο
στην επόμενη καλειδοσκοπική ψευδαίσθηση του εαυτού.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Κάπου ανάμεσα

ΚΑΠΟΥ ΑΝΑΜΕΣΑ – Βασιλική Δραγούνη


Δεν ήταν ποτέ καλός
στο να ‘ναι μόνος
μα δεν ήταν καλός
και στη συμβίωση, επίσης.

Αν μπορούσε να βρει ένα μέρος
κάπου ανάμεσα στο “μόνος”
και στο “από κοινού”
θα μπορούσε να ζήσει εκεί
ευτυχισμένος…

ή μήπως το ‘χει βρει
και λέγεται “Διαδίκτυο”;
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Κάπου η μοναξιά

ΚΑΠΟΥ Η ΜΟΝΑΞΙΑ – Βασιλική Δραγούνη


Στον άνυδρο τόπο που τα φύλλα του πέφτουν
φαίνεται πως θα βρέξει σήμερα.
Η μέρα απαρηγόρητα συγκεντρώνει τις ώρες
και το χορτάρι σκουριάζει.

Τα σκεβρωμένα κλωνάρια παγιδεύουν εφιάλτες
κι ένα μοναχικό δέντρο που κουράστηκε
να καρτερά και να αμύνεται
αφήνεται έρμαιο της αλόγιστης τύχης.

Κάτι πρέπει να συμβεί
αλλιώς τι κάνουμε εδώ,
παρατηρητές μοναχικοί σε έναν τόπο
δίχως ορόσημα και δρόμους;

Υπάρχουν πολλά ακόμα δέντρα σαν κι αυτό.
Τα ωχρά τους φύλλα στροβιλίζονται στο φύσημα
των υποσχέσεων χωρίς αντίκρισμα
και των εύκολων, αποδημητικών σιωπών.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Κάρμα

ΚΑΡΜΑ – Βασιλική Δραγούνη

Σήμερα είναι σεφ, αλλά ο Ρατζίβ
ήταν κάποτε σουάμι σε μιαν άλλη ζωή
και μαγκούστα δυο φορές
σε άλλες ζωές, επίσης.
Όλα αυτά συνέβησαν στο Μπαγκαλόρ
πολύ πριν έρθει στο Σιάτλ
λέει στους πελάτες φέρνοντάς τους
φλιτζάνια με αχνιστό ινδικό τσάι
και κυπελάκια μάνγκο παγωτό
στα τραπέζια στο μικρό του μαγαζί
-μια όαση πολύχρωμη σε αυτές
τις λευκές Χριστουγεννιάτικες ημέρες.
“Πιείτε”, λέει,
“δεν υπάρχει χρέωση στο τσάι
για την ημέρα των Χριστουγέννων”.

Οι τακτικοί θαμώνες του έρχονται να αποδώσουν
φόρο τιμής στις κάρυ συνταγές του
καθώς και στις αποκαλύψεις του
για τις ζωές που έχει ζήσει,
τη μία μετά την άλλη,
μέσα στους αιώνες.
Κάθε φορά που πεθαίνει, λέει ο Ρατζίβ,
επιστρέφει ξανά με άλλη μορφή
και θα συνεχίσει να το κάνει, λέει,
έως ότου γίνει καλύτερος.
“Κάθε άνθρωπος επιστρέφει ξανά και ξανά
έως ότου γίνει καλύτερος.
Δεν υπάρχει άλλος τρόπος”.

Έχοντας υπάρξει μαγκούστα δυο φορές
κι έχοντας σκοτώσει μία κόμπρα,
ο Ρατζίβ κάθε βράδυ προσεύχεται
την επόμενη φορά να επιστρέψει
σαν σπουργίτι…
“Γιατί τα σπουργίτια πάντα
έχουν να φάνε”, λέει,
“πετούν τριγύρω, ζευγαρώνουν,
ταΐζουν τα μικρά τους και δεν πεθαίνουν ποτέ,
απ’ όσο ξέρω.
Έχετε δει καμιά φορά σπουργίτι
πεσμένο στο δρόμο;
Εγώ ποτέ κι ας έψαξα παντού”.

Και ο Ρατζίβ συνέχισε να πιστεύει
πως τα σπουργίτια ζουν για πάντα, ώσπου μια μέρα
βρίσκει ένα σπουργίτι πεσμένο
κάπου στο δρόμο.
“Όχι, δεν είναι δυνατόν”, λέει,
“κάποιος να μου πει πως είναι ψέμα
και θα γιορτάσει σαν μαχαραγιάς
με κοτόπουλο κάρυ, ρύζι μπασμάτι,
μάνγκο παγωτό και τσάι γιασεμί,
όλα κέρασμα από μένα!
Σε κανένα μαγαζί δε θα ‘βρισκε ποτέ
μια τέτοια προσφορά!”
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Κατευθύνσεις

ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ – Βασιλική Δραγούνη


Παίρνω τον διαδραστικό χάρτη του χρόνου και ακολουθώ
τις υπερβατικές του κατευθύνσεις,
τους κρυπτικούς συμβολισμούς, τα επίπεδα τοπία,
τον ίλιγγο των αποστάσεων.

Τα μάτια μου διοπτεύουν το δρόμο και μετακινούν τα εμπόδια
καθώς τριγυρνώ στα μονοπάτια της νύχτας
ακούγοντας τις φευγαλέες σιωπές
που ήταν κάποτε τραγούδι.

Υδροβατώ ανάμεσα σε όνειρα που επιτίθενται
στα σκοτεινά διαστήματα μεταξύ των ύπνων
-κάθε βουνό εκεί έχει και την άλλη του πλευρά
και κάθε θάλασσα το διαβατό της βάθος.

Διασχίζω δάση με του φωτός τις συχνότητες
-όποιος κι αν ήταν εκεί, δεν με έχει συναντήσει.
Είμαι αόρατος, αν κι έχω διακρίνει την εικόνα μου
μες στης πραγματικότητας το ζοφερό καθρέφτη.

Περιπλανιέμαι στα χαμένα βασίλεια της γαλήνης
και σε αναμνήσεις από ανύπαρκτα πράγματα
χωρίς να σκέφτομαι
πού τα βήματά μου θα με πάνε.

Είμαι περιπλανώμενος και αγκυροβολημένος σε μοναχικές ερήμους.
Διίσταμαι ανάμεσα στον κόσμο του σχήματος
και στων ιδεών τον κόσμο. Έρχομαι και φεύγω
με την ίδια πρόθεση.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Κάτι γνωστό και αμετακίνητο

ΚΑΤΙ ΓΝΩΣΤΟ ΚΑΙ ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟ – Βασιλική Δραγούνη


Ο τυχοδιώκτης της πολυθρόνας
θα ξυπνήσει κάποια μέρα
με παπούτσια σκονισμένα
και μαλλιά αφρόντιστα
κουβαλώντας χάρτες άγνωστων χωρών
από μέρη που δεν μπόρεσε να πάει.

Γνωρίζοντας τον εαυτό του
όχι από τις πράξεις μα από τα λόγια,
ξεφυλλίζει το βιβλίο της ζωής του
υπογραμμίζοντας κάθε αφυπνιστική στιγμή της διαδρομής
και σχεδιάζοντας αμετακίνητα περιγράμματα
στα περιθώρια των σελίδων
σαν υποσχέσεις χαραγμένες σε περγαμηνή
με αόρατο μελάνι

και ύστερα το τοποθετεί ξανά στο σκονισμένο ράφι
ενώ από μέσα ξεγλιστρούν σελίδες
με ανεκμυστήρευτες αγάπες και απώλειες
που δεν περιμένει πια να ξαναζήσει,
επιμύθια ανομολόγητων φόβων
που δεν πρόκειται να ομολογήσει,

μέρη της πλοκής του σεναρίου
που δεν χρειάζεται να επινοήσει,
τυχάρπαστα κομμάτια ενός παζλ
που θα πρόσθεταν κάτι περισσότερο
σε αυτό που δεν πρόκειται ποτέ να ανακαλύψει,
κάθε λογής απάντηση σε οποιαδήποτε ερώτηση
δεν χρειάζεται πλέον να απαντήσει

και επιστρέφει στη δική του αλήθεια
που ίσως δε συνάδει με τις επικρατούσες
αλλά μπορεί μονάχα να επινοηθεί
από κάποιον που είναι πρόθυμος
να παραμένει αμετακίνητος στο πέρασμα των εποχών
μέσα σε μια πραγματικότητα
που δεν προτίθεται ποτέ να αμφισβητήσει.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Κι όμως οι σούπερ ήρωες πεθαίνουν

ΚΙ ΟΜΩΣ ΟΙ ΣΟΥΠΕΡ ΗΡΩΕΣ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ – Βασιλική Δραγούνη


Αν ήμουν η Cat Woman
θα ακροπατούσα στην κορυφή της στέγης
ανάμεσα στα συντρίμμια των γυάλινων κόσμων
της ζωής των ταχυτήτων.

Μα έμαθα ότι δεν προσγειώνεται κανείς
πάντα στα πόδια του όταν πέσει
από μια ταράτσα.

Αν είχα φτερά θα πετούσα
σαν την Wonder Woman
αποφεύγοντας τις σφαίρες θανάτου
ενός ελεύθερου σκοπευτή.

Μα τα βιονικά μου μέλη ήταν ψεύτικα
και πάντα έτοιμα να αποκαλύψουν
την αληθινή ταυτότητά μου.

Αν ήμουν η Lara Croft, αυτοεξόριστη
σε ακατοίκητες περιοχές της ιστορίας
θα ένιωθα, πιθανόν, οικεία σε μια χώρα
όπου για οποιονδήποτε άλλον θα ‘μοιαζε ξένη.

Μα θα λογάριαζα τις προμήθειές μου
σε μικρότερες δόσεις για μακρύτερο χρόνο
καταλήγοντας με πολύ λιγότερα από τα αναγκαία.

