Χασμωδία

Αρκετά χρόνια πριν, στα μικράτα μου, αρεσκόμουν πολύ στο να σκαρώνω ιστορίες, ομοιοκαταληξίες και μικρά ποιήματα για όσα τότε ζούσα. Έτσι ένιωθα ότι εκφραζόμουν, μουτζουρώνοντας το λευκό χαρτί που με προκαλούσε να αποτυπώσω πάνω του τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες μου. Λίγο μετά την ενηλικίωση σταμάτησα να γράφω… Συνήθως ήταν απαισιόδοξα τα γραπτά μου και η στιχουργική μια μικρή βάσανος συναισθημάτων, με αποτέλεσμα τα τελευταία δέκα χρόνια να σταματήσω παντελώς την ιδιότυπη για τους περισσότερους αυτή ενασχόλησή μου. Το φετινό καλοκαίρι όμως ένα αναπάντεχα δυσάρεστο γεγονός, για το οποίο δεν θα ήθελα να αναφέρω περισσότερα, τάραξε συθέμελα την ύπαρξή μου και έπιασα το μολύβι ύστερα από δέκα χρόνια, αυτονόητα ως ανάγκη. Για να εκφράσω λοιπόν όσα βάραιναν την ψυχή μου, κατέφυγα ασυναίσθητα σ’ έναν παλιό, γνώριμο, καλό μου φίλο που δεν ήταν άλλος από το χαρτί. Όλα ξεκίνησαν ένα βράδυ με τον “Εκκλησιασμό” και σιγά-σιγά χωρίς να καταλάβω το πώς, ακολούθησαν τα υπόλοιπα.