Απόκρεω

Από το πρώτο κιόλας ποίημα της συλλογής ο Βασίλης Αρφάνης (Πάτρα, 1946) μας δίνει το δεσπόζοντα τόνο της σύνθεσής του: «οι μισές απόκριες/ ανήκουν στους νεκρούς». Νοσταλγώντας την αγροτική, παγανιστική και λησμονημένη ρίζα της ακρεοφαγίας (ετυμολογία της Αποκριάς), ο ποιητής επαναφέρει το αίτημα του θανάτου, της αναγέννησης, της πίστης και της μαγείας μιας συλλογικής εμπειρίας, η οποία, στη γενέθλια πόλη του, τις τελευταίες δεκαετίες, εκφυλίστηκε σε τηλεοπτικό προϊόν και σε διασκέδαση μέχρι τελικής πτώσεως των επισκεπτών. Εξού και ο Αρφάνης τέμνει το ποιητικό σώμα σε δύο μέρη: «Απόκρεω» (δεκατρία ποιήματα) και «Με κρασί και μύρα» (δεκατέσσερα ποιήματα). Στα είκοσι εφτά αθροιστικά ποιήματα ο ποιητής δεν φυλλομετράει μόνο τις παιδικές ή τις ενήλικες Αποκριές της ζωής του («σε παιδικές Αποκριές μεταμφιέζονται οι μνήμες»). Κυρίως διασταυρώνει τα φαντάσματα της οικογενειακής και της ερωτικής μνήμης με το βλέμμα ενός αποκαρδιωμένου, ενός θυμωμένου πολίτη. Εξομολόγηση και παρέμβαση λοιπόν. Οχι όμως αφ υψηλού. Καθώς η Πάτρα αναδεικνύεται, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, στον αθέατο ήρωα των περισσότερων ποιητικών ή πεζογραφικών βιβλίων του Αρφάνη… ΜΙΣΕΛ ΦΑΪΣ – 2005