Απρόσμενη άνοιξη

ΑΒΑΣΙΛΕΥΤΟΣ ΗΛΙΟΣ Στο φως το λαμπρό του δειλινού θ’ αγκιστρωθεί το βλέμμα, στης λίμνης την ασημιά μαρμαρυγή θα ξεκουράσω την ψυχή μου κι εκεί στην άηχη σιγαλιά θ’ αφουγκραστώ τον τελευταίο παράδεισο επί γης! Στη λάμψη μιας απρόσμενης άνοιξης, στο γέρμα μιας ασύνορης ζωής θα φτεροκοπήσουν λευκά περιστέρια στ’ ουρανού το στερέωμα, μεταφέροντας στο αύριο την ελπίδα ως την άκρη της ανθρωπότητας εκεί που ο αβασίλευτος ήλιος φωλιάζει και γεννιούνται φωτεινές οι ψυχές μας!