Τα σύνορα ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό
εξακολουθούν να προβάλλονται
μέσα από απτές ρεαλιστικές λεπτομέρειες
παραμένοντας σύγχρονα
ανεξαρτήτως χρόνου

για αυτόν που αντιλαμβάνεται τη χρονική ροή
με τον δικό του τρόπο
και συνεχίζει να κατασκευάζει την ταμπέλα
για το επόμενο κουστούμι του
σχεδιάζοντας τη μεγάλη είσοδο.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Κιμωλία στη βροχή

ΚΙΜΩΛΙΑ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ – Βασιλική Δραγούνη


Σαν το περίγραμμα ενός σώματος
με κιμωλία στη βροχή
σαν τον αντίλαλο της ενοχής
από πόρτα σε πόρτα
σαν να ‘χεις έρθει
μία στιγμή αργότερα
και να μην έχεις τίποτα να πεις
-το γεγονός ότι ήσουν
ένας ανυποψίαστος παρευρισκόμενος
δεν ευσταθεί…

Σε ψάχνουν κι έχουν ερωτήσεις
σαν να σε γύρευαν εκεί που δεν ήσουν
αφού εκεί που είσαι δε σε βρήκαν.
Είσαι ύποπτος, ακόμη κι αν γνωρίζεις
ότι κανείς δεν έσπρωξε ή δεν έπεσε
κανείς δεν μαχαιρώθηκε ή πυροβολήθηκε.
Έχεις έρθει απλά μία στιγμή αργότερα
και δεν έχεις απολύτως
τίποτα να πεις.

Θα σε εκδικηθούν γι’ αυτό:
ποτέ δεν θα ξεχάσεις
την κιμωλία, τη βροχή, την ομοιότητα…
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Κλεψύδρα

ΚΛΕΨΥΔΡΑ – Βασιλική Δραγούνη


Ίσως να έμεινες μόνος για πολύ καιρό στην έρημο.
Οι μέρες γίνονταν βδομάδες και οι βδομάδες χρόνια.
Δεκαετίες εξαπλώνονταν ολόγυρα σαν κάκτοι
πλάθοντας ένα καινούργιο σύμπαν από ετερόκλητες μέριμνες
και ερμαφρόδιτες αλήθειες.

Βραχνά κοράκια σου μιλούσαν
σε γλώσσα που δεν καταλάβαινες.
Τα πυρακτωμένα θραύσματα της μέρας ξεγλιστρούσαν
μέσα από την κλεψύδρα της ζωής σου
κι έσβηναν αναπότρεπτα το αποτύπωμά σου στη γη.

Κάποτε αναποδογύρισε την κλεψύδρα σου ο χρόνος.
Όλες σου οι αλήθειες παγιδεύτηκαν μες στη σιωπή σου.
Δεν έβλαψες κανέναν -ωστόσο, ήσουν άδειος.
Ίσως να μην άγγιξες ποτέ άλλη ψυχή.
Ποτέ πραγματικά.

Αργότερα ο αέρας φύσηξε άμμο λευκή
πάνω απ’ τα κόκκαλά σου
και ήταν σαν ποτέ να μην υπήρξες.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Κόκκινος λόφος

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΛΟΦΟΣ – Βασιλική Δραγούνη


Υπήρχαν εκατοντάδες άνθρωποι
πάνω στον κόκκινο λόφο
που στέκονταν αγναντεύοντας
το πεδίο της καταστροφής.
Ήταν κάτι που με βρήκε απροετοίμαστη.

Δεν μπορούσα να επιστρέψω,
ο δρόμος ήταν δύσβατος.
Τμήμα του ουρανού παγιδευμένο
σε ανταύγειες φθινοπώρου
κι εγώ να ταξιδεύω εκεί,
πάνω σε δυο φτερά χελιδονιού

διαρκώς ταλαντευόμενη μεταξύ αλήθειας και πλάνης,
μεταξύ ελπίδας, που δίνει υπόσταση στο όραμα
και τρόμου, που αδράχνει τα μελλούμενα,
μεταξύ λογικής, προσηλωμένης στων καιρών τα μηνύματα
και παραφροσύνης, υποταγμένης στη βουλή του πάθους,
γεμίζοντας ένα κενό στην ψυχή που έκανε θόρυβο
σαν ανεμοστρόβιλος.

Πετούσα πάνω από ένα πεδίο συντριμμιών
που κάποτε ήταν κήπος.
Συνήθιζα να περπατώ μέσα σ’ αυτόν
αναζητώντας το οικείο φως,
θαυμάζοντας τα περίτεχνα κιγκλιδώματα
και τα αδιέξοδα του λαβυρίνθου
που στοίχειωναν τις μνήμες των άλλων ανυποψίαστα

προσπαθώντας να περιφράξω τον εαυτό μου
από βέβηλες επιδρομές,
πιστεύοντας ότι μπορώ να ακούσω τις ψυχές που αναχωρούν
από πράγματα άνευ σημασίας
-αντικείμενα πεσμένα από τις τσέπες του χρόνου,
θλιβερά κατάλοιπα αρχαίων ιστοριών.

Η φωνή μου αδύναμη,
επικαλείται οντότητες χωρίς όνομα
μα παρασύρεται από τον ανεπίστρεπτο άνεμο
του παρελθόντος.
Στριφογυρνώ στον ύπνο μου με απόγνωση,
παλεύοντας να αποδιώξω της λήθης το ψέμα.

Τίποτα δεν είναι πειστικό πια.
Εγκαταλείπω κάθε προσπάθεια
και επιστρέφω ως θεατής
στον κόκκινο λόφο.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Κοντσέρτο για πιάνο

ΚΟΝΤΣΕΡΤΟ ΓΙΑ ΠΙΑΝΟ – Βασιλική Δραγούνη


Προς τι λοιπόν το χαμόγελο
όταν η θλίψη είναι πάντα κοντά
σαν μια παλιά ανάμνηση
στην άκρη του μυαλού,
σαν μια πικρή μνήμη που επαναλαμβάνει
το αργό, σκοτεινό τραγούδι της

σαν τα μπλουζ της άγριας νιότης
που ακόμα παίζεις στην καρδιά
όταν οι εποχικοί ύμνοι δονούν
ένα αόρατο πιάνο στο σκοτάδι,
σαν μια λευκή κουρτίνα που παραμερίζει
για να αφήσει τη νυχτερινή αύρα
να εισβάλλει στο χώρο

ενώ κάθεσαι μέσα σε μια πυκνή σιωπή
παρακολουθώντας σκιές,
ακούγοντας βήματα να πηγαινοέρχονται
έξω απ’ την πόρτα που δεν θα ανοίξεις,
χαράζοντας αρχαίους χρησμούς
στη σκόνη του πιάνου;

Και ακούς ένα γέλιο από κάπου,
που φαίνεται οικείο
και το λησμονημένο πιάνο αρχίζει
να παίζει από μόνο του κάποιο χιμαιρικό τραγούδι,
αλλά ποιανού τα χέρια
γλιστρούν αργά πάνω στα πλήκτρα;

Και συνειδητοποιείς ότι είναι τα δικά σου
και κλείνεις τα μάτια
και βλέπεις την θλίψη να φεύγει.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Κυρτό κάτοπτρο

ΚΥΡΤΟ ΚΑΤΟΠΤΡΟ – Βασιλική Δραγούνη


Tο είδωλό μου παραμένει σιωπηλό
καθώς τα πάντα ξετυλίγονται
στο γυαλί του καθρέφτη.
Κυλούν τα χρόνια όπως όπως
-αλίμονο- μπροστά απ’ τα μάτια μου.
Ό,τι έχω μάθει, μου επιτίθεται.
Βλέπω το παρελθόν να χάνεται άβλαβο
στον χρόνο τον παντοτινό πίσω από μένα,
μέσα στων κατοπτρικών ψευδαισθήσεων
τον σκοτεινό λαβύρινθο,
για να εξαγνιστεί στη λησμονιά.

Δίδυμα είδωλα οι ξεθωριασμένες αναμνήσεις
αντανακλούν το αδύναμό τους φως
στις σκιές αυτού του δωματίου.
Μπορώ να ακούσω τη σιωπή να σιγοντάρει αυτάρεσκα
τις ανελέητες τις ώρες.
Το μόνο που θυμάμαι:
τον εαυτό μου να πλανιέται στους έρημους δρόμους
μιας λεηλατημένης πόλης,
στους προθαλάμους μιας αδιατάρακτης θλίψης,
σε βιαστικούς και ανεξήγητους ψιθύρους
που σιγούν για πάντα στα μαυσωλεία του χρόνου
και στην οδύσσεια των σκιών
που πλέον μου είναι αδύνατον να αναγνωρίσω.

Είμαι ένας εξόριστος απ’ τη δική μου τη ζωή.
Αγγίζω το γυαλί ξανά και ξανά.
Ίσως να είμαι εδώ.
Ίσως και να μην είμαι.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Λεβιάθαν

ΛΕΒΙΑΘΑΝ – Βασιλική Δραγούνη


Σκληροί χειμώνες, αρνούνται να παραδοθούν
στην επιμονή του ημερολογίου.
Όλη τη νύχτα οι άνεμοι ουρλιάζουν
σαν θεριά που αλυχτούν θανάσιμα τραυματισμένα,
μαστιγώνοντας άγρια το σκοτάδι.
Κι εσύ, αδύναμα να συρρικνώνεσαι
προσμένοντας την αναγέννηση,
ελπίζοντας με μάτια ερμητικά κλειστά.

Το πρωί, τα αμυδρά δάχτυλα του ήλιου
αυξάνουν τη θερμοκρασία απρόθυμα.
Κι εσύ, ο ανασυνταγμένος Λεβιάθαν,
ξυπνάς τρεκλίζοντας απ’ τα μπουντρούμια σου
με χέρια χλωμά, προτεταμένα, να φτερουγίζουν
σαν πεταλούδες προς το φως.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Λίγο χρώμα

ΛΙΓΟ ΧΡΩΜΑ – Βασιλική Δραγούνη


Δεν θέλησα ποτέ να γκρεμίσω
τον υδατοφράκτη του χρόνου
σαν ανεξέλεγκτη ροή σιωπής που πέφτει
στα παραλυμένα δρομάκια.

Δεν θέλησα ποτέ να εμποδίσω
τα φαντάσματα του χθες να σκαρφαλώσουν
τα σύννεφα με εμμονή
για να ξεφύγουν απ’ την κόλαση του σήμερα.

Δεν θέλησα ποτέ να καταλάβω
πως κάποια πράγματα που επιμένουν να γυρνούν
υποταγμένα κι ανελεύθερα
μυρίζουν θάνατο και έχουν χρώμα μαύρο.

Θέλησα μόνο να πιστέψω
πως κάθε διαστρέβλωση από τα αισθητήρια
μπορεί να έχει μέσα της
κρυμμένο λίγο χρώμα.

