Αποδελτιώσεις, Γ’

Άμα δεν ήταν άνθρωπος, ας ήταν μονοπάτι απάνω του να περπατάς κι αλάργα να σε παίρνει· απ’ της αυλής σου το στενό κι από το καλντερίμι να σε περνά στα Σώχωρα, να βγαίνει στα περβόλια, κι απ’ τα περβόλια ως τις ελιές, στης ρεματιάς την άκρη, ως της πλαγιάς τις χαρουπιές, κατάντικρυ στην έγνοια, ως το ξωκλήσι της κορφής με τα γερμένα πεύκα. Να ‘ναι πρωί και καταχνιά, να ‘χει χαράξει λύπες, και να ναι πέρα μακριά το πέλαγός σου μαύρο κι ο ουρανός σου χαμηλός, πάνω σου ακουμπισμένος…