Βιογραφικό
Η Κωνσταντίνα Καντζιού ασχολείται με την συγγραφή από την ηλικία των 14 πιο συστηματικά, αν και από πολύ νωρίς είχε δείξει κλίσεις προς αυτό. Μεταξύ των ετών 2012-2014 ενεργοποιήθηκε και διακρίθηκε σε διάφορους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Το 2012 έλαβε έπαινο για το διήγημα της «Τσιμεντένια Ζούγκλα» με θέμα τον εθισμό στα ναρκωτικά και τις επιπτώσεις τους στον θεσμό της οικογένειας από την εταιρία γραμμάτων και τεχνών Πειραιά. Το 2013 παρέλαβε έναν ακόμα έπαινο από την Ευαγγελική σχολή Αθηνών για το διήγημα της με τίτλο «Ένα όνειρο ιστορίας» το οποίο καταπιανόταν με την καταστροφή της Σμύρνης και τη δολοφονία του μητροπολίτη Χρυσοστόμου. Την ίδια χρονιά υπήρξε μια από τις νικήτριες σε πανελλήνιο διαγωνισμό που οργάνωσε ο κρητικός εκδοτικός οίκος Πανέκτυπον. Ως έπαθλο έλαβε την δωρεάν έκδοση ενός βιβλίου που ονομάστηκε «Σκέψεις και Ψίθυροι» και εμπεριείχε το νικητήριο διήγημα «Το ταξίδι της χρυσαφένιας πεταλούδας» καθώς και τα άλλα δύο βραβευμένα διηγήματα.
«Ασχολούμαι με την συγγραφή από την ηλικία των 14 πιο συστηματικά, αν και από πολύ νωρίς είχα δείξει κλίσεις προς αυτό. Το γεγονός αυτό δεν με κάνει απαραίτητα καλή συγγραφέα ή συγγραφέα με προοπτική απλά μου δίνει την ευκαιρία να εκφράζομαι και να προσφέρω την έκφραση μου σε όποιον διατίθεται να την διαβάσει σε μερικές σελίδες.
Είναι δύσκολο το ταξίδι της συγγραφής και σίγουρα κανείς δεν το ξεκινά από συμφέρον ή με την ευχή της αναγνώρισης. Βαδίζει σε αυτό το μονοπάτι με την ευχή να τραβήξει με τις σκέψεις και τις λέξεις του και άλλους ακόλουθους να απολαύσουν ως αναγνώστες την αισθητική της δικής του αντίληψης, όχι να την αποδεχτούν απαραίτητα, απλώς να την δουν ως επιλογή. Και τελικά γιατί θέλησε να αποτυπώσει στο χαρτί την ψυχή του και πολλές φορές φοβάται ότι θα ποδοπατηθεί ή θα χλευαστεί από τον βιαστικό και κακεντρεχή που θα σπεύσει να τον κρίνει για την αλαζονεία του να αυτοαποκαλείται συγγραφέας, αλλά μια φωνή μέσα του τσιρίζει πως πρέπει να συνεχίσει.
Αυτή η φωνή λοιπόν με ταξιδεύει στις σελίδες των βιβλίων και επειδή οι Έλληνες είμαστε, αν και πολλές φορές κρυφά, φανατικοί δημιουργοί και αναγνώστες, ξέρω πως εκεί έξω θα βρεθούν άτομα που αγαπούν τον θεσμό του βιβλίου όσο και εγώ και ακόμα περισσότερο. Γιατί κανείς δεν φτάνει στο στόχο του αν κάθεται να πετά πέτρες σε όποιο σκυλί του γαβγίζει…»
Έχει το όμορφο blog: Σκέψεις και ψίθυροι
«Ασχολούμαι με την συγγραφή από την ηλικία των 14 πιο συστηματικά, αν και από πολύ νωρίς είχα δείξει κλίσεις προς αυτό. Το γεγονός αυτό δεν με κάνει απαραίτητα καλή συγγραφέα ή συγγραφέα με προοπτική απλά μου δίνει την ευκαιρία να εκφράζομαι και να προσφέρω την έκφραση μου σε όποιον διατίθεται να την διαβάσει σε μερικές σελίδες.
Είναι δύσκολο το ταξίδι της συγγραφής και σίγουρα κανείς δεν το ξεκινά από συμφέρον ή με την ευχή της αναγνώρισης. Βαδίζει σε αυτό το μονοπάτι με την ευχή να τραβήξει με τις σκέψεις και τις λέξεις του και άλλους ακόλουθους να απολαύσουν ως αναγνώστες την αισθητική της δικής του αντίληψης, όχι να την αποδεχτούν απαραίτητα, απλώς να την δουν ως επιλογή. Και τελικά γιατί θέλησε να αποτυπώσει στο χαρτί την ψυχή του και πολλές φορές φοβάται ότι θα ποδοπατηθεί ή θα χλευαστεί από τον βιαστικό και κακεντρεχή που θα σπεύσει να τον κρίνει για την αλαζονεία του να αυτοαποκαλείται συγγραφέας, αλλά μια φωνή μέσα του τσιρίζει πως πρέπει να συνεχίσει.
Αυτή η φωνή λοιπόν με ταξιδεύει στις σελίδες των βιβλίων και επειδή οι Έλληνες είμαστε, αν και πολλές φορές κρυφά, φανατικοί δημιουργοί και αναγνώστες, ξέρω πως εκεί έξω θα βρεθούν άτομα που αγαπούν τον θεσμό του βιβλίου όσο και εγώ και ακόμα περισσότερο. Γιατί κανείς δεν φτάνει στο στόχο του αν κάθεται να πετά πέτρες σε όποιο σκυλί του γαβγίζει…»
Έχει το όμορφο blog: Σκέψεις και ψίθυροι