Κίτρινο σαν το φθινόπωρο του εγώ,
πράσινο σαν την άνθιση της άνοιξης που μεγαλώνει
μέσα σε άγριους οπωρώνες,

κόκκινο σαν την οδύνη της νοσταλγίας
ή σαν την αναμονή για μεγαλείο
μέσα στην κραυγή της κουκουβάγιας.

Τόσα ερωτήματα αναπάντητα.
Τόσες απαντήσεις που πρέπει
αναπόφευκτα να αγνοήσω.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Μάταια

ΜΑΤΑΙΑ – Βασιλική Δραγούνη


Το πρόβλημα ήταν στη φαντασία,
τα μάτια δεν μπορούσαν να τη ζωντανέψουν.
Η πόλη περιβαλλόταν από τείχη
που, αν και αδιαπέραστα,
δεν είχαν κανένα λόγο να είναι εκεί.
Η ιστορία παρέμεινε χωρίς ενδιαφέρον.

Οι πέτρες μιλούσαν μια στεγνή γλώσσα.
Μπορούσα να την ακούσω κάθε φορά που περιπλανιόμουν
στις αχαρτογράφητες περιοχές του ύπνου
πατώντας την άμμο κάτω από τα πόδια μου
που κάποτε ήταν πέτρες. Μου είπαν πως αυτό συμβαίνει
όταν κάποιος ζει σε αυτόν τον κόσμο.

Μετέφερα ωκεανούς μέσα σε μια κορνίζα
πιστεύοντας πως έτσι η ζωγραφιά θα ολοκληρωνόταν
όμως ξεθώριασε στο πρώτο άγγιγμα της μέρας.
Στον ορίζοντα ήμουν σε θέση να διαβάσω
τα μεταβαλλόμενα σήματα των οιωνών
αποκρυπτογραφώντας μετέωρα μηνύματα διάλυσης.
Μπορούσα να περπατήσω ως την άκρη του χρόνου
νιώθοντας την ανάσα του ως μνήμη και ως δυνατότητα
να αναλώνει την ύπαρξή μου.

Συνήθιζα να βλέπω τέτοια όνειρα κάποτε, μα τώρα
υπάρχουν πόρτες στον ύπνο μου
που οδηγούν σε θεωρεία. Κάποια απ’ αυτά
έχουν μαρμάρινα καθίσματα που μεγαλοπρεπώς
μου επιτρέπουν να παρακολουθώ την παρωδία
της καθημερινής αναμέτρησης.

Περιπλανιέμαι ακόμα στους καθρέφτες του παρελθόντος
αδυνατώντας να αναγνωρίσω τον εαυτό μου.
Συναντώ στο δρόμο μου τις σκιές όλων εκείνων
που συνήθιζα να αποκαλώ ζωή μου
και τις ταρακουνώ, μα ανώφελα.

Τις ακούω να με πλησιάζουν για να μου θυμίσουν
πως η καρδιά δεν είναι παρά ένας απλός μυς,
ο ουρανός δεν είναι παρά ένα άδειο δωμάτιο.
Παλινδρομώ στα σκοτεινά τους ηχοχρώματα
μάταια περιμένοντας το εσωτερικό το φως
να ξημερώσει.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Ματαιότητες

ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΕΣ – Βασιλική Δραγούνη


Σταλμένες για να διεκδικήσουν
του πλανώμενου μυαλού τα ψεύτικα ταξίδια
μπρος και πίσω απ’ την πραγματικότητα
των άδικα σπαταλημένων ημερών,

με ταχυδακτυλουργικές πράξεις της απελπισίας
διαλαλούν ρητά τις επαχθείς συνθήκες
της βουβής εκτέλεσης
υπόγειων σχεδίων πλεύσης.

Ω, ματαιότητες, πόσο έχετε δίκιο
να μένετε υπό την επήρεια των στιγμών
που σας σπρώχνουν βαθύτερα
στην άβυσσο της εξαφάνισης,

στο φοβερό κενό που υποπτευόσασταν
πως ήταν πάντα εκεί:
διαχρονικό, αιώνιο
και κούφιο ως τον πυρήνα.

Και τώρα, κοιταχτείτε στον καθρέφτη:
αδιαφανείς
και αποτρόπαιες
-αλλά με μία ακόμη αποστολή.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Με τυφλώνει τόση λαμπρότητα

ΜΕ ΤΥΦΛΩΝΕΙ ΤΟΣΗ ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΑ – Βασιλική Δραγούνη

Κουρασμένα παραμύθια της καθημερινότητας
επιδίδονται σε γιορτινές συνήθειες.
Εξαρτήσεις εναλλάσσονται τρεμοπαίζοντας
με θνησιγενείς χαρές σε τιμή ευκαιρίας
στις κατάφορτες από διακοσμήσεις βιτρίνες
του μικρόκοσμου των επιθυμιών.

Με τυφλώνει τόση λαμπρότητα.

Βουβά στιγμιότυπα απόγνωσης παγιδεύονται
στον συνωστισμό των γιορτινών ημερών.
Ακούω τα απομακρυσμένα κάλαντα
από έναν ουρανό που χιονίζει αδιαφορία
κι αναρωτιέμαι για εκείνους που κοιμούνται
στο σκοτεινό τους κρύο.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Μεσ σ’ αυτή τη βάρκα

Μεσ σ’ αυτή τη βάρκα – Βασιλική Δραγούνη


Είναι αυτό που μου είχαν πει:
“Συγγνώμη, αλλά είσαι μόνη στη βάρκα”.
Δεν υπάρχει νερό γύρω μου, ούτε αλάτι.

Εδώ, στο απατηλά απύθμενο δωμάτιο,
όπου οι θαλασσινές σκιές
ξεθωριάζουν στους τοίχους

εδώ, όπου η βάρκα λικνίζεται
απαλά στο πάτωμα
και τα σύννεφα επιπλέουν στο ταβάνι

εδώ, όπου ο ουρανός στρέφεται στη νύχτα
και οι τοίχοι πλησιάζουν
όλο και πιο κοντά μου

εδώ, όπου η παρατημένη βάρκα με το ένα κουπί
είναι μη αξιόπλοη και πρέπει
να κολυμπήσω για τη ζωή μου

πριν πλημμυρίσει το δωμάτιο
η παλίρροια του πρωινού.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Μέχρι την επόμενη φορά

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ – Βασιλική Δραγούνη


Φτερά χωρίς αγγέλους πλέουν σε οριζόντιο υετό
περιστρεφόμενα σε ομόκεντρους αγωνίας
που κορυφώνεται σε ανύποπτο χρόνο.

Ένα παιδί σε παρακολουθεί με έκφραση μόνιμου πόνου
φυσώντας σαπουνόφουσκες
στα περιπλανώμενα βλέφαρα του σούρουπου.

Λες στο παιδί να μην κλαίει μα εκείνο δεν σ’ ακούει,
τρίβει ένα παλιό δάκρυ στα μάτια του
γυρεύοντας συμπόνια.

Είστε κι οι δυο χαμένοι σε μια σκοτεινή πόλη
που έχει κρύψει τους καθρέφτες της
-ποτέ δεν ξόρκισε τη θλίψη στη θαμπή τους αντανάκλαση.

Μην προσπαθήσεις να κατανοήσεις όλο αυτό -δεν είσαι εκεί.
Το παιδί είναι που σ’ έχει ονειρευτεί.
Πες του αντίο, μέχρι την επόμενη φορά.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Μια αιωρούμενη προειδοποίηση

ΜΙΑ ΑΙΩΡΟΥΜΕΝΗ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ – Βασιλική Δραγούνη


Σαν καρτουνίστικες φιγούρες
από κόμικς περασμένων δεκαετιών
υπερήφανες ναρκισσιστικές μοναξιές
περιφέρονται στα πεζοδρόμια
με φθαρμένα ρούχα και όνειρα

με μια ψευδαίσθηση ανεμελιάς
ή αδρής περιπέτειας
κι έπειτα με σκυφτό κεφάλι
στην πορεία

αναζητώντας την χαμένη αθωότητα
που αφήσαν έκθετη στην αποσύνθεση
νυχθημερόν μπλεγμένοι
στα τυχάρπαστα βασανάκια τους.

Οι άγνωστοι διαρκώς αυξάνονται
μα η απόσταση
τους απαιτεί μόνους στο παρόν
να εξερευνούν τον ενδιάμεσο χώρο
της οριακής ακινησίας

προτρέποντάς τους να προσέξουν
την αιωρούμενη προειδοποίηση
πάνω από έναν φίλο
που είναι στην πραγματικότητα ο εχθρός
μέσα σε άσχημη μεταμφίεση.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Μια γραμμή ορίζοντα

ΜΙΑ ΓΡΑΜΜΗ ΟΡΙΖΟΝΤΑ – Βασιλική Δραγούνη


Προσανατολίζομαι απ’ του νερού το λίκνισμα
κι από τους γλάρους που φτερουγίζουν γύρω μου σαν σκέψεις
κάθε φορά που πάω στην ακτή να συναρμολογήσω
τους παιδικούς μου φόβους που σκορπίστηκαν στα αβυσσαλέα βάθη.

Πάντα με τρόμαζε η ψύχρα του γκριζωπού χειμώνα
που τυλιγόταν γύρω από τα ανήσυχα χρόνια μου
γεμάτα από παράφορα, παιδαριώδη δάκρυα
που εξακολουθούν να καιν το πρόσωπό μου.

Ήθελα το καλοκαίρι πίσω με όλες τις θαμπωτικές του εικασίες
το ψύχος του γαλάζιου, την καθάρια κίνηση,
τον αλμυρό αέρα, την αύρα του ωκεανού στο μέτωπό μου.
Ήθελα πάντα μια γραμμή ορίζοντα μακρύτερα απ’ το βλέμμα μου.

Όμως η θάλασσα είναι ήδη πολύ μακριά
για να με αγαπήσει ξανά όπως και πριν
και ο χειμώνας μια κουραστική καθυστέρηση, όταν ακόμα γράφω
για καλοκαίρια που ήταν κάποτε δικά μου.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Μια νέα μούσα

ΜΙΑ ΝΕΑ ΜΟΥΣΑ – Βασιλική Δραγούνη


Φανταζόμουν τη μούσα μου να έχει
κυματιστά ξανθά μαλλιά,
να μυρίζει λεβάντα
και αύρα θαλασσινή.

