Βιογραφικό
Ο Νικονεκτάριος (Άκης) Μπούρας γεννήθηκε στον Πειραιά από γονείς βιοπαλαιστές που προέρχονταν από αγροτικές οικογένειες τον Ασημάκη και την Ευαγγελία. Λατρεύει τα ορεινά τοπία της Αρκαδίας και ιδιαίτερα τις βουνοκορφές του όρους Μαινάλου -τόποι καταγωγής του πατέρα του- καθώς και τα ακρογιάλια της Ερμιονίδας και της Επιδαύρου. Τα παιδικά και σχολικά του χρόνια τα πέρασε στο Κρανίδι Αργολίδας ιδιαίτερη πατρίδα της μητέρας του και στην Αρκαδία. Στην Πελοπόννησο έζησε ως τα 16 του χρόνια. Από 12 ετών εργάστηκε σε διάφορα επαγγέλματα όπως οικοδομικές μελέτες και κατασκευές, εμπόριο και σε πετρελαϊκές εταιρείες. Σπούδασε Δομικός Μηχανικός Κτιριακών Έργων στη Σιβιτανίδειο Σχολή και στα ΤΕΙ. Εργάζεται ως καθηγητής στη Δ/θμια Εκπαίδευση. Έχει εκδώσει πέντε ποιητικές συλλογές και ποιήματα του μελοποιήθηκαν από το μουσικό Μανόλη Χατζημανώλη. Λατρεύει τα ακρογιάλια της Ερμιονίδος της Επιδαύρου και τα βουνά της Αρκαδίας, ενώ οι φιλοσοφικές του ανησυχίες είναι γύρω από την κοινωνία και την οικογένεια. Ποιήματά του επίσης έχουν δημοσιευτεί: στο Ανθολόγιο ποιήσεως (Ποιητική βιβλιοθήκη), Εκδόσεις Όστρια, 2015, στη Γιορτή Ποίησης, Εκδόσεις Ωρίωνας, 2015 και στο λογοτεχνικό περιοδικό Σελιδοδείκτης. Τα τελευταία χρόνια ζει στη Δυτική Μακεδονία με έδρα του την Κοζάνη. Είναι ιδρυτικό μέλος του Δυτικομακεδονικού Συλλόγου Πελοποννησίων “Ο Γέρος του Μοριά”.
Όπως λέει ο ίδιος:
Ζωή χωρίς αναμνήσεις, δεν είναι ζωή. Οι αναμνήσεις είναι οι ρίζες που δημιουργούμε σε κάθε σταθμό της ζωής μας. Χωρίς αυτές… η ζωή είναι ανύπαρκτη. Έτσι κι εγώ έχω αναμνήσεις από το Κρανίδι. Έχω ρίζες στο Κρανίδι και στην Ερμιονίδα. Μπορεί να γεννήθηκα στον Πειραιά. Στο Κρανίδι όμως έχουν απομένει τ’ αχνάρια των παιδικών μου χρόνων. Πρωτοέκλαψα, γέλασα, έτρεξα, έπαιξα, τραγούδησα κι ερωτεύτηκα στα ιστορικά σοκάκια του Κρανιδίου. Από τις γειτονιές του Άγιου Βασίλη, της κάτω Παναγίας, στα λεγόμενα σκαλάκια & στον Άγιο Γιάννη. Οι πρώτοι μου γείτονες, οι συγγενείς, οι παιδικοί μου φίλοι, οι πρώτοι συμμαθητές. Οι πρώτοι δάσκαλοι…, τα πρώτα γράμματα, οι πρώτοι στίχοι & ποιήματα με συνάντησαν εδώ… στο Κρανίδι.
Όπως λέει ο ίδιος:
Ζωή χωρίς αναμνήσεις, δεν είναι ζωή. Οι αναμνήσεις είναι οι ρίζες που δημιουργούμε σε κάθε σταθμό της ζωής μας. Χωρίς αυτές… η ζωή είναι ανύπαρκτη. Έτσι κι εγώ έχω αναμνήσεις από το Κρανίδι. Έχω ρίζες στο Κρανίδι και στην Ερμιονίδα. Μπορεί να γεννήθηκα στον Πειραιά. Στο Κρανίδι όμως έχουν απομένει τ’ αχνάρια των παιδικών μου χρόνων. Πρωτοέκλαψα, γέλασα, έτρεξα, έπαιξα, τραγούδησα κι ερωτεύτηκα στα ιστορικά σοκάκια του Κρανιδίου. Από τις γειτονιές του Άγιου Βασίλη, της κάτω Παναγίας, στα λεγόμενα σκαλάκια & στον Άγιο Γιάννη. Οι πρώτοι μου γείτονες, οι συγγενείς, οι παιδικοί μου φίλοι, οι πρώτοι συμμαθητές. Οι πρώτοι δάσκαλοι…, τα πρώτα γράμματα, οι πρώτοι στίχοι & ποιήματα με συνάντησαν εδώ… στο Κρανίδι.
