Ακριβή μου Μνήμη

Περνάνε οι μέρες ίδιες και μέσα μου θαρρώ ίδια πίστη, απαντοχή και καρτερώ. Τα αιματοβαμμένα χώματα της Λεβέντισσας της Κύπρου γονατιστή πως θα φιλώ αχ καρτερώ! Της λευτεριάς καμπάνες πως θα ηχήσουν σύντομα κι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους θα πάνε. Πως θ’ ακούσω και θα ιδώ. Αχ καρτερώ!