Η Celeste μου μιλούσε στα όνειρα
της νύχτας ή της μέρας
μέσα από ξαφνικές εικόνες
ή από στίχους τραγουδιών.

Καταλάβαινα πως ήταν
ένα δημιούργημα της φαντασίας μου
που κι αυτό με τη σειρά του δημιούργησε
τις ποιητικές συνάψεις και το μέτρο μου.

Άξαφνα μια νέα μούσα
-του εικοστού πρώτου αιώνα-
χωρίς ανθρώπινη υφή ή αίσθηση
αποκάλυψε τον εαυτό της.

Η Winx P. -από την άλλη πλευρά
αυτής της διάστασης-
επικοινωνεί μέσω φωτονίων,
ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων
ή υπέρυθρων ακτίνων.

Μιλά χωρίς φωνή
αλλά με αυτόματες, μηχανικές δονήσεις
εκτός του χώρου
της έναρθρης γλώσσας.

Επικοινωνεί με αναφορές
εκτός της εμπειρίας μου
άλλοτε σαν φαντασιακός αστέρας
κι άλλοτε σαν αναιδής σκιά.

Αιωρείται σε έναν
υπερδιαστατικό χώρο,
σε μία διαφορετική πραγματικότητα
αυτού του θαυμαστού πολυσύμπαντος.

Παράλληλη,
αλλά ποτέ κομμάτι
του αυθύπαρκτα αντικειμενικού,
τρισδιάστατου κόσμου μου.

Μαθαίνω να εμπιστεύομαι
τη φωνή αυτή
που δεν μπορώ
ιδίοις ωσίν να ακούσω.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Μισές αλήθειες

ΜΙΣΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ – Βασιλική Δραγούνη


Γελούν και λένε ότι είναι οι Μοίρες
και σου ζητούν να καθίσεις πλάι τους
καθώς αλλάζουν τις καρέκλες τους
γύρω από το μικροσκοπικό τραπέζι.

Θέλουν να τους αγοράσεις ένα ποτό
και να χορέψεις μαζί τους όταν αρχίσει η μουσική.
Θέλουν να ξέρουν αν τις βρίσκεις θελκτικές
και έχουν ανεπιφύλακτες συμπάθειες.

Γίνονται εριστικές και λένε ψέματα σωρό
στους σιωπηλούς καθρέφτες, τις σκιές και τους θαμώνες
καθώς κοιτάζουν εξεταστικά με το απαράμιλλα διαυγές
και κρυπτικό τους βλέμμα.

Αν δουν πως τις πιστεύεις
θα σε πνίξουν με μισές αλήθειες,
αβέβαιες πλάνες και γέλια συνωμοτικά.
Ξέρουν τι κάνουν.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Μοναξιά

ΜΟΝΑΞΙΑ – Βασιλική Δραγούνη


Κουβαλά την αίσθηση της μελαγχολίας στους ώμους.
Σέρνει τα βήματά του σε θλιβερές διαδρομές.

Έχει αποκτήσει υπομονή -δώρο των αδιάκοπων απορρίψεων.
Υποφέρει σε χαμηλά ντεσιμπέλ.

Κανείς δεν τον προσέχει, όταν περνά σαν απροσδιόριστη σκιά
στα θαμπά μονοπάτια της αντικειμενικότητας

κρύβοντας με αδιάκοπη εμμονική προσπάθεια
το πρόσωπό του στο ξεφτισμένο του κασκόλ.

Γεμίζει τις φαρδιές του τσέπες με νοσταλγίες του χθες
-που είναι παντού και πουθενά.

Τα ρούχα του βαραίνουν απ’ τη σκόνη της πρόωρης δύσης.
Τα νήματα της μνήμης του ξεφτίζουν.

Αφουγκράζεται τόπους συνύπαρξης και φεύγει
-βλέπεις πώς είναι η μοναξιά;
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Μπλε γραμμή

ΜΠΛΕ ΓΡΑΜΜΗ – Βασιλική Δραγούνη


Οι βλέψεις μου ξεστράτισαν.
Θαρρώ πως με τα χρόνια αυτό συνέβη.
Περιπλανήθηκαν μακριά μου βήμα βήμα
αθόρυβα, χωρίς καμία νύξη.

Οι πρώτες στη σειρά μπορεί να έκαναν
μια ήσυχη απόδραση μα κι οι επόμενες
τις ακολούθησαν κάνοντας έξοδο
ηρωική, σε αργή κίνηση.

Τα όνειρά μου άλλαξαν πορεία
και ξέφυγαν απροειδοποίητα
αφήνοντάς με κόντρα στους ανέμους
δίχως πηδάλιο και μ’ ανοιχτά πανιά.

Ήρθε η ώρα να συγκεντρωθούν
αυτές οι ατίθασες επιθυμίες πάλι.
Υποψιάζομαι πως δεν ξεμάκρυναν πολύ,
πως δεν ξεπέρασαν τη μπλε γραμμή ακόμα.

Μπορεί να χρειαστούν ενισχύσεις
αλλά έχω φίλους πειρατές.
Είναι απλά θέμα χρόνου.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Μπλε του χάλυβα

ΜΠΛΕ ΤΟΥ ΧΑΛΥΒΑ – Βασιλική Δραγούνη


Τα μάτια των αρκτικών λύκων
βυθίζονται στο μπλε του χάλυβα για χρόνια
αποκοιμίζοντας τα βίαια ένστικτά τους

κι ακροβατώντας στην τροχιά που διακλαδώνει
το χάος μες στις φλέβες
προτού ερωτευτούν το χιόνι.

Ύστατοι κόκκοι της χιονοστιβάδας
σκληραίνουν το δέρμα τους
συνθλίβοντας την παγωμένη δίνη.

Πνεύματα όλων αυτών
που έζησαν εδώ, τόσο μακριά απ’ τις πόλεις,
μία μοναχική γαλήνη…
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Nοσταλγός του ανέκφραστου

ΝΟΣΤΑΛΓΟΣ ΤΟΥ ΑΝΕΚΦΡΑΣΤΟΥ – Βασιλική Δραγούνη


Σήμερα οδηγώ σταδιακά τα βήματα μου
μέσα από παλιές, εικονογραφημένες ιστορίες.
Απόηχοι των σκόρων του παρελθόντος
συνοδεύουν το μοναχικό ταξίδι μου.

Το κάθε βήμα που με φέρνει στην επόμενη σελίδα,
είναι το δικό μου.
Δεν συνηθίζω να βαδίζω
σε παπούτσια δανεικά.

Κάνω σκόπιμες στάσεις
ανάμεσα σε εικόνες,
σύμβολα, εικασίες
και μαρμαρωμένες επιθυμίες,

αγνοώντας τους αντίλαλους
από τα βάθη του χρόνου
ενώ πορεύομαι στο μέλλον μου
με ανυποψίαστη ασφάλεια.

Είμαι μήπως κι εγώ
νοσταλγός του ανέκφραστου;
Όχι, αυτή η περιγραφή δεν μου ταιριάζει.
Το παρελθόν δεν το ‘χω και δεν μ’ έχει.

Κοιτάζω τις παλιές σελίδες και γελάω
με τις μόδες περασμένων εποχών.
Ήταν στ’ αλήθεια εκείνες οι εικόνες
τόσο σημαντικές για μένα τότε;

Τώρα, ποιος μπορεί να ξέρει.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Nόστος

ΝΟΣΤΟΣ – Βασιλική Δραγούνη


Είμαστε
το μελαγχολικό τραγούδι
που μεταφέρει ο άνεμος.
Ο Χειμώνας
μας έφερε εδώ
για να ζήσουμε ανάμεσα
στα δέντρα.
Πήραμε τη θέση
των πουλιών.

Διακόπταμε τις μελωδίες μας
για λίγα ψίχουλα,
για να τα χάσουμε αργότερα
στο χιόνι.
Έπειτα
μείναμε σιωπηλοί,
αναμένοντας με λυπημένα μάτια
τον ούριο άνεμο
του νόστου.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Ο λύκος μέσα μου

Ο ΛΥΚΟΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ – Βασιλική Δραγούνη


Πάντα αισθανόμουν κάπως άβολα
μέσα στο δέρμα μου,
έτσι τελετουργικά διείσδυσα
στην αρχετυπική υπόσταση των λύκων.

Οικειοποιήθηκα τις αισθήσεις τους.
Εμπιστεύτηκα τη διαίσθησή τους.
Κοιμήθηκα καλύτερα με τη ζεστασιά της γούνας γύρω μου.
Έμαθα να κυνηγώ με την αγέλη.

Όταν το φεγγάρι ήταν γεμάτο
ενθάρρυνα τον λύκο που υπήρχε μέσα μου
στην ενστικτώδη του αναζήτηση
κάτω από το ένδοξο φως.

Εκεί, που η εξημερωμένη φύση
ενδύεται το τοτεμικό προσωπείο της
και καταφέρνει να σπάσει τα δεσμά της και να λυτρωθεί
-έστω και για λίγο.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Ο Παράδεισος μπορεί να περιμένει

Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ – Βασιλική Δραγούνη


Η ψυχή συχνά ερωτεύεται
τα πράγματα που βρίσκονται στα πόδια μας.

Το φρέσκο χώμα που είναι τόσο μαλακό
κι ας κρύβει την προσωπική μας αποσύνθεση.

Τα χαρούμενα ερπετά που διασχίζουν
τα δροσερά πεζοδρόμια την αυγή.

Τους ξεθωριασμένους ωκεανούς της αερολογίας
όταν κυλάνε και βρυχώνται.

Τη νωπή ομίχλη που αγκαλιάζει τη γη.
Το λείο δέρμα του πάγου.

Η ψυχή αγαπά
όλα αυτά τα πράγματα.

Ο νους πάλι αγαπά
τα πράγματα που βρίσκονται ψηλά.

Βουνά, αετούς, δέντρα σεκόια.
Τα πλανώμενα βέλη του ανέμου.

Την πεισματική νοοτροπία της αμφιβολίας.
Τις χάρτινες σκαλωσιές της αναθεώρησης.

Το απέραντο άυλο.
Την ιδέα του ουρανού ή την ανάγκη του.

Η ψυχή δεν ανησυχεί για ουρανό,
ο παράδεισος μπορεί να περιμένει.

Ας βγάλουμε τα παπούτσια μας
κι ας κάνουμε τούμπες στη λάσπη.

