Χειμερινό ηλιοστάσιο

Όταν ο αναγνώστης έρχεται σε επαφή με το έργο του Γιάννη Πλαχούρη δε μπορεί να αμελήσει το πέρασμα από την αρχαιότητα, την ορθοδοξία και όλα τα συμπαρομαρτούντα που διέπουν τον ελληνισμό. Γνώστης της ελληνικής ιστορίας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα ο συγγραφέας μας ξεναγεί με ένα δικό του τρόπο και όχημα την ποίηση σε ένα ταξίδι στον τόπο και στον χρόνο. Η μυθολογία, οι βιβλικές αναφορές, αναδεικνύονται μέσα από τη γραφή όχι δογματικά αλλά πλασμένες με περισσότερη ελευθερία. Τα χαι – κου που στολίζουν τις σελίδες είναι εξαιρετικά. Η επαφή του με τη φύση και ο τρόπος που την περιγράφει δίνουν την εντύπωση πως ο αναγνώστης είναι κομμάτι αυτής και το βιώνει. Είναι ένα βιβλίο που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο από το αναγνωστικό κοινό της ποίησης που δυστυχώς δεν είναι μεγάλο. – Σταμάτης Γκαβέτας ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΕΥΤΗ Σπίτι γεμάτο φωνές και ίσκιους. Στον ακάλυπτο πίσω κατοικεί μια λεύκα που διαρκώς προσεύχεται. Έχει το πείσμα του Ορφέα, καπνός και ασήμι και μουσική που ξεριζώνει από τα κλαριά της η Όστρια την πάει, την φέρνει κύκλους πάνω σε φως γυαλί. Να μου λείπει τέτοιος δρόμος. χωρίς συντροφιά αβέβαιος αν η Ευρυδίκη πίσω μου έρχεται αν τα σανδάλια της περπατάνε ηχώ χωρίς σκοπό την πέτρα αν η αγάπη μπορεί να μας δραπετεύσει από τον Θάνατο…