Ανίατη άνοιξη

ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ Σαν μια συστάδα από όψιμο χορτάρι στα ρείθρα που η ασημαντότητα κεντά να μου επιτραπεί στον ήλιο να χαμογελώ κι αυτός να γνέφει εύχαρις για τα μικρά τα έγκυρα τα ευγνώμονα ρητά που σε βοριάδες ανατέλλουν ανθοβολούν σαν μίσχοι χιλιετίας για την ακύρωση της αιωνιότητας πασχίζοντας.