Μπορούμε να κυλιστούμε μέσα όσο θέλουμε.
Το λέει κι η ψυχή.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Οι επενέργειες της βαρύτητας

ΟΙ ΕΠΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΗΣ ΒΑΡΥΤΗΤΑΣ – Βασιλική Δραγούνη

Τα πάντα, καθώς φαίνεται,
καταλήγουν στα πατώματα
πλάθοντας ένα καινούργιο σύμπαν
άμορφων στοιχείων.

Μαζεύονται πολλά εκεί:
Μικρά κομμάτια άχρηστων πραγμάτων
που δεν μπόρεσαν να αντέξουν
το βάρος της ύπαρξης

φθορές, ανάγκες, ένστικτα
που διανύουν αποστάσεις
αναμένοντας στωικά
τον ήχο της συμπίεσης

καταπακτές ιδεών
γεμάτες σκόνη και μούχλα
και ανεξίτηλους λεκέδες
που κάποιοι ονομάζουν ενοχές

και συνθλιπτική υγρασία
που μεταμορφώνει τον χώρο
παίρνοντας χρόνο
στην οριακή ακινησία.

Τα πατώματα δεν κάνουν διακρίσεις.
Υποδέχονται οτιδήποτε
τους δίνει η βαρύτητα.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Οι κραυγές των γλάρων

ΟΙ ΚΡΑΥΓΕΣ ΤΩΝ ΓΛΑΡΩΝ – Βασιλική Δραγούνη


Ζωντανεύοντας μνήμες
από θραύσματα παιδικής ηλικίας
γεμάτης από μέρη και φόβους
και δάκρυα και πρόσωπα
ξεχασμένα
-αυτός, αυτός
κι αυτός που σε προσπέρασε
ξεχνώντας-
εσένα, που είσαι τόσο μικρός
και πρέπει να πας εκεί όπου η ζωή σε οδηγεί
και όλοι οι δρόμοι προς το κέντρο του εαυτού
περνούν από αυτά τα θαμπά πρόσωπα
και τις ματαιωμένες υποσχέσεις
-αντίο, αντίο
και ξανά αντίο.

Τώρα ελίσσεσαι στον κυκλικό χρόνο
μέχρι να φτάσεις στο σημείο
που ξεκίνησες
χωρίς αμφισβητήσεις
χωρίς απαντήσεις,
όλα είναι εδώ
-ήταν πάντα εδώ-
λεπτό το λεπτό
ώρα την ώρα
χρόνο τον χρόνο
-γιατί να θλίβεσαι
για ό,τι δεν μπορείς να ξέρεις.

Ένας γλάρος εμφανίζεται στα όνειρά σου
κι ύστερα άλλος, κι άλλος
κι ύστερα
εκείνες οι γνώριμες,
πρωτόγονες κραυγές…
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Ουτοπική Εδέμ

ΟΥΤΟΠΙΚΗ ΕΔΕΜ – Βασιλική Δραγούνη


Είναι ένα παράξενο καλοκαίρι.
Ας αντικρίσουμε ό,τι υπάρχει στην άλλη όχθη του ουρανού
όσο ο αέρας είναι χρυσός και οι μέρες μεγάλες
κι ο χρόνος κυλά αβίαστα σε διάφανες κλεψύδρες
κι ελίσσεται σαν φίδι συγκεντρώνοντας το πρόσφορο έδαφος
καθώς γλιστρά ανάμεσα
στους καρδιακούς παλμούς της ώρας.

Έλα, σκιά μου,
είναι ένα φωτεινό αστείο το πρωί.
Ας ακολουθήσουμε του ήλιου τη σκουριά στην εσχατιά της μέρας.
Ας αναζητήσουμε μιαν ερημιά
στις ανασκαφές κάποιας ουτοπικής Εδέμ
πίσω από αυτό το μπλε,
μακριά από τη χαλασμένη όψη των πραγμάτων.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Πάροχοι

ΠΑΡΟΧΟΙ – Βασιλική Δραγούνη


Έτσι λοιπόν, όπου κι αν πάμε
το τοπίο είναι αμείλικτα θολό
σαν να διαμορφώθηκε από έναν ίμο καλλιτέχνη
χωρίς καμία αγάπη για το χρώμα.

Τα φωτεινά μας ρούχα εξασθενίζουν
παίρνοντας τη λεπτή απόχρωση της στάχτης
και οι απόλυτα απτές μας ουτοπίες
κυλούν σαν μικρά πεπρωμένα του τίποτα
αμφιρρέποντας στο κέλυφος του σκοταδιού.

Είμαστε λίγο πιο ευτυχισμένοι τώρα;
Όχι. Είμαστε απλά γαλήνιοι
καθώς σέρνουμε με εφήμερη αφέλεια
ανούσιες μέριμνες και ερμαφρόδιτες αλήθειες
πίσω από τα επώδυνα ίχνη της ουσίας.

Δεν θα επιστρέψουμε στο σπίτι, ξέρεις.
Γίναμε οι πάροχοι των σιωπηλών συναινέσεων
που τρέχουν κυνηγώντας τον ίσκιο τους
στην πορεία του ταξιδιού τους προς το αόρατο.

Η φαντασία μας αφήνεται να εξαχνωθεί
στους γοτθικούς ουρανούς
των τεχνητών μας παραδείσων
που μας καλούν ψιθυριστά τη νύχτα
σαν εφιάλτες που εναλλάσσονται.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Πριν από κάθε λέξη

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΛΕΞΗ – Βασιλική Δραγούνη


Πριν από κάθε λέξη
η σκέψη, σαν ψευδαίσθηση -ή παραίσθηση
τέμνει αδιάκοπα
το ανάγλυφο του χάους
κρατώντας ανοιχτό το δρόμο
στους θεούς της δυσπιστίας.

Πριν από κάθε λέξη
η σκέψη, σαν αιμάτινο νεφέλωμα
δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα
διαπερνώντας την ανυπαρξία
του ορατού.

Πριν από κάθε λέξη
η σκέψη, σαν μετέωρη αλήθεια
εκτείνεται στο άπειρο
διασφαλίζοντας τη ζοφερή
ευθανασία μας.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Προ βήματος αποχής

ΠΡΟ ΒΗΜΑΤΟΣ ΑΠΟΧΗΣ – Βασιλική Δραγούνη


Πάρε τη θέση σου
στις ασαφείς επάλξεις
μιας εκκωφαντικής πραγματικότητας.

Πάρε την πόζα της σκέψης
με τον θυμό σου ως όπλο
-άχρηστο τώρα.

Μέσα σε απόκρημνους χειμώνες
ασύμβατων συμβάντων
χωρίς εαρινές διακοπές

τα χρόνια ήταν μόνο
μια διευθέτηση αριθμών
προ βήματος αποχής

και το τώρα εκεί που άρχιζε και τέλειωνε
κάθε ιστορία θλίψης
και κάθε ευδαιμονία.

Είναι όλα στο βιβλίο της εμπειρίας
που συνεχίζεις να διαβάζεις
λες κι έχει κάποιο νόημα.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Προαίσθημα

ΠΡΟΑΙΣΘΗΜΑ – Βασιλική Δραγούνη


Το πρωί μας αφηγείται τόσο όμορφα ψέματα
χαϊδεύει τα αναστατωμένα μας μαλλιά και αναστενάζει
κι εμείς ξυπνάμε και πίνουμε γι’ ακόμα μια φορά
μία γουλιά από την κούπα των καταπιεσμένων δυνατοτήτων.

Κι έπειτα θα ακολουθήσει η σειρήνα του μεσημεριού
σημαίνοντας την εγκατάλειψη του εαυτού από χαμένες ευκαιρίες
που εξαφανίστηκαν σαν άστατοι εραστές κι αδίστακτα
μας εγκατέλειψαν στο χείλος της μέρας.

Θα πρέπει να υποστούμε την οργή της αλήθειας
-αμείλικτη οικοδέσποινα, μας κουνά το δάχτυλο
σαν διευθύντρια παρθεναγωγείου, μας πιάνει από τ’ αυτί
και μας πηγαίνει ολοταχώς στο μάθημα.

Μετά το σούρουπο, πάνω στο δελεαστικό μας μαξιλάρι
προσφέρουμε τους εαυτούς μας σε σκοτεινά όνειρα,
μια τελευταία προσπάθεια διάσωσής μας
από τα θλιβερά απομεινάρια της μέρας.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Σήμερα

ΣΗΜΕΡΑ – Βασιλική Δραγούνη


Δεν πιστεύω
στα απατηλά τεχνάσματα του αύριο
στα οποία αδυνατώ να με διακρίνω.
Δεν υπάρχουν για μένα
πολλά υποσχόμενα πακέτα
που περιμένουν να τα ξετυλίξω
κάτω από κάποιο φαντασιακό δέντρο.

Το σήμερα, με όλες τις σκιασμένες του γωνίες,
είναι το μόνο που μου δόθηκε.
Η σκόνη του χθες κολλάει στο περβάζι μου,
ο χρόνος κοιμάται στην πόρτα.
Το αύριο, αν υπάρχει,
παίζει με τα παιδιά στον απέναντι δρόμο
πρόθυμο να καταφύγει στο σώμα ενός θαύματος.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Σήμερα δεν είναι η μέρα

ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΡΑ – Βασιλική Δραγούνη

Το σήμερα ήρθε πολύ γρήγορα,
ψιθυριστά και φωναχτά
με νέα δανεικά και εποποιίες
γραμμένες στα παλιά παπούτσια του,

φέρνοντας σιωπηλά γκρίζα σύννεφα
που ιχνογραφούσαν σε σκούρο πλάνο
μνήμη και σιωπή, από εδώ έως εκεί,
όλο και πιο κοντά κάθε φορά.

Σήμερα δεν είναι η μέρα για τύχη.
Μόνο για αζήτητες περιπλανήσεις
στον ετεροχρονισμένο απόηχο της βροχής
που κουβαλά ιστορίες με στάνταρ χρώμα.

Και εδώ… εδώ είμαι και πάλι
κρεμώντας ένα γκρίζο σύννεφο στον ώμο μου,
σαν κουρασμένο πουλί
που φοβάται την πτήση.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Σκιώδεις μνήμες

ΣΚΙΩΔΕΙΣ ΜΝΗΜΕΣ – Βασιλική Δραγούνη


Σκιώδεις μνήμες
διαλυμένες σε φασματική κατάσταση
κλείνουν τα μάτια και συνθέτουν
αποχαιρετιστήρια ψέματα,
σελίδες μελανές
σαν το λυκόφως που τις περιβάλλει.

