Άθυρμα

Άθυρμα σε χέρια παγωμένα βρέθηκες, σαν πετάρισε η νιότη σου. Σαν φθάρηκε το πανωφόρι της ψυχής σου. Μα ήσουν εσύ! Πως δεν σε αναγνώρισαν; Εσύ, που τόσα χρόνια έστεκες ακοίμητος φρουρός τους. Εσύ, που με περίσσια τρυφερότητα, τους κράταγες τα πόδια σταθερά. Εσύ που γλυκοφίλαγες όλα τα τραύματα τους και ήρωας στα μάτια τους φαινόσουν, με σπαθιά! Άθυρμα πλέον βρέθηκες σε χέρια παγερά…