Απόδραση Από Τις Σιωπές

Στο έργο, ο αναγνώστης γνωρίζεται με δυο διαφορετικούς κόσμους, συνδεδεμένους αδιόρατα, μ’ ένα παρελθόν, επιμελώς θαμμένο. Στο επίκεντρο, ένας ώριμος άντρας, μεγαλωμένος σε μια οικογένεια που επένδυσε στην εξουσία και την κοινωνική προβολή. Μια συνηθισμένη, οικογενειακή συγκέντρωση τα Χριστούγεννα και η τηλεοπτική είδηση μιας δολοφονίας, μετατρέπονται σε θρυαλλίδα αποκαλύψεων και συγκρούσεων.  Ανθρώπινες σχέσεις,  φιλοδοξίες,  επιλογές, ψυχικά τραύματα και συναισθήματα, συγκρούονται βίαια. Ο Παύλος με καθαρό μυαλό, τροχοδρομεί την αντίσταση του. Καθώς αντιτάσσεται στην προδοσία τα περίτεχνα προσωπεία κάποιων ραγίζουν. Βαθμηδόν μετατρέπονται σε θρύψαλα. Στο τραχύ μονοπάτι της αυτογνωσίας, τα σκληρά διλλήματα ορθώνονται απειλητικά, μπροστά του. Η μάχη στην οποία ρίχνεται με την ψυχή του, αποδεικνύεται αβάσταχτη. Εν όσον οι Αξίες αντιπαλεύουν με τα προνόμια, η ψυχή αντιπαλεύει με το μυαλό και την επίγνωση, πως σε τούτη εδώ τη μάχη, δεν χωράνε νικητές. Η σφοδρή πραγματικότητα  δυστυχώς, δεν περιμένει……..  

Η  «Αντιγόνη» του τραγικού Σοφοκλή, όπως διηθείται στην πλοκή, του προσδίδει, μια νότα φιλοσοφική. Η θυσία της, χαρτογραφεί την απεραντοσύνη της αληθινής αγάπης και τις διάφανες εκτάσεις της καθαρής συνείδησης, μέχρι το έσχατο σημείο. Η μυστηριώδης δολοφονία, εμποτίζει  το έργο με μια δόση αγωνίας. Θα έλεγα πως δραματουργία και μυθοπλασία, μας ταξιδεύουν από κοινού, σ’ ένα ασυνήθιστο, σύνθετο οικογενειακό περιβάλλον όπου τα πλείστα όσα μέλη του, αγνοούν ή παραγνωρίζουν την πραγματικότητα τους. Ένα οικογενειακό περιβάλλον προσηλωμένο στην ωραιοποίηση της εικόνας που βρίθει από μυστικοπάθειες, συμμαχίες, ανισότητες και αδικίες. Φαινόμενα που συχνά πυκνά, μας παραπέμπουν σε πρακτικές πολιτικού γίγνεσθαι. Οι αντιστοιχίσεις, ανάμεσα στο ιδιόρρυθμο οικογενειακό περιβάλλον του Πρωταγωνιστή και την οργανωμένη κοινωνία απ’ έξω, εκδηλώνονται βαθμηδόν και κλιμακωτά. Πέραν από τον όλεθρο που επέρχεται με την αποκάλυψη της αποκρυμμένης αλήθειας, το έργο πραγματεύεται παράλληλα, τις γωνίες της εξουσίας. Στο βλέμμα του Παύλου, αντικατοπτρίζεται η σκοπιά του απλού πολίτη έναντι στην εξουσία. Μια σκοπιά που η ηρωίδα Κατερίνα, συμπυκνώνει στην ατάκα: «Η πολιτική διαφεντεύει όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας». Εφόσον όλοι μας είμαστε και πολίτες, εκτιμώ πως το συγκεκριμένο οικογενειακό δράμα μας αφορά όλους, αδιακρίτως.

 Στο έργο αναλύονται ζητήματα όπως: Κοινωνική υπευθυνότητα και ανάληψη ηθικής ευθύνης. Συμπερίληψη της διαφορετικότητας και ισότιμη μεταχείριση. Οικογενειακοί δεσμοί και ψυχική βία. Η ιστορία ανάγει την ανισότητα, στην υποταγή του σημερινού ανθρώπου στο εύκολο κέρδος.  Και ενώ η μυθοπλασία αναδεικνύει τα σημεία των καιρών, τα μηνύματα του, μας έρχονται από τα βάθη των αιώνων. Η «Αντιγόνη», εμπνέει με το φως της αιώνιας αλήθειας ενώ η Αρετή Γεωργίου, η ηρωίδα, διδάσκει. Εν πολλοίς, βέβαια τα μηνύματα εξαρτώνται από τον ίδιον τον αναγνώστη και τις προσλαμβάνουσες του, οπόταν περιορίζομαι στο καταφανέστερο: Η παντοκρατορία της αλήθειας, ξεπερνά ότι ψεύτικο ή κατασκευασμένο, όσες εκτυφλωτικές λάμψεις κι’ αν αυτό εκπέμπει, όσος χρόνος κι’ αν περάσει. Προσπερνώντας τις κανείς  συμπαρασέρνει, κι’ άλλους.

Η εικόνα στο εξώφυλλο, απεικονίζει ένα ψηλό πόρτο- παράθυρο. Ως έξοδος, αντιπροσωπεύει την συναισθηματική απόδραση του ήρωα από την σιωπή του. Εξ ’ου και το έντονο σκούρο χρώμα προς τα μέσα. Σκούρο χρώμα για το σκοτάδι της σιωπής. Με μια δεύτερη όμως ματιά, διακρίνεται ότι προς τα έξω, οι χρωματισμοί ανοίγουν. Με άλλα λόγια, μόλις ο πρωταγωνιστής ξεκινήσει την απόδραση του, όλα φωτίζονται. Ανακτώντας τον αυτοσεβασμό του, ο Παύλος αφήνει πίσω του, όλους όσους τον πρόδωσαν. Εκτιμώ πως το ατελιέ σελιδοποίησης με την καθοδήγηση της κυρίας Άρτεμις Χατζημάρκου, έκανε πολύ καλή δουλειά. Αν και η ψυχολογική απόδραση μιας κλεμμένης ζωής, αποδίδεται αφαιρετικά, η εικόνα αναδεικνύει τον συμβολισμό του. Επιπλέον ο τύπος γραφής του τίτλου, εκπέμπει μια αγριάδα και κάτι σκληρό, όπως ακριβώς και η ιστορία του βιβλίου.

Γραμμένο σε γλώσσα απλή, απευθύνεται στον καθένα αδιακρίτως μόρφωσης, ηλικίας και  λογοτεχνικού είδους προτίμησης. Αν και μιλάμε για μυθοπλασία, υιοθετεί ύφος ρεαλιστικό, προσβλέποντας τόσο στην ψυχαγωγική ανάγνωση, όσον και στον προβληματισμό.