Απόχρωση

Τα χρόνια έφυγαν αφήνοντας αναμνήσεις κορμιών, έρωτα ενώ εσύ στεκόσουν στο ποίημα που αρνείται να γραφτεί φοβούμενο τη θλίψη του φθινοπώρου που έπεται ενός ιδανικού καλοκαιριού – πρώτη φορά ένιωσα τόσο βαθιά την αλήθεια των φύλλων που πέφτουν. Η συνείδησή μου με καταδυναστεύει τις νύχτες όταν μέσα στη σιωπή που απογυμνώνει έρχεται το παρελθόν και εκλιπαρεί. “Μη με λησμονήσεις θα χαθώ αλλού πουθενά πια δεν ζω”. Και αρχίζω να υφαίνω τους ύστατους στίχους σου…