Δρόμοι και απάγκεια

ΔΡΟΜΟΙ ΚΑΙ ΑΠΑΓΚΕΙΑ “Δεν στέκομαι να διαπραγματευτώ αμφιβολίες, Να κανακεύω φόβους σου λυπάμαι δεν αντέχω Ξεσπώ απλά κι’ έπειτα ανασαίνω Της μπόρας την εκούσια νηνεμία… Από παιδί το έμαθα να χάνω, Στιγμές, μορφές, αγάπες πουλημένες, Μα μπόρεσα, ξεγέλασα το ζύγι Στο νόθο σου αποτέλεσμα Τον σύμμαχο θα κάνω…”