Η ερωμένη των απολεσθέντων θαυμάτων

Η Ερωμένη Απολεσθέντων Θαυμάτων Μέρος Α Ξύπναγα με το προοίμιο πρόσωπό σου ανάσκελο Πλεούμενο άχτι. Πλεούμενο χαμόγελο. Συγχρόνως. Λύθηκαν τα όνειρα από τους κάβους Αγκυροβολημένες ερινύες-πίστεις λαμπρές- Στο νόημα του ουρανού σου-το ξάστερο!- Έχεις ουρανό που δεν πληγώνεται ποτέ. Ανέκαθεν χτυπιόσουν από την αχόρταγη ταχύτητα της τυχαιότητας. Εκκλησία νήσος με εμμένοντες αγίους Έλα δώσε μου λίγο όνειρο ακόμα Δώσε μου και λίγο μίσος να κρυφτώ, Σε ήχο βυζαντινό, πλάγιο δεύτερο Το μοιρολόι ξίφος κρεμασμένο, Πιστόλι της φωτιάς Γιαταγάνια που κουδουνίζουν απλώς…