Γνωριμία με το Ζαγόρι

Γιαγιά κάθε φορά που θυµάσαι τον τόπο σου, βουρκώνεις. Αναρωτιέµαι, προσπαθώντας να σε καταλάβω είναι από νοσταλγία, είναι από αγάπη ή είναι από περηφάνια; Αχ εγγονέ µου, πολλές κουβέντες µαζεµένες µου λες. Είµαι γριά γυναίκα. Θα σου πω. Δεν είναι νοσταλγία. Βλέπεις κουβαλώ µέσαµου τον τόπο µου, όπου και να ‘µαι. Είναι αγάπη, γιατί ο τόπος µουµ’ έπλασε, µε γαλούχησε και, ναι, είναι περηφάνια, γιατί κάθε φορά που σε κοιτάω στα µάτια τον βλέπω µπροςµου. Σ’ εµένα, στα µάτιαµου; Μα εγώ δεν έχω ζήσει στο Ζαγόρι. Εχουν ζήσει όµως για σένα όλες οι προηγούµενες γενιές, κυλάει στο αίµα σου. Γιαγιά, µίλησέµου λοιπόν, δίδαξέ µε την ιστορία µας. Μια φορά κι έναν καιρό, στην περιοχή της Ηπείρου έφτασαν οι πρώτοι Ελληνες, οι Μολοσσοί. Ηταν νοµάδες, έψαχναν έναν καλό τόπο γι’ αυτούς και τα κοπάδια τους. Αντίκρισαν τα µεγαλοπρεπή βουνά της Πίνδου και µαγεύτηκαν. Εγκαταστάθηκαν λοιπόν στην Παροραία, στον τόπο δηλαδή «παρά το όρος». Εζησαν καλά και το παράδειγµά τους ακολούθησαν µέσα στα χρόνια πολλοί λαοί, όπως οι Σλάβοι, οι οποίοι άφησαν το στίγµα τους ονοµάζοντάς τον τόπο µας Ζαγόρι. Οι Βυζαντινοί µας έφτιαξαν εκκλησιές ξακουστές που η οµορφιά τους λάµπει µέχρι σήµερα, µετά ήρθαν οι Τούρκοι, βλέπεις όλοι το ΄θελαν το Ζαγόρι µας…