Μετατοπίζονται και χάνονται εύκολα
στις όχθες του χρόνου,
μέσα σε μια νεόμορφη θάλασσα
σουρεαλιστική όπως πάντα.
Τρέχεις να τις αδράξεις
αλλά μάταια:

Είναι κάτω απ’ το νερό
αναπνέοντας βαθιά.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Στάχτες

ΣΤΑΧΤΕΣ – Βασιλική Δραγούνη


Ντύσου στα μαύρα και φίλα με για το αντίο.
Όλα επαναλαμβάνονται στην απουσία μας.

Οι σημαίες κυματίζουν μεσίστιες
και τα στεφάνια κρέμονται στις πόρτες

ενώ κάποιο είδος θανάτου ξεγλιστρά
απρόβλεπτα κι ασύμμετρα

δημιουργώντας συνθέσεις
με ποικίλα ηχοχρώματα και σχήματα.

Το χειρότερο απ’ όλα, ωστόσο,
είναι το κατεστραμμένο παραμύθι.

Τουλάχιστον, είμαστε ακόμα ζωντανοί
μέσα σε ένα ασφαλές νωθρό τίποτα.

Πού είναι η δύναμη που χρειαζόμαστε
για να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο της παραίτησης;

Μας εγκατέλειψε κι αυτή, επιβεβαιώνοντας
το κατεστημένο της αυτοκαταστροφής.

Απ’ τις ωραίες στιγμές τι απομένει;
Η απάντηση είναι οι στάχτες, μόνο αυτό.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Στην ερημιά της επιείκειας

ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΕΙΚΕΙΑΣ – Βασιλική Δραγούνη


Εκεί, στις παρυφές του εφήμερου,
όπου τα δέντρα αφουγκράζονται τραγούδια των σκιών

στέκει στην ερημιά κρατώντας την ανάσα του
ένα αιωνόβιο δέντρο.

Κάθε μέρα περνάει τον καιρό του
με ιστορίες σε αλεπούδες και κοράκια

και τις νύχτες ξαγρυπνά σκαρφαλωμένη πάνω του
μία τυφλή, βασανισμένη κουκουβάγια.

“Τι κάνεις εδώ, μόνο στην κοιλάδα;”
ρωτώ το γέρικο δέντρο.

“Κρατώ μια κουκουβάγια ευτυχισμένη”
μου απαντά.

Και η αρχαία κουκουβάγια, στο σκότος μαθημένη,
έκρωξε με χαμόγελο επιείκειας

μια κρύα νύχτα του Γενάρη,
φωτισμένη μόνο από αστέρια.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Στο κόκκινο

ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ – Βασιλική Δραγούνη


Κόκκινο ξανά
και ξανά και ξανά
σαν επαναλαμβανόμενη ηχώ
στους τοίχους του χρόνου.

Όσες φορές προσπαθώ να περιγράψω
το κόκκινο του ουρανού σου
τόσες φορές στάζουν αιμόφυρτες οι λέξεις
κόκκινα κύματα
στα χρώματα των άστρων.

Πόσες φορές σου έχω πει
ότι εγώ είμαι το κόκκινο
ενώ εσύ όχι;

Εγώ είμαι το κόκκινο
στις παπαρούνες
και στο φαραωνικό αίμα,
στον Άλφα του Κενταύρου
και σε μια ματωμένη δύση.

Εγώ είμαι
το κόκκινο του ουρανού σου.
Μια στάλα κόκκινο
στο απέραντο του μπλε.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Στις παρυφές της μνήμης

ΣΤΙΣ ΠΑΡΥΦΕΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ – Βασιλική Δραγούνη


Δεν υπήρξε ποτέ μία κατεύθυνση εδώ.
Θα μπορούσα να τυλίξω ολόκληρο τον τόπο
σε μετάξι, σχηματίζοντας ένα αθώρητο σώμα
δρόμων και μυστικών συναντήσεων
με το αίμα μας -ποτάμι στοιχειωμένο- να περιπλανιέται
στις κατακόμβες του νου και της καρδιάς,
επικαλούμενοι ονόματα και πρωινά, νίκες και ήττες,
έρημα παλάτια και πυρσούς
που καίνε ακόμα, διαδρόμους
υγρούς από τον σπαραγμό της εγκατάλειψης,
φόβους και εικόνες αξεδιάλυτες
στους ιδιωτικούς διαύλους της σιωπής.

Απόηχοι του παρελθόντος μας φέρνουν μηνύματα
μα μένουμε αδιάφοροι στις παραινέσεις τους.
Τοπία μακρινής διαδρομής -υπαρκτά ή ανύπαρκτα-
που εναλλάσσονται στο βλέμμα της μνήμης
μας χορηγούν την άφεση αμαρτιών
μα λεηλατούν όλα εκείνα που θυμόμαστε,
καταθέτοντας τα κέρδη τους
στης γης τον πέτρινο εξώστη
έως ότου η μνήμη να βουλιάξει
στων ανεπανόρθωτων τα βάθη
έως ότου οτιδήποτε αγαπήσαμε
να έχει ξεχαστεί…
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Συνάντηση

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ – Βασιλική Δραγούνη


Μου φάνηκε καλά
μετά από τόσα χρόνια
αν και τα μάτια του δε λάμπουν πλέον.
Αναρωτιέμαι αν συλλέγει ακόμα
πίνακες ζωγραφικής, αντίκες
και αδέσποτα,
αν είναι ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος.

Οι σκέψεις του ερμητικά κλειστές
κι οι λιγοστές του λέξεις
πότε γυαλόχαρτο,
πότε απαλή βροχή.
Επιχειρώ ένα άτολμο αστείο
για να σπάσω την αδιόρατη σιωπή.

Η αμηχανία ανάμεσά μας
κάνει ακροβατικά
φανταχτερά ντυμένη
προτού χαθεί μες στις σκιές
μιας άδειας πόλης.

Και κατά διαστήματα
όταν τα φώτα της αναβοσβήνουν
κοιτάζω προς το μέρος του.
Έχει φύγει.
Ό,τι είχα να πω
σ’ αυτόν τον κάποτε στενό φίλο
θα περιμένει, ίσως για πάντα.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Σχεδία

ΣΧΕΔΊΑ – Βασιλική Δραγούνη


Μέσα απ’ τα απόμακρα βάθη του ύπνου
πάνω στη σχεδία της νύχτας
ένα παιδί προσπαθεί να δραπετεύσει
από την αθεράπευτη οδύνη της μέρας,
από αυταπάτες και αδιέξοδες νοσταλγίες,
απ’ τις σκιές και τα φαντάσματα του δωματίου.
Το κρεβάτι επιπλέει στους σκοτεινούς του φόβους.

Μέσα από τη μνήμη του ονείρου
ξεπροβάλλει η σχεδία
που προσπαθεί να φύγει έξω απ’ το δωμάτιο,
έξω απ’ της μέρας τις αδυσώπητες έγνοιες,
έξω απ’ το ίδιο τ’ όνειρο
που θέλει να την απελευθερώσει
-η ευκαιρία συναρπαστική μα οι τοίχοι εμποδίζουν…

Μέσα απ’ την αγρύπνια της μητέρας
που προσπαθεί να ελευθερώσει το παιδί
από φόβους και αυταπάτες,
απ’ τις σκιές και τα φαντάσματα του δωματίου
ξεπροβάλλει σαν χαμόγελο στη σκοτεινιά
ο ήχος της φωνής της:
“Κάνε υπομονή. Μη φοβάσαι.
Αύριο θα φύγουμε από δω.”
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Τα αβάσταχτα ανάμεσα

ΤΑ ΑΒΑΣΤΑΧΤΑ ΑΝΑΜΕΣΑ – Βασιλική Δραγούνη


Οι σε βάθος καταδύσεις
στα ναυάγια της λογικής
αδυνατούν να παραβιάσουν
το άσυλο του ακαταλόγιστου.

Τα φθαρμένα σημεία
υποδόριας στίξης
δεν ευνοούν νίκες
εκ των υστέρων ανώφελες.

Ασήμαντες λέξεις στήνουν χορούς
κατρακυλώντας με άλματα
στα αβάσταχτα ανάμεσα
γης και αέρα.

Είναι το ακαταλόγιστο
ζιζάνιο διψασμένο
που καίγεται στον ήλιο
όλη μέρα.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Τα ανείπωτα

ΤΑ ΑΝΕΙΠΩΤΑ – Βασιλική Δραγούνη


Οι ξεθωριασμένες πινακίδες δεν αποκάλυπταν ποτέ
το όνομα της πόλης,
εκεί που έβρεχε πάντα και δεν βρίσκονταν περαστικοί
να δώσουν οδηγίες.
Tο μοναδικό καφέ ήταν θλιβερό -σαν σκηνικό
σε αβανγκάρντ ταινία ράθυμης ασάφειας.

Ένα παιδί βρισκόταν συνεχώς στο δρόμο πίσω μας
πετώντας μια κόκκινη μπάλα στις σκιές
ανάμεσα στα λίγα δέντρα, υπογραμμίζοντας
πως η σημασία φωλιάζει πάντα στα ανείπωτα.
Μια γυναίκα εμφανιζόταν πίσω από μια κλειστή πόρτα
παρακολουθώντας μας να φεύγουμε.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Τα ερείπια του αυτονόητου

ΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ – Βασιλική Δραγούνη


Αντίλαλος βημάτων μέχρι το δρομάκι,
αναπάντεχα αλλόκοτοι ήχοι περαστικών βημάτων.

Νεκρά φύλλα αιωρούνται στους τέσσερις ανέμους
και σέρνονται στα λιθόστρωτα της έρημης πόλης,

στα εγκαταλελειμμένα στέκια των ποιητών,
στα ερείπια των παλιών βιβλιοπωλείων,

στην αμείλικτη πραγματικότητα
του περιρρέοντος κόσμου

εύθραυστα, σαν τα φτερά μιας πεταλούδας
εύφλεκτα, σαν παλιά χειρόγραφα.

Τα βιβλιοπωλεία πεθαίνουν όταν
κανείς δεν διαβάζει βιβλία.

Αυτή η πόλη είναι γεμάτη μυστήρια
και σκιές από αρχαία φαντάσματα.

