Απόψε νιώθω μια ντροπή

Απόψε νιώθω μια ντροπή που πάει και βασιλεύει σε μία θάλασσα πικρή που με αίμα γαληνεύει. Απόψε νιώθω μια πληγή βαθιά να ξεριζώνει μία ανείπωτη φυγή που ελπίδες ενσαρκώνει. Από ένα μέσο φουσκωτό βρώμικα ναυλωμένο βουτάω μέσα στο βυθό κουφάρι φαγωμένο. Γίνομαι αύρα και νερό τροφή κι απομεινάρι για ένα λαό απύθμενο κόκκινο συναξάρι. Γίνομαι στάση και σταθμός, δρόμος και μονοπάτι και ταξιδεύω μοναχός μ’ ένα σταυρό στην πλάτη.