Αφρικανική νύχτα

“Βράδυ κι εγώ στα δεκαπέντε μου χρόνια, καθισμένη κατάχαμα έξω απ’ τα σύνορα της Ουγκάντας, άκουσα το βουητό του ανέμου να σμίγει με τα γρυλίσματα των αγριμιών κι ένα δέος πλημμύρισε την ψυχή μου. Βρισκόμαστε εκεί καμιά εκατοστή άνθρωποι της προσφυγιάς απροστάτευτοι στην αγκαλιά της νύχτας μ΄ένα φόβο να μας περικυκλώνει. Το φεγγάρι ολόγιομο στεκόταν εκεί απάνω μάρτυρας όλης της ψυχικής αναστάστωσης που με διακατείχε. “Κάποια μέρα θα γράψω για όλα αυτά” υποσχέθηκα στον εαυτό μου. Πώς ν’ αναιρέσω την υπόσχεση που το φεγγάρι την έχει καταγράψει στον ουρανό; “Πέρασαν, βέβαια, αρκετά χρόνια από τότε και η υπόσχεση με βάραινε. Κάποια μέρα η υπόσχεση μέσα μου ωρίμασε και άρχισε να ξεχύνεται, αφήνοντας τη σκέψη να ξεθάψει μνήμες… Το κουβάρι της ζωής ξετυλίγεται αργά αργά και καταγράφει αλήθειες πικρές που τις σέρνει η “μάνα” περιμένοντας το τέλος… “Ο χρόνος δεν μπορεί να φέρει τη λήθη, γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται. ‘Οπως τότε, έτσι και τώρα συνεχίζεται η βασανιστική πάλη επιβίωσης κι ο αδιάκοπος κατατρεγμός λευκών του Ζαΐρ.”