Το παλιό βιβλιοπωλείο
είναι ένα από αυτά.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Τα πραλειπόμενα μιας δύσκολης μέρας

ΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΜΙΑΣ ΔΥΣΚΟΛΗΣ ΜΕΡΑΣ – Βασιλική Δραγούνη


Τι μπορείς να εμπιστευτείς
αν όχι το τέλος του κόσμου;
Παλιρροϊκά κύματα; Φλόγες;
Πυρηνικές δοκιμές; Την οργή των θεών;
Τους τέσσερις ιππότες της Αποκάλυψης
που έρχονται καταπάνω σου με ποδοβολητά;
Ναι, ειδικά αυτό.
Προς τι όμως οι κραυγές κι οι ιαχές;
Δεν είναι καλύτερα
να κατεδαφιστούμε με στυλ;

Σήκωσε το ποτήρι και κάνε πρόποση
στο επερχόμενο τσουνάμι.
Κάνε άλμα μέσα στη ρωγμή της γης.
Αγκάλιασε το χάος.
Τράβηξε μια καρέκλα στο γκαζόν
καθώς ο μετεωρίτης κατεβαίνει
και κάθισε απλά να χαλαρώσεις
απολαμβάνοντας την θέα.
Είχες μια δύσκολη μέρα, φίλε μου;
Υπομονή. Σχεδόν τελείωσε.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Τελευταία διαφυγή

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΙΑΦΥΓΗ – Βασιλική Δραγούνη


Επιστρέφοντας
από την τελευταία διαφυγή μου
σε οικείο παρελθόν
βρήκα τον παλιό εαυτό μου
να πειθαρχεί στη νοσταλγία
ενός άλλου κόσμου
μεταξύ κέρινων ομοιωμάτων
και αντικειμένων χωρισμού
παραταγμένων με θρησκευτική ευλάβεια,
σαν ακριβές μνήμες φυλαγμένες
στις πιο κρυφές γωνιές της θύμησης
σαν ένα σημείωμα που άφησε κάποιος
που με αγαπούσε, όταν δεν ήμουν εκεί.

Επιστρέφοντας
από τις αδιέξοδες οδούς
και τα μονοπάτια του χρόνου
βρήκα τον άνεμο να φυσά
μέσα από τις κουρτίνες
και ένα χαμόγελο
να κρέμεται στο δωμάτιο
και έναν μικρό θάνατο
φτιαγμένο από σιωπή
και υγρό άρωμα.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Το δαχτυλίδι

ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ – Βασιλική Δραγούνη


Έχασε το δαχτυλίδι
και μαζί μ’ αυτό την εμμονή
σε ιστορίες ντεμοντέ
και φορεμένες συνήθειες.
Κρατώντας το χθες
σε απόσταση ασφαλείας
έγινε ένας ταξιδιώτης
ανάμεσα στο τι είναι αλήθεια και τι όχι,
ανάμεσα στα “θέλω” της
και στα εικονικά της “πρέπει”.

Το δαχτυλίδι που για χρόνια
την κρατούσε αιχμάλωτη
μέσα στον κύκλο
της ζωής και του θανάτου της
δεν υπάρχει τώρα.
Το παρελθόν συναίνεσε
με ανυποψίαστη ανιδιοτέλεια
κι όλες οι μνήμες του μέλλοντος
συμφώνησαν εκεχειρία.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Το δωμάτιο

ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ – Βασιλική Δραγούνη


Κοίταξα κατάματα την θλίψη, σαν αγάπη,
της χάρισα τις δυσανάγνωστες υποσχέσεις μου
κι εκείνη με πήρε μαζί στη μοναξιά της,
όπου και έμεινα.

Έχτισε ένα δωμάτιο για μένα,
φτιαγμένο από παλιές πληγές και ματαιότητες
κι από παράθυρα που διαθλούν τα δάκρυα
σε αμυδρές ανατολές και ηλιοβασιλέματα.

Όμως μου αρνήθηκε μια πόρτα,
όταν με κλείδωσε μέσα σ’ αυτό
παρέα με τις μνήμες
-σαν να υπήρχαν μόνο αυτές και τίποτε άλλο.

Κάποιες νύχτες έβλεπα τα κύματα να έρχονται
και να καλύπτουν το δωμάτιο και να το διαβρώνουν
και να παίρνουν ό,τι θέλουν από αυτό, αφήνοντάς με
μόνο στο πλευρό του ανώφελου.

Και κάποιες άλλες νύχτες το κοιτούσα
να επιπλέει στον ουρανό, με αστέρια να το περιβάλλουν
και να αγκυροβολεί στη γη το χάραμα
και να βυθίζεται ολόφωτο μέσα στο χρόνο.

Μια μέρα η θλίψη με εγκατέλειψε.
Πήρε και τα παράθυρα μαζί της, δεν μου άφησε
παρά μόνο ένα μικρό σημείωμα στον τοίχο.
Είπε αντίο.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Το καλοκαίρι της φωτιάς

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ – Βασιλική Δραγούνη


Άτρωτα άκρα βυθισμένα στις φλόγες
που αποκορυφώνονται και πνίγονται στην τέφρα
διαγράφουν μία νέα εποχή
στις παρυφές της στέρεας γης.
Οι άνεμοι αναστενάζουν
σαρώνοντας με τις κινήσεις τους
τη σύνταξη του τοπίου.

Οι αδηφάγες μέρες
δεν ανοίγουν πια τα μάτια
προς τον ήλιο
καθώς καπνοί, ως επικοί ανεμοστρόβιλοι
περιτυλίγουν με αέρα τη φωτιά
σαν τους Ομηρικούς θεούς ανεξιχνίαστοι
και ανικανοποίητοι.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Το λάθος κόκκινο

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΚΟΚΚΙΝΟ – Βασιλική Δραγούνη


Βλέπω τον εαυτό μου μέσα σε ένα μακρύ φόρεμα
τσαλακωμένο απ’ την πολύχρονη παραμονή του στο συρτάρι
τυλιγμένο σε χάρτινα λόγια και υπολείμματα
από τρύπια και φορεμένα συναισθήματα.

Είναι ένα ατελείωτο φόρεμα
που σέρνεται στο πάτωμα σαν φίδι τρομαγμένο.
Το στοιχειωμένο λάφυρο της μέρας
ταίριαζε κάποτε στο σώμα κάποιας άλλης.

“Το κόκκινο είναι το χρώμα της οδύνης”
ψιθύρισε στο αυτί μου ένας προφήτης.
“Μοιάζεις σαν παιδί μέσα σ’ αυτό”
αναφώνησε ο ξαφνιασμένος καθρέφτης μου.

Τραυματισμένο απομεινάρι σε μεγάλο νούμερο
που συνεχώς πληγώνεται, ματώνει, μα επουλώνεται
και με έναν γκρίζο κίνδυνο στα μάτια το βλέπω να επιμένει
σαν κραταιό, φλεγόμενο θηρίο.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Το παιχνίδι της αθωότητας

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ – Βασιλική Δραγούνη


Τι πρέπει να δώσεις ως τίμημα εδώ;
Δείγματα ευφυΐας ή βάρη της συνείδησης;
Αβάσταχτο το κόστος και απαγορευτικό.

Τι χάνεται στο εύρημα;
Η πραγματικότητα ως σύμβολο
ή η αληθοφάνεια ως έννοια του πραγματικού;

Δεν φτάνουν πια οι λέξεις, δεν αρκούν.
Ψάχνεις για ένα τέχνασμα
να λύσεις το μυστήριο.

Όλη αυτή την εμμονή με την πραγματικότητα
-με ασυνεχή και αποσπασματική ανάγνωση-
πώς θα την ονομάσεις;

Tο παιχνίδι της αθωότητας
είναι ήδη πολύ μακριά -όσο μεγαλύτερη η επιμονή,
τόσο πιο απογοητευτική η επίλυση.

Η Δεισιδαιμονία ελλοχεύει,
υπενθυμίζοντάς σου τις συνέπειες.
Η Κολακεία έρχεται στα χείλη, σαν χαμόγελο.

Καθυστερείς για μια στιγμή.
Κρυμμένη μέσα στο παιχνίδι
είναι μία διέξοδος.

Τα νεκρά δέντρα περιέχουν
όλη την απώλεια του πλαισίου
σαν άδεια, βαριά κορνίζα.

Προσφέρεις ό,τι έχεις.
Κομμάτια σάρκας
και ξεφτισμένα στολίδια.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Το τελετουργικό του μπλε τσαγιού

ΤΟ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΟ ΤΟΥ ΜΠΛΕ ΤΣΑΓΙΟΥ – Βασιλική Δραγούνη


Χιλιάδες θύμησες είχαν τρυπώσει
πίσω από αυτό το μπλε
σ’ ένα μικρό κατάστημα τσαγιού.

Έμαθε να αγαπά το τσάι της Blue Lady.
Πήρε αρκετό μαζί της για το σπίτι
μαζί με μια πορσελάνινη μπλε κούπα.

Τα παράθυρά της βάφτηκαν μπλε με τη βροχή
εκείνον τον χειμώνα
καθώς και όλα όσα ήθελε να πει.

Ήταν ήδη αργά όταν χιόνισε.
Είχε πια αρχίσει να βυθίζεται
μέσα σε μια προβλέψιμη μπλε μοναξιά.

Καταπίνοντας μπλε δάκρυα
ο χρόνος διαφέντευε τις εισπνοές της ύπαρξης.
Ο χρόνος ήταν το κλειδί.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Το τέλος του κόσμου

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ – Βασιλική Δραγούνη


Κάποτε, στο λυκόφως, μια γραμμή σιδηροδρόμου στην ομίχλη
ξεπρόβαλε ανάμικτη με τη μυρωδιά του κάρβουνου
τα συρίγματα των μηχανών, τη σάλπιγγα του σταθμάρχη.
Και οι πινακίδες, μέσα από τα θαμπωμένα τζάμια
οφθαλμολάγνες οθόνες υψηλής ευκρίνειας,
“Το τέλος του κόσμου έρχεται”
σε φωσφορίζον νέον στις πλευρές τους.

Κάποτε, μια φοβισμένη και απερίσκεπτη νεαρή γυναίκα
ερωτεύτηκε, και στη συνέχεια
αναπόφευκτα απογοητεύτηκε, και αισθάνθηκε
πως θα ‘πρεπε να ζήσει έντονα τη ζωή, να νιώθει
σαν να έρχεται το τέλος του κόσμου ξανά και ξανά
για να υπάρχει κάποιο νόημα.

