Ο Αντιχνούμενος

1. Μα από τη ζεστασιά μου τα μέταλλα της ψυχής σου θα βγάλουν χρυσές ανταύγειες Ο μαγνήτης μου θα σαρώσει τα ρινίσματα των δισταγμών σου Τι κι αν η αράχνη υφαίνει στους πόρους των αυτιών Το πηγάδι το ακούς ριγεί Ραγίζει ο θάνατος όταν οι άνθρωποι αγκαλιαστούν Μα τους φευγάτους πως ν’ αγκαλιάσεις μόνο να ψιθυρίζεις μπορείς Γι’ αυτό παραμιλώ Ή γράφω ποιήματα όπως αλλιώς λένε