…Ευδοκία με λένε!

Όταν ο πόνος έγινε ποίηση Άγνωστε ταξιδευτή του ονείρου μου σε καλωσορίζω στην πύλη της μοναχικής μου ψυχής. Αυτή τη στιγμή κρατάς στα χέρια σου το είσητήριο που θα σε οδηγήσει σε μονοπάτια συναισθημάτων, στρωμένα από αγάπη,θλίψη,πόνο μα και δύναμη. Αν τα χέρια σου τρέμουν, αν η ψυχή σου βούτηξε στο σκοτάδι,αν έφτασες στο τέρμα με ματωμένα γόνατα,αν το μαξιλάρι σου γνωρίζει όλα τα δακρυσμένα σου μυστικά…τότε άπλωσε μου το χέρι σου,να βαδίσουμε μέχρι το εσωτερικό μας Φως! Θα ‘χεις διαβεί τον κήπο της προσωπικής μου Γεσθημανής και τίποτα στον κόσμο σου δεν θα’ναι πλέον ίδιο.