Εύα Παυλίδου

Η Εύα Παυλίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου και διαμένει.
Από την εφηβεία της λάτρευε την ποίηση και το θέατρο. Το Δεκέμβριο του 2015 κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο. Μια ποιητική συλλογή και ένα μικρό διήγημα με τίτλο “Ευδοκια με λένε. Όταν ο πόνος έγινε ποίηση” από τις εκδόσεις Όστρια. Το έργο της ήταν αφιερωμένο σε φίλους με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας και στη φίλη της Τ. που έφυγε από τη ζωή το 2014 μετά από σκληρή μάχη με τον καρκίνο. Το 2016 εκδόθηκε το συλλογικό έργο “Για Πάντα” από τις εκδόσεις Όστρια. Το 2016 συμμετείχε στους 31ους Δελφικούς αγώνες ποίησης με το ποίημα «Καταφύγιο» όπου απέσπασε έπαινο. To Nοέμβριο του 2016, στον 5ο λογοτεχνικό διαγωνισμού του ομίλου της Unesco, ο θεατρικός μονόλογος με τίτλο “Προδοσία” απέσπασε αναμνηστικό έπαινο. Το 2017 συμμετείχε στο συλλογικό έργο “Ασύνορες Μνήμες” με το ποίημα της “Παραλίγο Άνθρωποι”, από τις εκδόσεις Ανάτυπο. Το 2018 εκδόθηκε η ποιητική της συλλογή «Κατά Συρροή (Ν) Εραστές». Το 2019 συμμετείχε σε συλλογικό έργο των εκδόσεων Τύρφη, με τον μονόλογο «Οι ενοχές των ζωντανών». Το 2018 συμμετείχε στο καλλιτεχνικό εργαστήρι θεατρικής τέχνης του Μιχάλη Συριόπουλου με την παράσταση «Νυφικό Κρεβάτι». Ενώ το 2019 πήρε μέρος στο θεατρικό εργαστήρι του Νικόλα Μαραγκόπουλου «Αντίqρηση». Είναι δημιουργός και πρόεδρος του μη κερδοσκοπικού σωματείου “Το Ράφι της Αγάπης” που σκοπό έχει τη δημιουργία βιβλιοθηκών σε χώρους που φιλοξενούνται ασθενείς με χρόνιες παθήσεις. Είναι τακτικό μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.