Αντίο

Ώσπου αρρώστησες. Λευχαιμία. Τρόμαξα! Τα στηρίγματα κάτω απ’ τα πόδια μου έτριξαν απειλητικά. Η μάνα είναι κάτι δεδομένο και το δεδομένο δεν παθαίνει τίποτε, ποτέ! Η μάνα είναι… ‘αθάνατη’! Απρόσβλητη από αρρώστιες, δυνατή και παρούσα πάντα! Έτσι δεν πιστεύουμε όλοι; Μέχρι να μας έρθει ο ουρανός κατακέφαλα… Όταν έμαθα τα νέα, συνειδητοποίησα πόσο απαραίτητη μου ήσουν, απλά γιατί…σ’ αγαπούσα! Η ανακάλυψη ήταν σπουδαία! Ναι, παρόλες τις μονομαχίες μας, ακόμη σ’ αγαπούσα. Πάντα σ’ αγαπούσα. Γι’ αυτό θύμωνα τόσο μαζί σου. Επειδή με αφορούσες. Επειδή μ’ ένοιαζε η γνώμη σου, όσο κι αν έκανα ότι την πετούσα αδιάφορα στο καλάθι των αχρήστων. Την πετούσα, μα πάντα ξαναγύριζα όταν δεν έβλεπε κανείς και ξετσαλάκωνα την ετυμηγορία, ρουφώντας τις αγκαθωτές λέξεις σου. Δίπλα τους πάντα σχηματιζόταν από τα δάκρυά μου ένα «Γιατί;»