Ημέρια νύχτα

Ε.’ Η καλοσύνη του σαν νύχτα με χωράει Ο έρωτάς του σαν σώμα αφίλητο. Από το βάθος της ημέρας με πλησίασε άντρας σαν φύσημα ανέμου τους κόκκους μου σαν στρόβιλος εμπέρδεψε σύννεφο απλώθηκα να τον χωρέσω. (Σαν έρημος το θαύμα μου περνώ στην ιστορία)