Ανάκουστοι κελαηδισμοί

ΤΟ ΣΟΥΡΠΩΜΑ στον σύντροφό μου Χριστόδουλο Βραδιώνει μες στη σιγαλιά Τα μολοχάνθια κλειούνε βαΰζουνε δετά σκυλιά την άλυσο βαρούνε Στσι ράχες τα καμπαναριά σαν τόρτσες αναμμένες Ασπρίζουνε στη λαγκαδιά μερτίες ανθισμένες Η δύση στρώνει στο χωριό σεντόνια με νταντέλες προσκέφαλο σύγνεφο αριό με κόκκινες ντεμέλες Κρέμεται ο λύχνος στο καρφί η νύχτα θ’ αριβάρει Όγοια κοιμάται μοναχή μιλεί με το φεγγάρι Του λύχνου σώνεται το φως η φλόγα λιανοτρέμει Όγοιος κοιμάται μοναχός ύπνος δεν τονε παίρνει.