Χρόνια αργότερα,
λοξές σκιές σε γκρίζες παρακαμπτήριες
τα αυτοκίνητα σφυρίζουν στους βρεγμένους δρόμους
μετά από μια πρόωρη φθινοπωρινή βροχή.
Μαργαριταρένια δάκρυα προσκολλημένα
σε τριανταφυλλένιους μίσχους και κλαδάκια από κρανιά
που δεν κυλούν, και είναι αθόρυβα σαν χιόνι.

Κι όταν ο ήλιος λευκαίνει τις καμπύλες ενός τσαγιερού
σε ένα ράφι στο παράθυρο της κουζίνας,
το τέλος του κόσμου δεν ήρθε ακόμη
και τα δέντρα έξω είναι γυμνά και στεγνά…
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Φθορά και αφθαρσία

ΦΘΟΡΑ ΚΑΙ ΑΦΘΑΡΣΙΑ – Βασιλική Δραγούνη


Πριν το κτίριο κατεδαφιστεί
πρώτα ξεκολλάει το χρώμα.
Στη συνέχεια, οι πλίνθοι
κάμπτονται και πέφτουν
μετά από χρόνια ξηρασίας
καλύπτοντας κοιτάσματα κενού
-χρήσιμα κάποτε.

Η βροχή διαπερνά
την οροφή και τα θεμέλια
κι ο γύψος καταρρέει
από τα ανομοιόμορφα τοιχώματα
οικοδομώντας τη Βαβέλ του επουσιώδους
που μ’ ένα αιφνίδιο φύσημα εξατμίζεται.

Κανένας δεν πηγαίνει πια εκεί
πέρα από εξαρτημένους
ή παραιτημένους μοιρολάτρες
που περνούν την ώρα τους
βρίσκοντας ικανοποίηση
στον αυτοεγκλεισμό τους

και πέρα από περιστασιακά κοράκια
που αρέσκονται στο να συντάσσουν
πρωτόκολλα καταστροφής
κι έπειτα να πετούν μακριά
για άλλες περιφράξεις.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Φλόγες απ' τις στάχτες

ΦΛΟΓΕΣ ΑΠ’ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ – Βασιλική Δραγούνη

Δημιούργημα του Δαρβίνου,
κάνε την επιλογή σου:
μια αναμέτρηση στις Πύλες του Αρμαγεδώνα
ή μια θαυματουργή Έξοδος από την Αίγυπτο;

Μην ξεχνάς τις Δέκα Εντολές
κι εκείνες τις Παλαιές και Νέες Διαθήκες,
τις στάχτες καμένων οστών
διασκορπισμένες στα βαθιά νερά της Ιστορίας

όπως και τα σενάρια των ενασχολούμενων
με προφητείες του μέλλοντος
για τη Βιομηχανική Επανάσταση,
τον νέο κόσμο

το δημοκρατικό μας πείραμα,
τον πυρηνικό πολλαπλασιασμό,
την υπερθέρμανση του πλανήτη,
τον ψυχρό πόλεμο

συν ένα σενάριο ακόμη
για τις φλόγες απ’ τις στάχτες,
όπου όλα γίνονται καλύτερα
ή τελειώνουν γρηγορότερα.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Φυγόκεντρος

ΦΥΓΟΚΕΝΤΡΟΣ – Βασιλική Δραγούνη


Επιθυμία μου να διεκδικήσω
τον καλοκαιριάτικο άνεμο
σαν μεταξωτό μαντήλι
σε ένα φαντασιακό παιχνίδι
με το χέρι μου
-αφημένο χωρίς αντίσταση
έξω απ’ το ξεσκέπαστο αμάξι.

Επιθυμία μου να αιχμαλωτίσω
την αδιόρατη στιγμή
-απτή σαν σκέψη,
πυκνή σαν σημασία,
αρκετά μυστηριώδης για να εγκλωβιστεί
στη φυγόκεντρο ψευδαίσθηση
επάνω στη στροφή.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Χρονοκύκλωμα

ΧΡΟΝΟΚΥΚΛΩΜΑ – Βασιλική Δραγούνη


Κάθε ζωή,
μια περιορισμένη έκδοση χρονοκυκλώματος
με τους λεκέδες των απρόβλεπτων συνεπειών
να κηλιδώνουν τις άκρες.

Καμία μηχανή του χρόνου
δεν μπορεί να αναστείλει
την ανεμοδαρμένη βιασύνη των λεπτών που στροβιλίζονται
σε πλατινένια ή πλαστικά ρολόγια.

Καμία συχνότητα κατεδάφισης
δεν μπορεί να αντισταθεί
σε μονωτικές φιλοδοξίες
τοποθετημένες χειρουργικά στα σημεία.

Ο χρόνος τρέχει και μας τυλίγει
ανακυκλώνοντας συναισθήματα,
μορφές και σχήματα
μαζί με τα σκουπίδια.

Οι τάφοι γεμίζουν με ποιητές που περίμεναν πάρα πολύ
πριν εντοπίσουν το όραμα,
ζωγράφους που τυφλώθηκαν πριν ξεπεράσουν
τις συμβατικές απεικονίσεις.

Μονάχα μία ευκαιρία μένει
πριν η φθορά χτυπήσει στο αδύνατο σημείο,
μία στιγμή πριν τα κυκλώματά μας
αποτιμηθούν σε ψήγματα καταστροφής

διαβρωμένα
από τη σιωπηλή σκουριά του χρόνου.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Destiny

DESTINY – Βασιλική Δραγούνη


Το όνομά της είναι Destiny.
Δεν έχει παρελθόν.
Σε ατενίζει με μια έκφραση αινιγματική
καθώς περιφέρεται άυλη
στα δωμάτια του διάστικτου φωτός
-η ώρα της ημέρας δεν έχει σημασία.
Όταν εμφανίζεται ξανά
όλο το δωμάτιο λάμπει
κι ακούγεται ένας ήχος σαν κουρτίνα
που πέφτει πίσω απ’ το ανοιχτό παράθυρο.

Δεν προσποιείται θλίψη, ούτε ενδελέχεια.
Παρακολουθεί από μακριά τον τρόπο
που οι στερνές αναλαμπές
εισβάλλουν στο δωμάτιο
και αφουγκράζεται τις σιωπηλές σκιές
να διαγράφονται στον αμνημόνευτο χώρο.
Παρακολουθεί από κοντά τον τρόπο
που ο καθρέφτης σκιαγραφεί το πρόσωπό της
με φως και με σκιά
σαν σκοτεινή δαντέλα.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Film Noir

FILM NOIR – Βασιλική Δραγούνη


Φορά ροδακινί σατέν
που ξετυλίγεται σε μαλακές πτυχώσεις
θροΐζοντας επάνω στο χαλί σαν ψίθυρος
καθώς τον πλησιάζει υψώνοντας το όπλο της
δίνοντας την εξήγησή της με επίπεδη φωνή.

Η ιστορία φτάνει στο φινάλε της κι εκείνος
στέκεται εδώ και ώρα ακίνητος
και με το βάρος της αμφιβολίας του στα μάτια,
μην εφευρίσκοντας ένα άλλοθι για το θυμό
καθώς διερευνά κάθε εκδοχή με χρέη δικαστή.

Έρχεται προς το μέρος του ιριδίζουσα
με το σατέν του αργού λυκόφωτος στο βλέμμα
λέγοντας κάτι που εκείνος δεν μπορεί να ακούσει
γιατί η επίπεδη φωνή της ξεθωριάζει
καθώς πυροβολεί.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Imagine

IMAGINE – Βασιλική Δραγούνη


Μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο
στον οποίο υπάρχουν μονόκεροι
πέρα από πολύχρωμα ουράνια τόξα.
Εκεί όπου μικροσκοπικές νεράιδες προσελκύουν τα παιδιά
μαζί τους μακριά στο δάσος
για να χορέψουν γύρω απ’ τις φωτιές
με την συνοδεία ήχων φλάουτου μέχρι την αυγή.
Αλλά όχι, αυτός δεν είναι ο κόσμος μας.

Μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο
στον οποίο ο Θεός κοιτάζει με αγάπη
κάθε ζωντανό πλάσμα
του μικροσκοπικού μας πλανήτη.
Εκεί όπου δεν υπήρξε ποτέ κανένας πόλεμος,
γενοκτονία ή δολοφονία
ή οποιαδήποτε άλλη μορφή βίας.
Αλλά όχι, ούτε αυτός είναι ο κόσμος μας.

Μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο όπου μια μέρα
αναρχικοί και ιμπεριαλιστές,
αντιδραστικά στοιχεία, ρεβιζιονιστές,
κρυπτομοναρχικοί αντεπαναστάτες
και σαμποτέρ
αρχίζουν να πυροβολούν ο ένας τον άλλον
εσκεμμένα ή για κάποιους άλλους λόγους,
τώρα ασαφείς.
Και ναι, αυτός είναι ο κόσμος μας.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Reunion

REUNION – Βασιλική Δραγούνη


Δεκαετίες πέρασαν από τις χοροεσπερίδες
και τις σχολικές εργασίες για το σπίτι.
Οι παλιοί κύκλοι των φίλων
τώρα έσπασαν σε μικρά τόξα
που από το καθένα λείπουν
μεγάλα κομμάτια.

Είναι όλοι ενήλικες τώρα -έτσι λέει το ημερολόγιο.
Τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια επιτρέπονται,
τα γονικά ταμπού ξεπεράστηκαν,
τα ψυχολογικά απωθημένα διαγνώσθηκαν.

Να και οι ημιμαθείς παντογνώστες
που δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν
στα πρότυπα αποφοίτησης,
μα τώρα υπερήφανα υψώνουν τον πήχη
στο φθαρμένο σανίδι της πραγματικότητας
και παρελαύνουν πάνω του με φορτωμένα όπλα.

Θα μπορούσε να υπάρχει ένα τέρας ανάμεσά τους
-ή κάπου μέσα στον καθέναν τους.
Ο κενός κατάλογος της αμφισβήτησης
είναι τώρα φορτωμένος και βαρύς.

Νεότεροι είχαν μάθει
να ακολουθούν το χρήμα.
Τώρα που τα χρόνια τους
ζυγίζουν περισσότερο
από τους θησαυρούς τους
ακολουθούν και άνθρακες, επίσης.
 

Βασιλική Δραγούνη – Artifact Spirit

Επισκέψεις: 893